Η πραγματική μοναξιά είναι να είσαι στο πλήθος και η μοναξιά σου να πληθαίνει.

Tι είναι χειρότερο, να είσαι μόνος σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο χωρίς παράθυρα και με μια ξύλινη μισοσπασμένη καρέκλα όπου περιμένεις αυτό που δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι ή να περιμένεις να περάσεις τη διάβαση σε μια λεωφόρο το μεσημέρι, την ώρα που ο κόσμος σχολά από την δουλειά του και γύρω σου γίνεται χαμός, ο ήλιος σε χτυπά κατακόρυφα ενώ συνέχεια ανάβει το φανάρι για να περάσεις απέναντι αλλά εσύ μένεις κολλημένος εκεί, στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν να έχουν κολλήσει τα πόδια σου στο πάτωμα;

Όλοι oι άλλοι γύρω περνούν δίπλα σου αδιάφοροι και ενώ εσύ ζητάς απεγνωσμένα βοήθεια κυριευμένος από πανικό απλώς σε προσπερνούν σαν να μην υπάρχεις, σαν να μην είσαι εκεί, σε σκουντούν και σε πατούν αλλά κάνεις δε γυρίζει καν να κοιτάξει το εμπόδιο στο οποίο σκόνταψε. Πως νιώθεις, σαν γίγαντας σε μια χώρα νάνων ή σαν νάνος σε μια χώρα γιγάντων;

Η μοναξιά αρνείται σθεναρά να γιατρευτεί μέσα σε κακές σχέσεις.

Κάποιοι στο πίσω μέρος του κεφαλιού σκέφτονται: Καλύτερα χωρίς σχέση, παρά με κακή σχέση. Και άλλοι σκέφτονται: Καλύτερα σε κακή σχέση, παρά χωρίς σχέση. Δεν υπάρχει νομίζω άνθρωπος, που να μη θέλει να ζει και να χαίρεται μέσα σε καλές σχέσεις.  Υπάρχει όμως μια ακλόνητη, ισχυρή αντίσταση της ψυχοπνευματικής ισορροπίας σε ό,τι αποφασίζουμε για τη ζωή μας. 

Η  μοναξιά αρνείται σθεναρά να γιατρευτεί μέσα σε κακές σχέσεις. Αντιθέτως αυξάνεται, αρρωσταίνει χειρότερα.

Επιπλέον σβήνει η ελπίδα τού «ίσως αύριο»... 

Είσαι εγκλωβισμένος και αισθάνεσαι παράλυτος.

Η πραγματική μοναξιά είναι να είσαι στο πλήθος και η μοναξιά σου να πληθαίνει.

Τα μάτια σου σε κοιτάνε ή σε αποφεύγουν; Κοιτάνε με απάθεια την αντανάκλαση του χρόνου ή ζαρώνουν στη σκέψη της απώλειας; Είσαι μόνος τώρα, πώς σου φαίνεται; 

Tι είναι χειρότερο, να είσαι μόνος σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο χωρίς παράθυρα και με μια ξύλινη μισοσπασμένη καρέκλα όπου περιμένεις αυτό που δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι ή να περιμένεις να περάσεις τη διάβαση σε μια λεωφόρο το μεσημέρι, την ώρα που ο κόσμος σχολά από την δουλειά του και γύρω σου γίνεται χαμός, ο ήλιος σε χτυπά κατακόρυφα ενώ συνέχεια ανάβει το φανάρι για να περάσεις απέναντι αλλά εσύ μένεις κολλημένος εκεί, στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν να έχουν κολλήσει τα πόδια σου στο πάτωμα; 

Ενδιαφέρεσαι πολύ να μάθεις τι λένε οι άλλοι για σένα;

Εκείνος που έχει σώμα που βρομάει, χρειάζεται να το ψεκάζει με αρώματα. Εκείνος που έχει άσχημο σώμα, κάνει προσπάθειες για να το δείχνει όμορφο. Εκείνος που είναι λυπημένος μέσα του, έχει μάθει να γελάει και εκείνος που είναι γεμάτος δάκρυα μέσα του, χαμογελάει συνεχώς απ’ έξω. Εκείνος που είναι γεμά­τος αγκάθια μέσα του, πρέπει να κρατάει λουλούδια απ' έξω.

Ο άνθρωπος δεν είναι καθόλου αυτό που δείχνει. Εί­ναι ακριβώς το αντίθετο. Και δεν έχει καμία σημασία αν οι άλλοι εξαπατώνται από αυτό που βλέπουν απ’ έξω. Το πρόβλημα είναι ότι εξαπατάσαι κι εσύ ο ίδιος. Εξαπατάσαι επειδή θεωρείς αληθινή την εικόνα που βλέπουν οι άλλοι.

Ψάχνεις παντού για μάτια που θα σου δώσουν σημασία.

Ποιος είναι ο μοναχικός άνθρωπος; Εκείνος που έχει αποβάλει την ανάγκη να τον χρειάζονται, εκείνος που είναι τελείως ικανοποιημένος με τον εαυτό του έτσι όπως είναι, εκείνος που δεν χρειάζεται κάποιον να του πει, "είσαι σπουδαίος". Η σπουδαιότητα βρίσκεται μέσα του. Τώρα το νόημά του δεν έρχεται από τους άλλους. Δεν το ζητιανεύει, δεν το ζητά. Το δικό του νόημα έρχεται από το ίδιο του το είναι. Δεν είναι ζητιάνος. Μπορεί να ζήσει με τον εαυτό του.

Εσύ δεν μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου. Κάθε φορά που είσαι μόνος, δεν αισθάνεσαι καλά. Αμέσως αισθάνεσαι δύσκολα. Σε πιάνει μια βαθιά αγωνία. Τι να κάνεις; Πού να πας; Πηγαίνεις στο κλαμπ, πηγαίνεις στην εκκλησία, πηγαίνεις στο θέατρο ή για ψώνια, πηγαίνεις κάπου, για να συναντήσεις τους άλλους. Δες τους πλούσιους, τα ψώνια είναι το μοναδικό παιχνίδι, το μοναδικό σιορ. Πηγαίνουν και ψωνίζουν.  Αν είσαι φτωχός, δεν χρειάζεται να μπεις στο μαγαζί, απλά περπατάς στο δρόμο και κοιτάζεις τις βιτρίνες. Πηγαίνεις όμως!

Ότι μεγαλώνει στην μοναξιά γίνεται άγριο...

Ότι μεγαλώνει στην μοναξιά γίνεται άγριο βλοσυρό, επιθετικό, φοβισμένο…

Νιώθει συνέχεια ότι του χρωστά η ζωή και απαιτεί τη χαρά… 

Τη χαρά που όμως έχει ξεχάσει να τη αναγνωρίζει, να τη γεύεται… και καθώς μένει ανικανοποίητο σκληραίνει περισσότερο…
Ο θυμός του γίνεται οργή και η οργή του, μίσος! Μισεί τους πάντες και τα πάντα…

Κι αν πρόκειται για άνθρωπο γίνεται ένα θηρίο που κυκλοφορεί ανάμεσά μας… Αν όμως πρόκειται για συναίσθημα, γίνεται ένα θηρίο που κυκλοφορεί μέσα μας και γεμίζει τη ματιά μας, το μυαλό μας, δηλητηριάζει την αγάπη μας, μέχρι να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θηρία που θα κυκλοφορούμε ανάμεσα σε άλλα θηρία…

Η Ανάγκη για Αγάπη είναι το εμπόδιο να ζήσεις μια Ελεύθερη Ζωή

Αγαπάς, ώστε να σε έχουν ανάγκη. Γεννάς παιδιά, όχι επειδή αγαπάς τα παιδιά, αλλά μόνο για να σε χρειάζονται, για να μπορείς να πηγαίνεις στους γύρω και να λες: “Κοιτάξτε πόσες ευθύνες εκπληρώνω, με τι καθήκοντα ασχολούμαι! Είμαι ένας πατέρας, είμαι μια μητέρα...” Αυτό δεν είναι παρά ένας ύμνος στον εγωισμό σου. Αν δεν αποβάλεις εκείνη την ανάγκη να σε χρειάζονται, δεν θα μπορέσεις να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Ακόμη και στα Ιμαλάια να πας, θα φτιάξεις μια κοινωνία. Κι αν η ανάγκη να σε χρειάζονται πάψει να υπάρχει, θα είσαι μόνος όπου και να πας, ακόμα και στην καρδιά της πόλης.

Τώρα προσπάθησε να καταλάβεις τα λόγια τού Ιησού:

Ευλογημένοι οι μοναχικοί και οι εκλεκτοί. Εσείς θα βρείτε το βασίλειο, επειδή από αυτό έρχεστε και σε αυτό θα επιστρέψετε.

“Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής”

Κανένας δεν θέλει να είναι μόνος. Καθένας θέλει να ανήκει πάντα στο πλήθος -όχι μόνο σε ένα πλήθος, αλλά σε πολλά.

Ο άνθρωπος ανήκει σε ένα θρησκευτικό πλήθος, σε ένα πολιτικό κόμμα, στη ροταριανή λέσχη και σε πολλές άλλες μικρότερες ομάδες. Θέλει κανείς να υποστηρίζεται 24 ώρες τη μέρα, επειδή το ψεύτικο δεν μπορεί να αντέξει χωρίς υποστήριξη. Τη στιγμή που είναι κανείς μόνος του, αρχίζει να νιώθει μια παράξενη τρέλα. Δεν είναι μόνο δικός σου φόβος, είναι ο φόβος όλων, επειδή κανένας δεν είναι αυτό για το οποίο είναι προορισμένος από την ύπαρξη.
Η κοινωνία, ο πολιτισμός, η θρησκεία, η εκπαίδευση έχουν συνωμοτήσει εναντίον των αθώων παιδιών. Εκείνοι έχουν όλη τη δύναμη, ενώ το παιδί είναι αβοήθητο και εξαρτημένο. Έτσι, οτιδήποτε θέλουν να του κάνουν, καταφέρνουν να το κάνουν. Δεν επιτρέπουν σε κανένα παιδί να μεγαλώσει με το φυσικό του πεπρωμένο. Κάθε τους προσπάθεια είναι να μετατρέψουν τα ανθρώπινα όντα σε χρήσιμα πράγματα. Ποιος ξέρει, αν ένα παιδί αφεθεί να μεγαλώσει από μόνο του, αν θα έχει καμία χρησιμότητα για τα επενδυμένα συμφέροντα ή όχι;

Αγάπη και Μοναχικότητα

Στην πραγματική αγάπη μπορείς να είσαι μόνος. Μπορεί να αγαπά κανείς βαθιά κι όμως να είναι μόνος. Μπορεί μάλιστα κανείς να είναι μόνος, μόνο όταν αγαπά σε βάθος. Το βάθος της αγάπης δημιουργεί έναν ωκεανό γύρω σου, ένα βαθύ ωκεανό, και γίνεσαι νησί, εντελώς μόνος. 
Ναι, ο ωκεανός ρίχνει συνεχώς τα κύματά του στην ακτή σου, αλλά όσο πιο πολύ χτυπάει με τα κύματά του την ακτή σου ο ωκεανός, τόσο πιο ενοποιημένος είσαι, τόσο πιο ριζωμένος, τόσο πιο επικεντρωμένος. Η αγάπη έχει αξία μόνον επειδή σου δίνει τη μοναχικότητα. Σου δίνει αρκετό χώρο ώστε να είσαι μόνος σου.

Ο φόβος της αλλαγής

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αισθάνομαι μόνος, πράγμα που είναι καλό, αλλά είμαι μπερδεμένος. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Τα πράγματα αλλάζουν μέσα μου κι έτσι μερικές φορές νιώθω τρομαγμένος, μερικές φορές έχω την αίσθηση πως επιπλέω.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ (Από τον Osho) :
Είναι φυσικό. Όποτε νιώθεις τρομαγμένος, χαλάρωσε. Αποδέξου το γεγονός ότι βρίσκεται εκεί ο φόβος, αλλά μην κάνεις τίποτε σχετικά με αυτόν. Αγνόησέ τον….

Μοναχικότητα

• Μοναχικότητα και Μοναξιά

«Τη μοναξιά πρέπει να την αποφεύγεις γιατί είναι αρρώστια. Σαν σκουλήκι σε τρώει συνέχεια, από παντού. 

Αν ζεις τη μοναχικότητα, τότε κλείσε όλες τις πόρτες και απόλαυσέ την. Χόρεψε, χόρεψέ την...

Άφησέ την να γίνει μια βαθιά εμπειρία έκστασης. Ή κάθισε απλώς σιωπηλά σαν να είσαι ο βασιλιάς όλου του κόσμου. Τη μοναχικότητα πρέπει να την τρέφεις και να την απολαμβάνεις.»

Osho