Tην θανατώνουμε κάθε φορά που χάνουμε την πίστη μας, τα αγνά ιδεώδη μας…
Πεθαίνει κάθε φορά που στο βωμό του χρήματος και της "δόξας" θυσιάζουμε τα ιδανικά μας και την προδίδουμε για τριάντα αργύρια.
Κάθε φορά που χάνουμε την ανθρωπιά μας και κλείνουμε την ευφυΐα μας μέσα στην αναισθησία, στο "δεν με νοιάζει" και στο "καλά να πάθουν"… αλλά και κάθε φορά που φυλακίζουμε την καρδιά μας μέσα στο φόβο και στο θυμό που γεννά η αβεβαιότητα…
Βλέπεις οι πρόγονοί μας δεν έκρυβαν "σιγουράκια" κάτω από τις φουστανέλες τους, θάρρος και ανδρεία έκρυβαν γι’ αυτό και ξεκίνησαν μια επανάσταση όταν τα προγνωστικά τους είχαν για αουτσάιντερ… Λίγο τους ένοιαζε η δυσκολία, δεν μετρούσαν τις κακουχίες, είχαν όραμα και ευτυχώς που δεν βολεύτηκαν μέσα στο λίγο και στο γνωστό γιατί εμείς αυτή τη στιγμή θα είμασταν αλλιώς. Θα μιλούσαμε άλλη γλώσσα, θα είχαμε άλλη πίστη, άλλα όνειρα, θα είμασταν μια χώρα διαφορετική και η Ελλάδα θα κυλιόταν ξεχασμένη μέσα σε λίγες αράδες…




