Αν έχεις κολλήσει σε μια κατάσταση δυστυχίας οποιαδήποτε δράση είναι καλύτερη από καθόλου δράση

Δες αν μπορείς να συλλάβεις τον εαυτό σου να παραπονιέται, είτε με τα λόγια είτε με τη σκέψη, για μια κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, για το τι λένε ή κάνουν άλλοι άνθρωποι, για το περιβάλ­λον σου, για την κατάσταση της ζωής σου, ακόμα και για τον καιρό. 

Τα παράπονα σημαίνουν πάντα ότι δεν αποδέχεσαι αυτό που υπάρ­χει. Μεταφέρουν διαρκώς μια ασυνείδητη αρνητική φόρτιση. Όταν παραπονιέσαι, κάνεις τον εαυτό σου θύμα. Όταν υψώνεις το ανάστη­μά σου, τη δύναμη την έχεις εσύ. Αλλαξε λοιπόν την κατάσταση αναλαμβάνοντας δράση ή υψώνοντας το ανάστημά σου αν χρειάζεται ή αν είναι δυνατόν φύγε από αυτή την κατάσταση ή αποδέξου την. Όλα τα άλλα είναι τρέλα. 

Αυτή είναι μια εποχή μεγάλης ευκαιρίας

ECKHART TOLLE για τον Κορωνοϊό 

Όταν το εγώ κλαίει για όσα έχει χάσει, το πνεύμα χαίρεται για όσα βρήκε. 

′′Αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσεις τις αντιξοότητες στη ζωή, είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε, όπως τη βιώνουμε τώρα, σε συλλογικό επίπεδο.

Εάν  δεν έχετε βρει τίποτα πέρα από το εννοιολογικό σκεπτόμενο μυαλό, τότε οι αντιξοότητες, ό, τι κι αν είναι (σε αυτή την περίπτωση ξέρουμε τι είναι), θα σας καταστρέψουν. 

Ακόμα κι αν δεν αρρωστήσετε ή δεν κολλήσετε τον ιό, ο φόβος θα σας κατασπαράξει καθώς καταναλώνει εκατομμύρια ανθρώπους σήμερα. Αν ήξερες ποιος / τι είσαι, θα καταλάβεις ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι. 

Η τέχνη της εσωτερικής ηρεμίας

Η κατάσταση του ανθρώπου είναι να βυθίζεται στη σκέψη.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν φυλακισμένοι σ' όλη τους τη ζωή στα περιθώρια των σκέψεων τους. Ποτέ δεν πηγαίνουν πέρα από μια αίσθηση του εαυτού τους, που χτίστηκε από το μυαλό και εξαρτάται από το παρελθόν.

Όπως σε κάθε ανθρώπινο ον, η συνείδησή σας έχει μια πολύ βαθύτερη διάσταση από τη σκέψη. Είναι η ουσία σας. Μπορούμε να την ονομάσουμε παρουσία, προσοχή, άνευ όρων συνείδηση. Στις αρχαίες διδασκαλίες, είναι ο εσωτερικός Χριστός, ο Βούδας μέσα σας.

Το να ανακαλύψετε τη διάσταση αυτή σας ελευθερώνει, το ίδιο και τον κόσμο, από τον πόνο που προκαλείτε στον εαυτό σας, καθώς και στους άλλους, όταν το "μικρό εγώ" καθορίζει όλες τις αποσκευές σας και οδηγεί τη ζωή σας. Η αγάπη, η χαρά, η δημιουργική επέκταση και η διαρκή εσωτερική ειρήνη μπορούν να μπουν στη ζωή σας μόνο μέσα από αυτήν την άνευ όρων διάσταση της συνείδησης.

Διαλύοντας το Πονόσωμα

Μέρος τρίτο

Ας συνοψίσουμε λοιπόν αυτήν τη διαδικασία. Εστίασε την προ­σοχή σου στο συναίσθημα μέσα σου. Γνώριζε ότι είναι το πονόσωμα. Δέξου ότι είναι εκεί. Μη σκέφτεσαι γύρω από αυτό - μην αφήσεις το συναίσθημα να μετατραπεί σε σκέψη. Μην κρίνεις και μην αναλύεις. Μη φτιάξεις μια ταυτότητα για τον εαυτό σου απ' αυτό. Μείνε παρών και συνέχισε να είσαι παρατηρητής αυτού που συμβαί­νει μέσα σου. Απόκτησε επίγνωση όχι μόνο του συναισθηματικού πόνου, αλλά και "εκείνου που παρατηρεί", του σιωπηλού θεατή. Αυτή είναι η δύναμη του Τώρα, η δύναμη της δικής σου συνειδητής παρουσίας. Έπειτα, δες τι θα συμβεί. 

Για πολλές γυναίκες, το πονόσωμα ξυπνάει ιδιαίτερα τη χρονι­κή περίοδο πριν την έμμηνο ρύση. Αργότερα θα μιλήσω με περισσό­τερες λεπτομέρειες γι' αυτό, καθώς και για το λόγο για τον οποίο συμβαίνει. Αυτή τη στιγμή θα πω μόνο τούτο: αν μπορείς να μείνεις σε εγρήγορση, παρούσα στο Τώρα εκείνο το χρονικό διάστημα και να παρατηρείς ό,τι νιώθεις μέσα σου, αντί να του επιτρέπεις να σε κυριεύει, τότε σου δίνεται μια ευκαιρία για την πιο δυναμική πνευμα­τική άσκηση. Σου δίνεται η δυνατότητα να μεταστοιχειώσεις πολύ γρήγορα όλο τον πόνο του παρελθόντος.

Τo νόημα της παράδοσης

Αποδοχή του Τώρα

Έχεις αναφέρει αρκετές φορές την "παράδοση". Δε μου αρέσει αυτή η ιδέα. Ακούγεται κάπως μοιρολατρική. Αν δεχόμαστε πάντα τα πράγματα έτσι όπως είναι, τότε δεν πρόκειται να κάνουμε καμιά προσπάθεια να τα βελτιώσουμε. Νομίζω πως πρόοδος, τόσο στην προσωπική μας ζωή όσο και συλ­λογικά, είναι να μη δεχόμαστε τους περιορισμούς του παρό­ντος, αλλά να προσπαθούμε να πάμε πέρα απ’ αυτούς και να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο. Αν δεν το είχαμε κάνει αυτό θα ζούσαμε ακόμα σε σπηλιές. Πώς συμβιβάζεις την παρά­δοση με την αλλαγή και τη δράση για την αλλαγή;

Για κάποιους ανθρώπους, η παράδοση μπορεί να έχει αρνητική έννοια και να υποδηλώνει ήττα, παραίτηση, αποτυχία αντιμετώπισης των προκλήσεων της ζωής, ληθαργικότητα και ούτω καθεξής. Η α­ληθινή παράδοση, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δε σημαίνει να ανέχεσαι παθητικά οποιαδήποτε κατάσταση και να μην κάνεις τίποτε γι' αυτήν. Ούτε σημαίνει να σταματάς να κάνεις σχέδια ή να μην μπαίνεις στη δράση.

Η μεταστοιχείωση του πόνου σε συνειδητότητα

Διαλύοντας το Πονόσωμα 

Μέρος δεύτερο

Το πονόσωμα, που είναι η ζοφερή σκιά που ρίχνει το εγώ, φοβάται το φως της συνειδητότητάς σου. Η επιβίωσή του εξαρτάται από την ασυνείδητη ταύτισή σου μαζί του, καθώς και από το συνει­δητό σου φόβο να αντιμετωπίσεις τον πόνο που ζει μέσα σου. Ό­μως αν δεν τον αντιμετωπίσεις, αν δε φέρεις το φως της συνειδητότητάς σου μέσα στον πόνο, θα αναγκαστείς να τον ζεις ξανά και ξανά. Το πονόσωμα μπορεί να σου φαίνεται σαν ένα επικίνδυνο τέρας που δεν αντέχεις να το κοιτάξεις, αλλά σε διαβεβαιώνω ότι είναι ένα φάντασμα δίχως υπόσταση, που δεν μπορεί να επικρατή­σει ενάντια στη δύναμη της παρουσίας σου. Κάποιες πνευματικές διδασκαλίες ισχυρίζονται ότι κάθε πόνος είναι τελικά μια ψευδαίσθηση, κι αυτό είναι αλήθεια. 

Το ερώτημα είναι: είναι αυτό αλήθεια για σένα; Μια απλή πεποίθηση δεν το κάνει αλήθεια. Θέλεις να βιώνεις πόνο σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου και να εξακολουθείς να λες ότι είναι ψευδαίσθηση;  Σε απαλλάσσει αυ­τό από τον πόνο; Αυτό που μας απασχολεί εδώ είναι το πώς μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτή την αλήθεια - δηλαδή, να την κάνεις α­λήθεια στη δική σου εμπειρία. 

Διαλύοντας το Πονόσωμα

Μέρος πρώτο

Όσο δεν έχεις πρόσβαση στη δύναμη του Τώρα, κάθε συναισθηματικός πόνος που βιώνεις αφήνει πίσω του ένα "κατακάθι" πόνου που συνεχίζει να ζει μέσα σου. Ενώνεται με τον πόνο από το παρελθόν, που υπήρχε ήδη, και εγκαθίσταται στο νου και στο σώμα σου. Αυτό, φυσικά, περιλαμβάνει και τον πόνο που υπέφερες όταν ήσουν παιδί, που τον προκάλεσε η έλλειψη συνειδητότητας που υ­πήρχε στον κόσμο μέσα στον οποίο γεννήθηκες. 

Αυτός ο συσσωρευμένος πόνος είναι ένα αρνητικό ενεργειακό πεδίο που καταλαμβάνει το σώμα και το νου σου. Αν τον βλέπεις σαν μια αόρατη αυτοτελή οντότητα, πλησιάζεις πολύ στην αλήθεια. Είναι το συναισθηματικό πονόσωμα, που έχει δύο τρόπους ύπαρ­ξης: τον αδρανή και τον ενεργό. Ένα πονόσωμα μπορεί να είναι αδρανές στο 90% του χρόνου· όμως σ' έναν βαθιά δυστυχισμένο άνθρωπο, μπορεί να είναι ενεργό μέχρι και στο 100% του χρόνου. 

Το μυστικό της ζωής είναι να "πεθάνεις πριν πεθάνεις"

Μια άλλη πλευρά του συναισθηματικού πόνου που αποτελεί εγ­γενές μέρος του εγωικού νου είναι μια βαθιά αίσθηση έλλειψης ή ατέλειας, μια αίσθηση μη πληρότητας. Σε κάποιους ανθρώπους αυτό είναι συνειδητό, σε άλλους ασυνείδητο. Αν είναι συνειδητό, εκδη­λώνεται με ένα ανησυχητικό και μόνιμο αίσθημα απαξίας και ανε­πάρκειας. Αν είναι ασυνείδητο, γίνεται αισθητό έμμεσα, σαν μια έ­ντονη επιθυμία και ανάγκη. Και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι μπαίνουν συχνά σε μια ψυχαναγκαστική επιδίωξη να ικανοποιήσουν το εγώ και σε μια αναζήτηση πραγμάτων με τα οποία θα ταυτιστούν για να γεμίσουν αυτή την τρύπα που αισθάνονται μέσα τους.

Έτσι, πασχίζουν να αποκτήσουν περιουσία, χρήματα, επιτυχία, ε­ξουσία, αναγνώριση ή μια ιδιαίτερη σχέση, βασικά για να μπορέσουν να νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό τους, να νιώσουν πλήρεις. Ομως, ακόμα κι όταν τα αποκτούν όλα αυτά, σύντομα ανακαλύπτουν ότι η τρύπα είναι ακόμα εκεί, ότι δεν έχει πάτο. Τότε βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί δεν μπορούν πια να εξαπατούν τον εαυτό τους. Ή, μάλλον, μπορούν, αλλά τους είναι όλο και πιο δύσκολο.

Απαλλαγή απο τη δυστυχία

Πώς μπορώ λοιπόν να ελευθερωθώ από το βάσανο της ασυνειδησίας;

Κάνοντάς το συνειδητό. Παρατήρησε τους πολλούς τρόπους με τους οποίους η δυσφορία, η έλλειψη ικανοποίησης και η ένταση εμ­φανίζονται μέσα σου μέσα από τις περιττές κρίσεις, την αντίσταση σ' αυτό που υπάρχει και την άρνηση του Τώρα. Οτιδήποτε ασυνείδη­το διαλύεται όταν ρίχνεις πάνω του το λαμπερό φως της συνειδητότητας. Όταν ξέρεις πώς να διαλύεις τη συνηθισμένη ασυνειδησία, τότε το φως της παρουσίας σου ακτινοβολεί και σου είναι πολύ πιο εύκολο να αντιμετωπίζεις τη βαθιά ασυνειδησία όποτε αισθάνεσαι το βάρος της να σε τραβάει.

Ωστόσο, μπορεί να μην είναι εύκολο να επισημάνεις τη συνηθι­σμένη ασυνειδησία, επειδή είναι τόσο φυσιολογική. Απόκτησε τη συνήθεια να παρακολουθείς τη νοητική-συναισθηματική σου κατά­σταση με την αυτοπαρατήρηση. "Είμαι ήρεμος αυτή τη στιγμή;" 
Αυτή είναι μια καλή ερώτηση· να την κάνεις στον εαυτό σου συχνά. Ή, μπορείς να ρωτήσεις: "Τι συμβαίνει μέσα μου αυτή τη στιγμή;" 
Δεί­χνε τουλάχιστον το ίδιο ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει μέσα σου, μ' αυτό που δείχνεις για το τι συμβαίνει έξω από σένα. Αν το μέσα είναι σωστό, το έξω θα ακολουθήσει. Η πρωταρχική πραγματικότητα είναι μέσα, η δευτερεύουσα είναι έξω.

Πώς εμφανίζεται ο φόβος και γιατί υπάρχει τό­σο πολύς στη ζωή των ανθρώπων

Η προέλευση του φόβου

Ανέφερες το φόβο ως μέρος του βασικού μας συναισθηματικού πόνου. Πώς εμφανίζεται ο φόβος και γιατί υπάρχει τό­σο πολύς στη ζωή των ανθρώπων; Και ύστερα, μια κάποια ποσότητα φόβου δεν είναι απλώς μια υγιής αυτοπροστασία; Αν δε φοβόμουν τη φωτιά, μπορεί να έβαζα το χέρι μου και να καιγόμουν.

0 λόγος που δε βάζεις το χέρι σου στη φωτιά δεν είναι ο φόβος, είναι ότι ξέρεις ότι θα καείς. Δε χρειάζεσαι το φόβο για να αποφεύγεις τους περιττούς κινδύνους - χρειάζεσαι απλώς μια ελά­χιστη νοημοσύνη και κοινό νου. Για τέτοια πρακτικά ζητήματα, είναι πολύ χρήσιμο να εφαρμόζεις τα μαθήματα που έχεις ήδη πάρει στο παρελθόν. Αν τώρα κάποιος σε απειλούσε με φωτιά ή με σωματική βία, μπορεί να βίωνες κάτι σαν φόβο. Αυτό είναι ένα ενστικτώδες αποτράβηγμα από τον κίνδυνο, αλλά όχι η ψυχολογική κατάσταση του φόβου για την οποία μιλάμε εδώ. 

Μήπως είσαι "εθισμένος στην αναμονή";

Ανησυχείς; Κάνεις πολλές σκέψεις του είδους "και τι θα γίνει αν..."; 

Αυτό σημαίνει ότι είσαι ταυτισμένος με το νου σου, που προβάλλεται σε μια φανταστική μελλοντική κατάσταση και δημιουργεί φόβο. Δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσεις με επιτυχία μια τέτοια κατάσταση, επειδή δεν υπάρχει. Είναι ένα φάντασμα του νου. Μπο­ρείς να σταματήσεις αυτή την παραφροσύνη που διαβρώνει την υ­γεία και τη ζωή σου, με το να αναγνωρίσεις απλώς την παρούσα στιγμή. 

Εστίασε την προσοχή σου στην αναπνοή σου. Νιώσε τον αέ­ρα να ρέει μέσα και έξω από το σώμα σου. Νιώσε το εσώτερο ενεργειακό σου πεδίο. Το μόνο που έχεις ποτέ να αντιμετωπίσεις, να τα βγάλεις πέρα μαζί του στην πραγματική ζωή - σε αντίθεση με τις φανταστικές νοητικές προβολές - είναι ετούτη η στιγμή. Ρώτα τον εαυτό σου τι "πρόβλημα" έχεις αυτή τη στιγμή, όχι του χρόνου, αύριο ή μετά από πέντε λεπτά. Τι δεν πάει καλά με τούτη τη στιγμή; Μπορείς πάντα να τα βγάζεις πέρα με το Τώρα, αλλά δεν μπορείς ποτέ να τα βγάλεις πέρα με το μέλλον - ούτε και χρειάζε­ται. Η απάντηση, η δύναμη, η σωστή δράση ή ο ψυχολογικός πόρος θα είναι εκεί όταν τα χρειάζεσαι, όχι πριν, όχι μετά.

Αν έχεις κολλήσει σε μια κατάσταση δυστυχίας οποιαδήποτε δράση είναι καλύτερη από καθόλου δράση

Δες αν μπορείς να συλλάβεις τον εαυτό σου να παραπονιέται, είτε με τα λόγια είτε με τη σκέψη, για μια κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, για το τι λένε ή κάνουν άλλοι άνθρωποι, για το περιβάλ­λον σου, για την κατάσταση της ζωής σου, ακόμα και για τον καιρό. 

Τα παράπονα σημαίνουν πάντα ότι δεν αποδέχεσαι αυτό που υπάρ­χει. Μεταφέρουν διαρκώς μια ασυνείδητη αρνητική φόρτιση. Όταν παραπονιέσαι, κάνεις τον εαυτό σου θύμα. Όταν υψώνεις το ανάστη­μά σου, τη δύναμη την έχεις εσύ. Αλλαξε λοιπόν την κατάσταση αναλαμβάνοντας δράση ή υψώνοντας το ανάστημά σου αν χρειάζεται ή αν είναι δυνατόν φύγε από αυτή την κατάσταση ή αποδέξου την. Ό­λα τα άλλα είναι τρέλα. 

Η συνηθισμένη ασυνειδησία συνδέεται πάντα, με κάποιον τρόπο, με την άρνηση του Τώρα. Το Τώρα, φυσικά, υπονοεί επίσης και το εδώ. Μήπως αντιστέκεσαι στο εδώ και τώρα σου; Κάποιοι άν­θρωποι θα προτιμούσαν πάντα να είναι κάπου αλλού. Το "εδώ" τους δεν είναι ποτέ αρκετά καλό γι' αυτούς. Μέσα από την αυτοπαρατή­ρηση, βρες αν αυτό συμβαίνει στη ζωή σου. Όπου κι αν είσαι, να είσαι εκεί ολοκληρωτικά.

Ποιος είναι ο σκοπός του ταξιδιού της ζωής σου

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε ένα σκοπό στο τα­ξίδι της ζωής μας διαφορετικά, απλώς περιπλανιόμαστε άσκοπα, και σκοπός σημαίνει μέλλον, σωστά; Πώς το συμβιβάζουμε αυτό με το να ζούμε στο παρόν;

Όταν κάνεις ένα ταξίδι, είναι βέβαια χρήσιμο να ξέρεις που πας ή τουλάχιστον τη γενική κατεύθυνση προς την οποία κινείσαι, αλλά μην ξεχνάς: το μόνο πράγμα που τελικά είναι αληθινό σε σχέση με το ταξίδι σου είναι το βήμα που κάνεις ετούτη τη στιγμή. Αυτό είναι το μόνο που υπάρχει.

Το ταξίδι της ζωής σου έχει έναν εξωτερικό και έναν εσώτερο σκοπό. Ο εξωτερικός σκοπός είναι να φτάσεις στο στόχο ή τον προορισμό σου, να επιτύχεις αυτό που ξεκίνησες να κάνεις, να κα­τορθώσεις αυτό ή εκείνο, πράγμα που, φυσικά, προϋποθέτει μέλλον. Αν όμως ο προορισμός σου ή τα βήματα που πρόκειται να κάνεις στο μέλλον απασχολούν ένα τόσο μεγάλο μέρος της προσοχής σου ώστε να γίνονται πιο σημαντικά από το βήμα που κάνεις τώρα, τότε χάνεις εντελώς τον εσώτερο σκοπό του ταξιδιού, που δεν έχει κα­μιά σχέση με το πού πας ή το τι κάνεις, αλλά έχει μεγάλη σχέση με το πώς. Δεν έχει καμιά σχέση με το μέλλον, αλλά μεγάλη σχέση με την ποιότητα της συνειδητότητάς σου ετούτη τη στιγμή.