Γίνε ο Αλχημιστής του Εαυτού σου

Μην προσπαθείς να διώξεις τον πόνο απλά μεταμόρφωσέ  τον. Αν θες να τον μεταμορφώσεις χρειάζεται να περάσεις από 3 μεταμορφωτικά στάδια

1ο στάδιο: Μην αντιστέκεσαι στον πόνο
Ο πόνος δεν είναι εχθρός σου. Είναι ο τρόπος που επιλεγεί το σώμα για να σου δείξει ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα σου. Ότι κάτι χρειάζεται να δεις και να αναπρογραμματιστείς. Το να μετατρέψεις το δηλητήριο σε φάρμακο είναι τέχνη. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πόνο σου.  Αποδέξου τον και δες τι σε καλεί να κάνεις.

2ο στάδιο: Μην φέρνεις διαχωρισμό
Καλό - Κακό. Ζωή - Θάνατος. Υγεία – Αρρώστια. Θυμός – Συμπόνια. Τα αντίθετα δεν υπάρχουν. Είναι στην ουσία διαφορετικές εκφράσεις στους αντιθέτους πόλους της ίδιας  ενέργειας. Όπως ο θυμός μεταμορφώνεται σε συμπόνια με τον ίδιο τρόπο η αρρώστια μπορεί να ξαναγίνει υγεία… Εξαρτάται ποιον πόλο της ενέργειας κοιτάς…

Κανείς δεν σε αναγκάζει να υποφέρεις.

«Αν αναζητάς την αλήθεια πρέπει να ελευθερωθείς από όλες τις αποσκευές, όλους τους πολιτισμούς, όλα τα νοητικά μοντέλα και τα συναισθήματα. 

Πρέπει επίσης να απορρίψετε την ιδέα να είστε άνδρας ή γυναίκα. Ο ωκεανός της ζωής περιέχει τα πάντα, όχι μόνο τους ανθρώπους. 

Έτσι, πρώτα απ' όλα, εγκαταλείψτε κάθε ταύτιση, σταματήστε να σκέφτεστε τον εαυτό σας ως αυτό ή εκείνο, κάνοντας έτσι ή αλλιώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ζήστε σε αρμονία με τα πράγματα όπως είναι, όχι ως εικόνες.

Μην άγεσαι και φέρεσαι λες και δεν έχεις δύναμη.

Όταν έρχεσαι  αντιμέτωπος με την ευθύνη, κοιτάζοντας την μέχρι τώρα πορεία σου, μην νιώθεις αδύναμος. 

Μην κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνεις… 

Μην γίνεσαι απαθής αποφεύγοντας να νιώσεις τον πόνο των επιλογών σου…

 

Μην επιτρέπεις στην απελπισία να σε μουδιάζει και να σε ακινητοποιεί. 

Μην άγεσαι και φέρεσαι λες και δεν έχεις δύναμη.

Θωρακίζεσαι με πανοπλίες για να μην πονέσεις. Έτσι έχεις μάθει. Κι αυτό είναι μια μεγάλη παγίδα γιατί κάθε φορά που απωθείς τον πόνο, απωθείς και τη δυνατότητα να νιώσεις και να νοιαστείς. 

Μην προσπαθείς να διώξεις τον πόνο. Μεταμόρφωσέ τον σε κάτι ευεργετικό!

Αν θες να μεταμορφώσεις τον πόνο χρειάζεται να περάσεις από 3 μεταμορφωτικά στάδια

1ο στάδιο: Μην αντιστέκεσαι στον πόνο

Ο πόνος δεν είναι εχθρός σου. Είναι ο τρόπος που επιλεγεί το σώμα για να σου δείξει ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα σου. Ότι κάτι χρειάζεται να δεις και να αναπρογραμματιστείς. 

Το να μετατρέψεις το δηλητήριο σε φάρμακο είναι τέχνη. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πόνο σου.  Αποδέξου τον και δες τι σε καλεί να κάνεις.

Tο να υποφέρεις είναι διανοητικό. Πέρα από το μυαλό δεν υπάρχει πόνος.

«Αν αναζητάς την αλήθεια πρέπει να ελευθερωθείς από όλες τις αποσκευές, όλους τους πολιτισμούς, όλα τα νοητικά μοντέλα και τα συναισθήματα. 

Πρέπει επίσης να απορρίψετε την ιδέα να είστε άνδρας ή γυναίκα. Ο ωκεανός της ζωής περιέχει τα πάντα, όχι μόνο τους ανθρώπους. 

Έτσι, πρώτα απ 'όλα, εγκαταλείψτε κάθε ταύτιση, σταματήστε να σκέφτεστε τον εαυτό σας ως αυτό ή εκείνο, κάνοντας έτσι ή αλλιώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. 

Ζήστε σε αρμονία με τα πράγματα όπως είναι, όχι ως εικόνες.

Ο πόνος είναι του σώματος, το να υποφέρεις είναι διανοητικό. 

Πέρα από το μυαλό δεν υπάρχει πόνος. 

Δεν ανέχομαι άλλο την αδιαφορία σου...

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ! 

Σε παρακαλώ Άκουσέ με…

Έχεις ντυθεί τον μανδύα του Αχ! περιφέροντας την δυστυχία σου και φορώντας το στέμμα της αυτολύπησης. Καμαρώνεις μυστικά που ¨γονατίζεις¨. Καμαρώνεις μυστικά που δυστυχείς γιατί έτσι έχεις την ψευδαίσθηση ότι κάτι γίνεται στη ζωή σου. Ότι αφού η Ζωή σε καταδικάζει ίσως σε φοβάται, ίσως είσαι ξεχωριστός… 

Και με αυτόν τον τρόπο επιτρέπεις στα βάσανα να κυριαρχούν και μεγαλώνοντας τη δυστυχία σου μεγαλώνεις και το βαθμό της αξίας σου. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. 

Κανένας δεν ενδιαφέρεται για σένα παρά μόνον εγώ. Τη μέρα σου μαζί μου την περνάς. Τα βράδια μαζί μου ξαπλώνεις. Κι εγώ σου λέω ¨Δεν Αντέχω Άλλο¨. Δεν αντέχω άλλο την καταπίεση που μου επιβάλλεις, την μαυρίλα που με ντύνεις και την καταπόνηση που με κερνάς.

Μεταμόρφωσε τον Πόνο σε Φώτιση

Ο πόνος δεν είναι εναντίον σου, απλώς εσύ δεν ξέρεις πώς να τον χρησιμοποιήσεις.

Το δηλητήριο δεν είναι εχθρός σου, απλώς εσύ δεν ξέρεις πώς να φτιάξεις φάρμακο από αυτό. 

Σε σοφά χέρια, το δηλητήριο γίνεται γιατρικό. Σε ανόητα χέρια, το γιατρικό μπορεί να γίνει δηλητήριο. Όλα εξαρτώνται από σένα, από την επιδεξιότητά σου.

Αυτή είναι η βουδιστική οπτική και αυτή είναι η συνεισφορά του βουδισμού στον κόσμο, επειδή αυτή είναι μια εσωτερική αλχημεία: Αποδέξου τον πόνο. Μην αντιστέκεσαι, μην τον πολεμάς, μη θυμώνεις μαζί του. Απορρόφησέ τον επειδή μόνο έτσι μπορεί να μεταμορφωθεί σε φώτιση.

Όταν το βέλος του πόνου αγγίξει την καρδιά σου...

Αν το τραγούδι της ψυχής σου που βγαίνει σήμερα από τα χείλη σου έχει πόνο, παράπονο δυστυχία μην κάνεις ότι δεν το ακούς... μην κάνεις ότι δεν είναι δικό σου... 

Πολύ καιρό έκλεινες τα μάτια και τα αυτιά σου στην εσωτερική σου φωνή. Υποκρινόσουν ότι όλα είναι καλά και έκτιζες παλάτια πάνω σε σαθρό, αβέβαιο έδαφος… Ποιος ο λόγος άλλωστε να σκάψεις βαθιά στη γη για να φτιάξεις γερά θεμέλια όταν όλα γύρω σου σε παρασύρουν στο εύκολο και στο βολικό… όταν όλα γύρω σου σε υπνωτίζουν ώστε να άγεσαι και να φέρεσαι στη ζωή σου χωρίς την επίγνωση του ποιος είσαι… όταν όλα σε οδηγούν στο να ζεις χωρίς συνειδητότητα…

Ο πόνος δεν έρχεται για να σε κάνει δυστυχισμένο

Osho: Οι στιγμές μεγάλες λύπης έχουν το δυναμικό να γίνουν στιγμές μεγάλης μεταμόρφωσης. 

Για να γίνει όμως η μεταμόρφωση πρέπει να πάμε βαθιά στις ίδιες τις ρίζες του πόνου μας και να τον βιώσουμε όπως είναι, χωρίς επικρίσεις ή αυτολύπηση.

Αυτός ο πόνος δεν είναι για να σε κάνει λυπημένο. Να το θυμάσαι! 

Αυτό εξακολουθούν να μην το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Αυτός ο πόνος είναι για να σου φέρει μεγαλύτερη επίγνωση.

Σταμάτα πια με τις Αυταπάτες

Ο πόνος, τα βάσανα, η δυσαρέσκεια, η έλλειψη ικανοποίησης είναι τόσο οδυνηρά, που ο νους δημιουργεί αυταπάτες ευχαρίστησης. Αυτές οι αυταπάτες βοηθούν τους ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν. Αν αφαιρέσεις όλες τις αυταπάτες από έναν άνθρωπο, τότε δεν θα έχει λόγο να ζήσει ούτε για μια στιγμή ακόμη. 

Όταν δεν είσαι συνειδητός, οι αυταπάτες χρειάζονται, επειδή δημιουργούν έστω και ψεύτικο νόημα στη ζωή. Και μέχρι να συμβεί το αληθινό, συνεχίζουμε να δημιουργούμε ψεύτικα νοήματα.

Για να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια, ο πόνος, η ζωή χωρίς νόημα, τη γεμίζουμε με μεγάλες αυταπάτες, που γίνονται πεποιθήσεις, αυτές όμως δεν κρατούν για πολύ.

Πως μπορούμε να συνυπάρξουμε με τις πληγές που δε κλείνουν;

Η πληγή μου είναι ένα στόμα. 

Φωνάζει «βοήθεια πονάω!» ή σφίγγει τα δόντια, φυλακίζοντας μυστικά. Η πληγή μου είναι στόμα διότι διαθέτει τη γλώσσα για να γλύψει τις πληγές των άλλων ή τη πρόθεση να δαγκώσει μεταδίδοντας το πονο της. Εφευρίσκει λέξεις κατακόκκινες, ολοζώντανες σαν αίμα. Άλλωτε βογκητά, μουγκρητά ή προσευχές. 

Η πληγή μου είναι μια μύτη. 

Μυρίζεται το κίνδυνο από μακριά. Επιτρέπει στο κόσμο να τρυπώσει στο εσωτερικό, εισπνέοντας το αρωμα του. Μεγαλώνει με τα ψέματα. Διασθάνεται την αλήθεια. 

Η πληγή μου είναι ένα μάτι που κοιτάζει έξω και ένα άλλο που βλέπει μέσα. Εστιάζοντας με την ανθρώπινη μυωπία μου, στη θολή επιφάνεια των αναμνήσεων. Στα είδωλα των προγόνων που κατοικούν πίσω από τα βλέφαρα. Στα τοπία της καθημερινότητας που αναζητούν μαρτυρία στο μαρτύριο και τη χαρά τους.

Πόνος: Φίλος ή Εχθρός;

«Η ζωή είναι πιο όμορφη από οποιοδήποτε όνειρο και έχει περισσότερα να δώσει από ό,τι οποιοδήποτε όνειρο. Εμείς όμως βολευόμαστε με το λιγότερο. Βολευόμαστε με το τίποτα και αυτό θεωρούμε ότι είναι ζωή. Μόνο όταν αρχίζουμε να μπαίνουμε σε καινούριους κόσμους, οι οποίοι βρίσκονταν πάντα εκεί και εμείς δεν τους αντιλαμβανόμασταν, μόνο τότε αρχίζει κανείς να νιώθει την απώλεια, την εγκληματική απώλεια. Τόσοι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν μέσα στο σκοτάδι και όχι μόνον αυτό αλλά αντιστέκονται και σε οποιαδήποτε προσπάθεια που θα τους φέρει στο φως»  

     Osho

Στο δρόμο μας για το "μεγάλωμα", την ωρίμανση, με διαφορετικό ίσως τρόπο ο καθένας μας, θα συναντήσει όχι μόνο τον πόνο, αλλά και το βάσανα. Ο πόνος και τα βάσανα έχουν μεγάλη διαφορά. Τα βάσανα είναι εκείνα που κάνουν τη ζωή μας κόλαση. Μας γεμίζουν αμφιβολίες για κάθε τι που συμβαίνει και μας οδηγούν σιγά, σιγά να βιώνουμε καθημερινά την ασχήμια, το φόβο, τη ματαιότητα, την απόγνωση και τη λύπη. Τα βάσανα είναι άκαρπα και στείρα. Μας κάνουν να μην έχουμε ενδιαφέρον για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και μας οδηγούν στη συρρίκνωση. Ο πόνος αντίθετα μπορεί να γίνει πολύ γόνιμος. Μπορεί να μας οδηγήσει στην αλλαγή, στη μεταμόρφωση, στο "μεγάλωμα" κι αυτή είναι η ομορφιά του.