Όταν το μυαλό σου αρχίζει να σκέφτεται με τον λάθος τρόπο, τότε σταμάτησέ το αναπνέοντας βαθιά

Λένε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που δεν θα ήθελε οι μέρες του να είναι ντυμένες από ομορφιά, χαρά, καλοσύνη, ειλικρίνεια, ελευθερία…

Κι όμως η αλήθεια είναι τελείως αντίθετη με αυτή την πεποίθηση. Αν θέλαμε οι μέρες μας να είναι ανάλαφρες και να βιώνουμε πραγματικά την Αγάπη στη Ζωή μας τότε οι σκέψεις μας δεν θα είχαν σκοτεινιά, δυστυχία, αμφισβήτηση, καχυποψία, ζήλια, αντιπαλότητα, θυμό, κακία και τόσα άλλα φοβικά γεννήματα μιας στερημένης ζωής.

Γιατί χρειάζεται να ξέρουμε ότι οι σκέψεις μας χτίζουν το μέλλον μας. Η ενέργειά τους δημιουργεί το αντίστοιχο συναίσθημα που καθρεφτίζεται μέσα στην συμπαντική καρδιά. Το σύμπαν λαμβάνει το μήνυμα και μας ανταποδίδει απλόχερα ό,τι παίρνει. 

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

 Πολλοί άνθρωποι, λανθασμένα, ταυτίζουν την παράδο­ση με την απώλεια της ελεύθερης θέλησης ή της προσωπικής δύνα­μης. Παράδοση, όμως, σημαίνει «να διαλύεσαι σε κάτι ανώτερο». Σημαίνει να σέβεσαι και να καλωσορίζεις το ανώτερο δυναμικό σου.

Η παράδοση δεν έρχεται με κάποια συμφωνία με το Θεό ή με το να εγκαταλείψουμε τη δύναμή μας, αλλά με το να αγκαλιάσουμε το είναι.

Η αγάπη μας είναι το μεγάλο άλμα της καρδιάς μας. Και ονομάζουμε παράδοση την πληρότητά της. Είναι ένα άλμα στην πί­στη και, παρά τους φόβους μας, στην αθωότητα των νέων ξεκινημά­των 

Τι συμβαίνει στην καρδιά μας όταν πληγώνεται και αρχίζει να κλείνει

Στο χώρο της καρδιάς ενώνονται οι ποιότητες του κατώτερου γήινου εαυτού μας με τις ποιότητες του πνευματικού ουράνιου εαυτού μας. 

Η αγάπη, η εμπιστοσύνη και το άφημα, η παράδοση, έρχονται να εμπλουτίσουν με καινούργιες ποιότητες το πάθος, τη γείωση, την ισορροπία και τη δύναμη.

Εδώ δεν μαθαίνουμε απλά να επιβιώνουμε στον κόσμο αλλά αναγνωρίζοντας όλες μας τις ποιότητες και κατανοώντας ότι όλοι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, αφηνόμαστε στον Παλμό της Ζωής και μπαίνουμε σε μια νέα διάσταση, μεταμορφώνοντας τον εαυτό μας.

Τι συμβαίνει όμως στην καρδιά μας μέσα στο πέρασμα των χρόνων της ζωής μας όταν δύσκολες καταστάσεις έρχονται να μας δοκιμάσουν;

Ζωή που δεν μοιράζεται αλλά ελέγχεται είναι μια "ξοδεμένη" ζωή

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά προδοθήκαμε. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η αγάπη τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια "κατάσταση προστασίας" φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της.

Ένα συνειδητό άτομο χρησιμοποιεί το κεφάλι ως υπηρέτη και την καρδιά ως αφέντη

Tο κεφάλι έχει τα μάτια, και η καρδιά έχει το θάρρος να εμπλακεί σε καταστάσεις. Θα πρέπει να δημιουργήσετε μια σύνθεση και από τα δύο. Και η σύνθεση, θα πρέπει να το τονίσω, θα πρέπει να είναι ότι η καρδιά παραμένει ο αφέντης και το κεφάλι γίνεται ο υπηρέτης. 

Έχετε στην υπηρεσία σας ένα ισχυρό περιουσιακό στοιχείο: τη λογική σας. Δεν μπορούν να σας εξαπατήσουν, δεν μπορούν να σας κοροϊδέψουν και να σας εκμεταλλευτούν. Η καρδιά έχει όλες τις γυναικείες ιδιότητες: αγάπη, ομορφιά, χάρη. Το κεφάλι είναι βάρβαρο. Η καρδιά είναι πολύ πιο πολιτισμένη, πολύ πιο αθώα.

Άλλο Aντίδραση και άλλο Ανταπόκριση

Όποτε είσαι αυθόρμητος, αυτό σημαίνει ότι δεν παίζεις σύμφωνα με μια προσχεδιασμένη ιδέα. Για την ακρίβεια, δεν είσαι έτοιμος, δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις κάτι. Η πράξη έρχεται σαν ανταπόκριση από μόνη της. Θα πρέπει να καταλάβεις μερικές λέξεις. Πρώτα τη διαφορά ανάμεσα στην αντίδραση και την ανταπόκριση.

Η αντίδραση εξαρτάται από τον άλλο άνθρωπο. Εκείνος σε προσβάλει, εσύ θυμώνεις και τότε η πράξη σου βγαίνει από το θυμό. Επηρεάζεσαι εύκολα και μπορούν να σε εκβιάσουν συναισθηματικά. Η αντίδρασή είναι συναισθηματικός εκβιασμός. Εσύ δεν ήσουν θυμωμένος. Ο άνθρωπος σε πρόσβαλλε και η προσβολή του δημιούργησε θυμό. Τώρα η πράξη σου βγαίνει από το θυμό. 

"Το μεγαλύτερο ταξίδι που θα κάνεις στη ζωή σου είναι το ταξίδι από το μυαλό σου μέχρι την καρδιά σου."

Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με τα συναισθήματά τους μόνο όταν πρέπει να διαχειριστούν μία κρίση ή μία επώδυνη συναισθηματικά κατάσταση. Ακόμη και όταν μας πλημμυρίζει η οργή, δε συνειδητοποιούμε ότι είμαστε θυμωμένοι· ακόμη και όταν ξυπνάμε θλιμμένοι κάθε πρωί, δε συνειδητοποιούμε ότι είμαστε λυπημένοι. 

Προσπαθούμε να αναδιατάξουμε τις εξωτερικές συνθήκες που θεωρούμε υπεύθυνες για τον πόνο που νιώθουμε.

Η συναισθηματική γνώση -γνώση όλων όσων αισθανόμαστε κάθε στιγμή- είναι μια από τις πιο επίπονες, σωματικά και ψυχικά, διαδικασίες. Το να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας σημαίνει να αναγνωρίσουμε τον πόνο που βιώνουμε, να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να βρούμε τις αιτίες των ανασφαλειών μας και να τις καταπολεμήσουμε. 

Διάβασες αρκετά. Άφησε χωρο για το βίωμα!!!

Νήστεψε όσο μπορείς και από τα διαβάσματα.

Κάνε στην άκρη την απληστία σου να προσπαθείς με το εγώ να συλλάβεις τη γνώση.

Νήστεψε από την επιθυμία σου.

Ακόμα και από την επιθυμία σου γι'ανάπτυξη, για τελειότητα.

Νήστεψε από την πληροφορία που δεν έγινε γνώση,

εξαιτίας της απουσίας της εμπειρίας, του βιώματος.

Γιατί δίνεις τόσο μεγάλη αξία στη σκέψη;

Γιατί δίνεις τόσο μεγάλη αξία στη σκέψη; Έχεις εθιστεί σ' αυτήν. Είναι ναρκωτικό, είναι κάτι χημικό. Να θυμάσαι ότι η σκέψη είναι ένα χημικό, είναι ναρκωτικό. 
Όποτε αρχίζεις να σκέφτεσαι, βρίσκεσαι σε ένα είδος ύπνωσης, είσαι υπνωτισμένος, κοιμάσαι. Έτσι, έχεις εθιστεί, όπως ακριβώς συμβαίνει με το όπιο. Μπορείς να ξεχάσεις τον κόσμο, τις στενοχώριες, τις ανησυχίες, τις ευθύνες. Φτιάχνεις μέσα σου ένα διαφορετικό κόσμο. Ονειρεύεσαι, σκέφτεσαι...

Μόνο εκείνοι που ξέρουν πώς ν’ αγαπούν ξέ­ρουν και πώς να πιστεύουν

Η πίστη είναι ένα παράγωγο της αγάπης. Μόνο εκείνοι που ξέρουν πώς ν’ αγαπούν ξέ­ρουν πώς να πιστεύουν. Η αγάπη γεννιέται στην καρδιά και η πίστη το ίδιο. Η αμφιβολία γεννιέται στο μυαλό και ο φόβος το ίδιο. 
Ο άν­θρωπος που ζει μέσα στο κεφάλι του παραμένει ένας δειλός. Μάλιστα, επειδή είναι δειλός, ζει μέσα στο κεφάλι του. Φοβάται να μπει στην καρδιά του, επειδή ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε πάει η καρδιά.

Η καρδιά είναι μια τυχοδιώκτρια, η εξερευνήτρια των μυστηρίων, αυτή που εξερευνεί ό,τι είναι κρυφά. Η καρδιά βρίσκεται πάντα σε μια πορεία ζωής. Ποτέ δεν είναι ικανοποιημένη. Περιέχει μια βαθύτατη δυσαρέ­σκεια, μια πνευματική δυσαρέσκεια. Δεν βο­λεύεται πουθενά. Είναι ερωτευμένη με την κίνηση, με το δυναμισμό.

Σκέφτεσαι τόσο πολύ! Χρειάζεται να βγεις από το μυαλό σου! Πώς όμως; Ξέρεις τον τρόπο;

Ο νους μας δεν σταματά να σκέφτεται, να αναλύει, να σχεδιάζει και να δοκιμάζει ατέλειωτα διανοητικά σενάρια για πράγματα που, μάλλον, δεν θα συμβούν ποτέ κι έτσι εναντιώνεται στην ίδια τη ζωή. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Η ροή διακόπτεται γιατί γεμίζουμε από ανησυχία για τις καθημερινές ασχολίες μας. Έτσι, μια πιθανά υπέροχη ερωτική επαφή καταστρέφεται προτού ακόμα αρχίσει. Χωρίς να το θέλουμε πυροδοτούμε το μυαλό μας με ένα αρνητικό πρόγραμμα που λέει: «Δεν θα πετύχει. Δεν σου αξίζει να ευχαριστιέσαι. Πρώτα από όλα η δουλειά». 

Αν δεν τα αντιληφθούμε, τα αρνητικά προγράμματα γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες, και το εκστατικό δυναμικό μας χάνεται. Κι όμως, αυτό είναι κάτι που μπορείτε να αλλάξετε. Αποκτήστε επίγνωση των αρνητικών σκέψεων σας, κάθε φορά που αναδύονται. 

Το κεφάλι έχει τα μάτια αλλά η καρδιά έχει τα πόδια!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα γίνει ποτέ δυνατό να λειτουργούμε από ένα μίγμα του κεφαλιού και της καρδιάς, ή τα δύο θα πρέπει να παραμείνουν πάντοτε σε πλήρη διάσταση; Θα πρέπει να κάνουμε μια συνειδητή επιλογή υπέρ του ενός ή του άλ­λου;

OSHO: Εξαρτάται από εσάς, επειδή και οι δύο είναι μηχανισμοί. Δεν είστε ούτε το κεφάλι ούτε η καρδιά. Μπορείτε να κινηθείτε μέσοι του κεφαλιού, μπορείτε να κινηθείτε μέσω της καρδιάς. Φυσικά θα φτάσετε σε διαφορετικούς τόπους, επειδή οι κατευθύνσεις του κεφαλιού και της καρδιάς είναι διαμετρικά αντίθετες.
Το κεφάλι θα κάνει κύκλους σκεπτόμενο, αναλογιζόμενο, φιλοσοφώντας· γνωρίζει μόνο λέξεις, λογική, επιχειρήματα. Αλλά είναι πολύ άγονο· δεν μπορείτε να βγάλετε κάτι από το κεφάλι όσον αφορά την αλήθεια, επειδή η αλήθεια δεν χρειάζεται λογική, επιχειρήματα, φιλοσοφική έρευνα. Η αλήθεια είναι τόσο απλή το κεφάλι την κάνει περίπλοκη.

Το να ασκείς κριτική σε κάνει να αισθάνεσαι σιγουριά. Όμως, πόσο αληθινό είναι αυτό;

Το να έχει κανείς δίκιο δεν είναι πολύ δύσκολο: επιλέξτε τα αισθητήρια ερεθίσματά σας, διαλέξτε και συγκρατήστε μόνο τις πληροφορίες που ταιριάζουν στην επιχειρηματολογία σας και αφήστε στην άκρη ό,τι δεν σας εξυπηρετεί.. 
Μετά χρησιμοποιήστε γενικολογίες, γαρνίροντας τις με άφθονες αόριστες εκφράσεις. Πετάξτε μερικούς σαρκασμούς στο κεφάλι του άλλου: «Εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις!» Το παιχνίδι έληξε. Είστε ο κερδισμέ­νος. 

Μόνο κάποιοι με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, οι οποίοι προσέχουν αυτά που νιώθουν, θα ανακαλύψουν την απάτη. Εύκολα μπερδεύει κανείς την εξυπνάδα με τη δυναμική στάση.

Είναι πολύ πιο εύκολο να ρίχνει κανείς στάχτη στα μάτια αντί να αναλύει λεπτομερώς μια κατάσταση, με κίνδυνο να φανεί ότι δεν τη γνωρίζει. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η κοινωνία μας δεν αγαπά τους διστακτικούς. Η αμφιβολία ενός λεπτολόγου σκε­πτικιστή δεν θα ήταν καλοδεχούμενη. Μια ξεκάθαρη θέση, έστω και λανθασμένη, προσφέρει ασφάλεια στον ομιλητή, όπως και στο ακροατήριο. 

Μη Μου Τους Κύκλους Τάρατε!

Πως είναι δυνατόν να επιτρέπουμε στα τζιτζίκια να μας ξεκουφαίνουν με αυτό το τραγικό τζι-τζι-τζι… 

Κάποιος πρέπει να τα λογικέψει. Να τους πει ότι στη Ζωή υπάρχουν κανόνες. Ώρες κοινής ησυχίας. 

Θέλεις να τραγουδάς φίλε τζίτζικα, τραγούδα όταν επιτρέπεται…

Θέλεις να γελάς φίλε τζίτζικα, γέλα όταν επιτρέπεται… 

Δεν μπορείς να ξεκουφαίνεις την θλίψη μου, να ταρακουνάς την ακινησία μου με τα τρελά τζιτζικοχαχανητά σου….

Υπάρχουν νόμοι, κανόνες… Ακούς!

Ο νους βρίσκεται σχεδόν στο χείλος της κατάρρευσης. Χρειάζεται να αλλάξει το κέν­τρο της ζωής του ανθρώπου

Ο άνθρωπος έχει αναπτυχθεί σύμφωνα με το νου του, οπότε η κατεύθυνση, η ροή της ζωής του έχει πάει λάθος. Στα προηγούμενα πέντε χιλιάδες χρόνια, έχουμε εκ­παιδεύσει και αναπτύξει μόνο το νου, μόνο τη νόηση. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Το αποτέλεσμα είναι ότι σχεδόν κάθε άνθρωπος βρίσκεται στο χείλος της τρέλας. Ένα μικρό σπρώξιμο και ο καθένας μπορεί να τρελαθεί. 

Ο νους βρίσκεται σχεδόν στο χείλος της κατάρρευσης. Ένα μικρό σπρώξιμο και ο νους μπορεί να καταρρεύσει. Μεγάλοι ποιητές, μεγάλοι διανσητές, μεγάλοι φιλόσοφοι, μεγάλοι επιστήμονες έχουν όλοι τους υποφέρει από κάποιου είδους τρέλας. Και σιγά- σιγά, όσο μορφώνεται όλο και μεγαλύτερο μέ­ρος της ανθρωπότητας, τα συμπτώματα της τρέλας φτάνουν και στον καθημερινό άνθρωπο.

Αν πρόκειται να δημιουργηθεί ένας καινούργιος άν­θρωπος, είναι απόλυτα ουσιώδες το να αλλάξει το κέν­τρο της ζωής του ανθρώπου. Αν αυτό το κέντρο βρίσκε­ται πιο κοντά στον αφαλό, παρά στο κεφάλι, τότε θα βρίσκεται πιο κοντά στη ζωτική ενέργεια. Σ' αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαίο να γίνουν κατανο­ητά μερικά ακόμη πράγματα. 

Ποιος είναι ο δικός σου βασικός τύπος λειτουργίας; Ο γνωσιακός, ο συγκινησιακός ή ανήκεις στον τύπο της δράσης;

Μπορείς να πεις περισσότερα για τους δια­φορετικούς τύπους; Πολλοί άνθρωποι φαίνεται να ταλαντεύονται ανάμεσα στο συναισθηματικό και το πνευματικό - επομένως πώς μπορεί κάποιος να καταλήξει σε μια ορι­στική απόφαση σχετικά με τον τύπο στον οποίο ανήκει;

OSHO: Είναι δύσκολο. Η ψυχολογία αναγνωρίζει τρεις  Ο πρώτος είναι ο νοητικός ή γνωσιακός. Ο δεύτερος είναι συναισθηματικός, ή συγκινησιακός, και ο τρίτος είναι ο τύπος της δράσης. “Νοητικός” σημαίνει κάποιον που η αυθεντική τάση του είναι να γνωρίσει. Μπορεί να διακινδυνεύσει την ζωή του για τη γνώση. Κάποιος που ερευνά τα δηλητήρια μπορεί να πάρει δη­λητήριο απλώς και μόνο για να δει τι θα συμβεί. Δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Φαίνεται ηλίθιος - επειδή θα πεθάνει! Τί νόημα έχει να γνωρίζεις ένα πράγμα εάν θα πεθάνεις; Τί θα κάνεις μ’ αυτή τη γνώση; 
Αλλά όμως ο πνευματικός τύπος βάζει τη γνώση πάνω από την επιβίωση, πάνω από την ζωή. Η γνώση είναι γι’ αυτόν ζωή, η έλλειψη γνώσης είναι γι’ αυτόν θάνατος. Η γνώση είναι η αγάπη του, η έλλειψη γνώσης σημαίνει απλώς ότι είσαι άχρηστος.

Η αμφιβολία έχει τις ρίζες της στο φόβο ενώ η Πίστη στην καρδιά.

Στην πραγματικότητα, το αδύνατον υπάρχει μόνο επειδή δεν έχεις το κουράγιο να πιστέ­ψεις. Κάθε σκέψη μπορεί να υλοποιηθεί και ό,τι συμβαίνει μέσα στη συνείδηση μπορεί να δημιούργησα την εξωτερική πραγματικότητα, ό,τι συμβαίνει εξωτερικά πρέπει πρώτα να συμβεί εσωτερικά. Ο σπόρος αφομοιώνεται εσωτερικά και το δέντρο εμφανίζεται εξωτερικά.

Αν έχεις μια καρδιά που πιστεύει, τίποτα δεν είναι αδύνατο. Ακόμα κι ο Θεός γίνεται μια δυνατότητα.

Αλλά χρειάζεται να έχεις μια καρδιά που να πιστεύει. Ένα μυαλό που πιστεύει δεν αρκεί, επειδή το μυαλό βασικά δεν μπορεί να πιστέψει. Είναι ανίκανο να πιστέψει. Το μυαλό μπορεί μόνο ν’ αμφιβάλει. Η αμφιβολία είναι κάτι φυσιολογικό για το μυαλό, η αμφιβολία είναι συνυφασμένη με το μυαλό. Το κεφάλι δεν μπορεί παρά ν’ αμφιβάλει.

Δακρύζει σήμερα μαζί μου κι ο Θεός...

Εμένα, Σήμερα Θυμάμαι και Δακρύζω…

Θυμάμαι τότε που ζωγράφιζα ήλιους όταν έβρεχε και δεν κρυβόμουν με λίγες σταγόνες βροχής…

Χαμογελούσα στο Θεό που μας φρόντιζε και έβγαινα έξω για να φυτέψω γιασεμιά χορεύοντας… Μετά άπλωνα τη καρδιά μου στη λιακάδα και έκρυβα τα όνειρα μου στα μπαούλα του ουράνιου τόξου για να ξέρω πάντα που βρίσκονται και να μη τα ξεχάσω ποτέ… Δεν ήξερα τότε ότι το κλειδί για τα πολύχρωμα μπαούλα βρίσκεται μέσα στην αθωότητα και στην απλότητα…

Και μεγάλωσα… 

Ξεπούλησα την απλότητα μου σε πολύπλοκες σκέψεις και βαρύγδουπες δηλώσεις. Σκότωσα την αθωότητα μου ματώνοντας σε ¨πλαστικές¨ αγάπες και γέμισα τις γλάστρες μου πλαστικοποιημένα γιασεμιά… έτσι για να έχω την αίσθηση ότι ζω και ονειρεύομαι…

H Δύναμη και τα βάσανα είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα

Μια ζωή στα μέτρα σου αναζητάς….

Τόσος πόνος, τόσο γέλιο, τόσο κλάμα…

Περιορίζεσαι σε ένα κόσμο μικρό και δεν το καταλαβαίνεις.
Πως μπορείς εσύ, εκπαιδευμένος στο λίγο και στο μικρό, να ορίσεις το ποιος είσαι; Το που μπορείς να φτάσεις; Τι είσαι ικανός να κάνεις;

Γι’ αυτό έρχεται η Ζωή, που δεν καταλαβαίνει από “δεν αντέχω” και παρακάλια, να σου δείξει ότι αντέχεις, ότι μπορείς κι άλλο, ότι δεν είσαι το μικρό ανθρωπάκι που πιστεύεις ότι είσαι αλλά έχεις άπειρες δυνατότητες.

Μη βάζεις στην Αγάπη πατερίτσες, απλά Ζήσε

Τι όμορφο να σε αγαπούν και να σου το λένε…

Και πραγματικά όταν η αγάπη μας αγκαλιάζει ανθίζουν οι καρδιές μας σαν λουλούδι και μοσχοβολούν ολόγυρα αρώματα ευτυχίας.

Πως όμως μπερδεύτηκαν τα πράγματα μέσα στους αιώνες και καταλήξαμε να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα και να έρθουν να μας αγκαλιάσουν, να μας πουν όμορφα λόγια, να μας αγαπήσουν, να μας πουν πρώτοι σ’ Αγαπώ…

Πως είναι δυνατόν να έχουμε παραχωρήσει τέτοια δύναμη στους άλλους; Να περιμένουμε μέσα από τα μάτια τους να γίνουμε όμορφοι, αρεστοί… Το δικό τους χαμόγελο να κάνει τα δικά μας χείλη να χαμογελάσουν και μέσα από τη δική τους ευθυμία να αποκτήσουμε πάλι ενδιαφέρον για τη ζωή…

Βάλαμε τις ζωές μας σε αναμονή, δώσαμε στην αγάπη μας πατερίτσες και την βγάλαμε ζητιάνα στους δρόμους…