Το «όχι» του άλλου δεν αφορά εμάς αλλά τον ίδιο. Μην το παίρνεις σαν απόρριψη!

Από την παιδική ηλικία μάς διδάσκουν να είμαστε τέλεια πλάσματα για να μην μας απορρίψουν και προσπαθούμε σκληρά να έχουμε την αποδοχή όλων.

Αρχίζουμε να φοβόμαστε την απόρριψη και δεν τολμάμε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Σταδιακά αντιμετωπίζουμε τους άλλους με δειλία, γιατί το «όχι» που μπορεί να βγει από τα χείλη τους γιγαντώνεται και γίνεται ένας δράκος που μας καταπίνει. Κρατάμε με αυτόν τον τρόπο απόσταση από τους ανθρώπους. Κρατάμε με αυτόν τον τρόπο απόσταση από τη ζωή.

Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου...

Μια υπέροχη ιστορία από τον Osho που μας αφορά όλους

Ένας φίλος, μου έστειλε ένα απόκομμα από μια εφημερίδα. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ογδόντα πέντε ετών, ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο πώς θα ζούσε αν μπορούσε να ζήσει ξανά. Η γυναίκα είπε ~ και να θυμάσαι ότι υπάρχει μεγάλο βάθος στα λόγια της: 

«Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου, θα έπαιρνα το ρίσκο να κάνω την επόμενη φορά πιο πολλά λάθη. Θα χαλάρωνα, θα ήμουν πιο εύκαμπτη, θα ήμουν πιο ανόητη από ό,τι σε αυτό εδώ το ταξίδι, θα έκανα λιγότερα πράγματα με σοβαρότητα, θα έπαιρνα περισσότερα ρίσκα, θα ταξίδευα περισσότερο, θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά, θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια, θα έτρωγα περισσότερο παγωτό και λιγότερα φασόλια...
Είναι πιθανό να είχα περισσότερα πραγματικά προβλήματα, θα είχα όμως πολύ λιγότερα φανταστικά προβλήματα. Είμαι βλέπεις από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν ζήσει λογικά και μετρημένα από τη μία ώρα στην άλλη, από τη μία μέρα στην άλλη.

Νιώθεις χωρίς ενέργεια, αποδυναμωμένος; Μήπως η προσπάθεια για έλεγχο σου κλέβει τη Ζωή;

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά “προδοθήκαμε”. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η “αγάπη” τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια “κατάσταση προστασίας” φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της. 

Όταν μπερδεύεσαι και δεν ξέρεις τι να πιστέψεις τότε βγάλε την "Ζυγαριά" σου έξω και ζύγισε

Aν ποτέ με ρωτήσεις ποιά είμαι, ''κοίτα στον καθρέφτη'' θα σου πω... 

Έχω επάνω μου όλες σου τις χαρακιές, της θλίψης και της χαράς σου. Ίδια Όνειρα, ίδιες χασούρες, Σκοτάδι και Φως, είμαι και εγώ όπως και  εσύ, το Τίποτα και  το Όλα...

Έφηβη και  γριά, σοφή και  ανόητη...

Τι νόμιζες γλυκό μου? 

Μπαινοβγαίνω στα κουκούλια μου για αιώνες, όπως και  εσύ...

Φορές ατρόμητη, φορές δειλή...

Μα βρήκα ένα κόλπο... ένα τέχνασμα φτηνό, που πάντα πιάνει! Λογαριασμό, κάνε λογαριασμό! Όταν μπερδεύεσαι πολύ και  δεν ξέρεις τι να πιστέψεις πια και  τι να λογαριάσεις σαν Αλήθεια, τότε βγάλε την Ζυγαριά σου έξω και  ζύγισε...

Τα 10 Μυστικά της Καρδιάς

Στην ζωή μας τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Πρόσωπα ή γεγονότα δεν εμφανίζονται στην ζωή μας χωρίς λόγο. Μάθε να καθορίζεις το τι συμβαίνει στην ζωή σου! 

Ο τρόπος που "γεννιούνται" και αναπτύσσονται οι σχέσεις μας δεν έχει να κάνει με την τύχη ή την ατυχία. Αντιθέτως, εξαρτάται από μια δύναμη που μας συνδέει όλους μας είτε συναντηθούμε είτε όχι. 
Αυτή η δύναμη καθορίζει τα συναισθήματα μας και την συμπεριφορά μας, καθώς επίσης και την δυνατότητα να βρούμε, να συναντήσουμε την αγάπη.

Τα 10 Μυστικά της Καρδιάς

«Έτσι είμαι εγώ, να με βλέπεις έτσι όπως είμαι!»

Η Μελανί είναι σαράντα δύο ετών, με επισκέπτεται εδώ και δυο χρόνια. Θέλει βοήθεια για να ελευθερωθεί από την υπερβολική δειλία της. Της εξηγώ την άσκηση του «σαν να»: από εκείνη τη στιγμή μέχρι την επόμενη συνεδρία, είκοσι λεπτά την ημέρα, θα προσποιείται ότι έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της, να κάνει «σαν να» ήταν άνετη. Μπορεί να κάνει την άσκηση όπου και όποτε θέ­λει, μόνη στο σπίτι της, μέσα στο λεωφορείο, στον τόπο της δου­λειάς της... Όταν ξανάρχεται μετά από δεκαπέντε μέρες, μου λέει πόσο ωραία ένιωσε αυτές τις δεκαπέντε φορές, στο διάστημα των είκοσι λεπτών.

«Αισθανόμουν σιγουριά, παρατήρησα ότι ανέπνεα πιο εύκολα, ακόμα και ο χρόνιος πόνος στην πλάτη μου θαρρείς και είχε εξαφανιστεί. Στη δουλειά ήμουν πολύ πιο αποδοτική. Κατάλαβα oτι απομνημόνευα καλύτερα!» 
Έφτασε, μάλιστα, να κάνει την άσκηση σε ένα μάθημα χορού και πήρε συγχαρητήρια από τους καβαλιέρους της. «Πρώτη φορά χόρευα με ρυθμό, θυμόμουν τα βήματα πολύ πιο εύκολα. Είναι θαυμάσιο να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου!» μου είπε.

Είμαι ευτυχής για την επιτυχία της άσκησης. Με αφέλεια, θεωρώ ότι το θέμα έληξε πια και πάνω στη χαρά μου, φωνάζω: «Εί­ναι καταπληκτικό!» Εκείνη ξεσπάει σε λυγμούς και μου αποκρί­νεται με ύφος απελπισμένο: «Ναι, αλλά δεν είμαι εγώ, εγώ είμαι δειλή».