Οταν απαρνιέσαι τον εαυτό σου απαρνιέσαι το Θεό

Δέξου τον εαυτό σου έτσι όπως είναι. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, γιατί αν σκεφτείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, θα νιώσεις άσχημα. Από πού προέρχεται αυτή η δυσφορία; 
Προέρχεται από τους διαφόρους δασκάλους που σε δίδαξαν. Και αυτοί οι δάσκαλοι είναι οι μεγαλύτεροι δηλητηριαστές της ζωής. Δεν είναι στ’ αλήθεια δάσκαλοι, είναι εχθροί. 
Έχουν πει, "αυτό είναι ζωώδες, το άλλο είναι ζωώδες, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος." Τι εννοούν; 

Εννοούν: "Αρνήσου οτιδήποτε είναι ζωώδες μέσα σου." Κι εγώ σας λέω ότι ο άνθρωπος δεν είναι εναντίον του ζώου. Ο άνθρωπος εί­ναι το ανώτερο ζώο, η πιο ψηλή κορυφή. Αν αρνηθείς τη ζωώδη πλευρά, αρνείσαι την ίδια την πηγή τής ζωής. Και τότε θα είσαι πάντα ψεύτικος.

Ποια είναι η αιτία που προσκυνάς τους ανθρώπους που σε καταδικάζουν

Οι άνθρωποι έρχονται σ’ εμένα και πρέπει να τους πω να κάνουν το ένα και το άλλο, επειδή δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ήδη απελευθερωμένοι. Πρέπει να τους πω να κάνουν διάφορα πράγματα, για να τους κουράσω εξαντλητικά, μόνο και μόνο για να εξαντληθούν από την πολύ προσπάθεια, τόσο ώστε να έρθουν και να μου πουν: “Δεν θέλω να κάνω τίποτα.” Μόνο τότε μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει ανάγκη να κάνεις τίποτα. Όταν πρωτοήρθες όμως, χρειαζόσουν πολλά, χρειαζόταν να κάνεις πολλά πράγματα. Κι αν πω ότι δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, θα πας σε κάποιον άλλο, που θα σου πει ότι πρέπει να κάνεις κάτι.

Τίποτα δεν χρειάζεται να γίνει. Έτσι όπως ακριβώς είσαι, είσαι ήδη θεϊκός. Κι όταν κάποιος λέει, “τίποτα δεν χρειάζεται να γίνει, συμβαίνει ήδη, είσαι βράχμα, είσαι θεϊκός,” δεν θα του δώσεις προσοχή. Για σένα λέει ανοησίες, επειδή δεν δέχεσαι τον εαυτό σου, απορρίπτεις τον εαυτό σου, πρέπει να φτάνεις πάντοτε σε ένα σκοπό.

“Να βιάζεσαι με αργό ρυθμό.”

Μια ιστορία στις Ουπανισάδες λέει ότι υπάρχουν δύο πουλιά σε ένα δέντρο. Το ένα κάθεται σε ένα χαμηλό κλαδί, το άλλο σε ένα ψηλό κλαδί. 

Το πουλί που κάθεται στο χαμηλότερο κλαδί σκέφτεται, ανησυχεί, επιθυμεί, απαιτεί, μαζεύει πράγματα, μάχεται, ανταγωνίζεται, βρίσκεται σε ένταση, πηδά από το ένα κλαδί στο άλλο, κινείται συνέχεια, δεν αναπαύεται ποτέ. 

Το άλλο πουλί, που κάθεται στο ψηλότερο κλαδί, είναι ήρεμο. Είναι τόσο σιωπηλό, σαν να μην υπάρχει. Δεν έχει επιθυμίες, δεν ονειρεύεται. Δεν έχει να ικανοποιήσει καμία ανάγκη, λες και όλα έχουν ικανοποιηθεί, έχει φτάσει, δεν υπάρχει πουθενά να πάει. Απλώς κάθεται, χαίρεται με τον εαυτό του και παρατηρεί το πουλί που κάθεται στο χαμηλότερο κλαδί.

Αυτές είναι οι δύο διαστάσεις μέσα σου. Εσύ είσαι το δέντρο. Και το κατώτερο βρίσκεται πάντα σε ανησυχία. Το κατώτερο είναι το σώμα σου, οι ανάγκες τού σώματος και οι επιθυμίες τού σώματος. 

Στο ψηλότερο κλα­δί, στην κορυφή τού δέντρου, κάθεται το άλλο πουλί, που είναι παρα­τηρητής, που απλώς κοιτάζει εκείνο το ανόητο πουλί να πηδά, να γυρίζει όλο αγωνία, όλο ανησυχία, όλο θυμό και σεξ. Το άλλο πουλί είναι απλώς παρατηρητής, συνεχίζει να παρατηρεί, είναι μόνο θεατής. Εσύ είσαι το δέντρο.

Ποιος είναι ο μοναχικός άνθρωπος;

Αγαπάς, ώστε να σε έχουν ανάγκη. Γεννάς παιδιά, όχι επειδή αγαπάς τα παιδιά, αλλά μόνο για να σε χρειάζονται, για να μπορείς να πηγαίνεις στους γύρω και να λες: “Κοιτάξτε πόσες ευθύνες εκπληρώνω, με τι καθήκοντα ασχολούμαι! Είμαι ένας πατέρας, είμαι μια μητέρα...” Αυτό δεν είναι παρά ένας ύμνος στον εγωισμό σου. Αν δεν αποβάλεις εκείνη την ανάγκη να σε χρειάζονται, δεν θα μπορέσεις να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Ακόμη και στα Ιμαλάια να πας, θα φτιάξεις μια κοινωνία. Κι αν η ανάγκη να σε χρειάζονται πάψει να υπάρχει, θα είσαι μόνος όπου και να πας, ακόμα και στην καρδιά της πόλης.

Τώρα προσπάθησε να καταλάβεις τα λόγια τού Ιησού:

Ευλογημένοι οι μοναχικοί και οι εκλεκτοί. Εσείς θα βρείτε το βασίλειο, επειδή από αυτό έρχεστε και σε αυτό θα επιστρέψετε.

Μπες στο νόημα κάθε λέξης: Ευλογημένοι είναι οι μοναχικοί... Ποιος είναι ο μοναχικός άνθρωπος; Εκείνος που έχει αποβάλει την ανάγκη να τον χρειάζονται, εκείνος που είναι τελείως ικανοποιημένος με τον εαυτό του έτσι όπως είναι, εκείνος που δεν χρειάζεται κάποιον να του πει, “είσαι σπουδαίος.” Η σπουδαιότητα βρίσκεται μέσα του. Τώρα το νόημά του δεν έρχεται από τους άλλους. Δεν το ζητιανεύει, δεν το ζητά. Το δικό του νόημα έρχεται από το ίδιο του το είναι. Δεν είναι ζητιάνος. Μπορεί να ζήσει με τον εαυτό του.

Όταν μεθύσεις με το Θεό, δεν θα ξαναδιψάσεις ποτέ.

Αυτός ο κόσμος και το κρασί του, μπορούν να σου δώσουν στιγμιαία ανακούφιση μόνο, μπορούν να σου δώσουν μόνο στιγμιαία διαλείμματα λησμονιάς. Εκείνος που έχει μεθύσει μ’ αυτόν τον κόσμο και τα κρασιά του, υπνωτίζεται, κοιμάται, κινείται μέσα σε βαθύ ύπνο, ζει μέσα σε ύπνο. Όλη του η ζωή είναι ένα μακρύ όνειρο. Και, αντίθετα, εκείνος που έχει μεθύσει με το κρασί τού Θεού, γίνεται άγρυπνος, ξύπνιος, τέλεια συνει­δητός.

"Τους βρήκα όλους μεθυσμένους. 
Δεν βρήκα κανένα να διψάει.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιους του ανθρώπου, διότι η καρδιά τους είναι τυφλή και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι."
.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη... Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο υπο­φέρει ένας Ιησούς, ένας Βούδας, όταν σε κοιτάζει μεθυσμένο μ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς καμιά δίψα για το θεϊκό, για την αλήθεια, να ζεις με ψέματα και να πιστεύεις στα ψέματα σαν να ήταν αλήθειες, όταν χάνεις για το τίποτα, όταν τα χάνεις όλα για το τίποτα. Τότε, και το μικρότερο πράγμα γίνεται εμπόδιο.

Θα σας δώσω, αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά του ανθρώπου.

Ο Ιησούς λέει: 

Θα σας δώσω αυτό που τα μάτια δεν έχουν δει

και αυτό που τα αυτιά δεν έχουν ακούσει

και αυτό που τα χέρια δεν έχουν αγγίξει

και αυτό που δεν έχει ανατείλει στην καρδιά τού ανθρώπου.

Τα μάτια σου μπορούν να δουν αυτό που βρίσκεται απ’ έξω. Δεν μπορούν να δουν μέσα σου, δεν υπάρχει τρόπος. Τ’ αυτιά σου ακούν αυτό που βρίσκεται έξω. Δεν ακούν μέσα σου, δεν υπάρχει τρόπος. Όλες οι αισθήσεις κινούνται προς τα έξω. Δεν υπάρχει καμιά αίσθηση που να πηγαίνει προς τα μέσα. Όταν, λοιπόν, όλες οι αισθήσεις πάψουν να λειτουργούν, ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα σου. Καμιά αίσθηση δεν πηγαίνει προς τα μέ­σα.

Ο Ιησούς λέει: Θα σας δώσω αυτό που τα μάτια δεν έχουν δει. Προηγουμένως, όμως, γίνε μοναχικός. Πρώτα γίνε μοναχικός, πρώτα κατάλαβε ότι είσαι μόνος και απέκτη­σε άνεση μ’ αυτή τη μοναξιά. Μη φοβάσαι. Να το χαρείς! Δες την ομορφιά της, την αγνότητά της, τη σιωπή και την αθωότητά της. Εκεί δεν υπάρχει καμιά βρωμιά, γιατί κανείς ποτέ δεν μπήκε μέσα σ’ αυτό το ναό. Έχει παραμείνει αιώνια αγνός, παρθένος, γιατί κανένας δεν έχει φτάσει εκεί.Η παρθενικότητά σου βρίσκεται κρυμμένη μέσα σου. 

Μετάνοια ένα από τα πιο απόκρυφα κλειδιά για την Μεταμόρφωση

Η λέξη μετανιώνω έχει μεγάλη σημασία. Ολόκληρος ο χριστιανισμός βασίζεται στη μετάνοια. Κα­μιά άλλη θρησκεία δεν έχει εξαρτηθεί τόσο από τη μετάνοια. Η μετάνοια είναι όμορφη, όταν προέρχεται από την καρδιά, όταν καταλαβαίνεις ότι, “ναι, ο Ιησούς έχει δίκιο, σπαταλήσαμε τη ζωή μας.”

Αυτή η σπατάλη είναι η αμαρτία, όχι η δήθεν αμαρτία τού Αδάμ. 
Αμαρ­τία είναι η σπατάλη τής ζωής, της πιθανότητας, της δυνατότητας, της ευκαιρίας να μεγαλώσεις και να γίνεις σαν το θεό. Αμαρτία είναι η σπατάλη του χρόνου με επουσιώδη πράγματα, το μαζεύεις άχρηστα σκουπίδια. Και, όταν το συνειδητοποιήσεις, θα μετανιώσεις. Και, αν αυτή η μετάνοια βγει από την καρδιά, θα σε εξαγνίσει. Τίποτα δεν εξαγνίζει όπως η μετάνοια. Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στο χριστιανισμό.
Στον ινδουισμό δεν υπάρχει μετάνοια. Δεν έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το κλειδί καθόλου. Αυτό είναι αποκλειστικότητα του χριστιανισμού. Αν μετανιώσεις ολοκληρωτικά, αν βγει από την καρδιά σου, αν κλάψεις με την ψυχή σου, αν ολόκληρη η ύπαρξή σου αισθανθεί ότι σπαταλούσες την ευκαιρία που σου έδωσε ο θεός, ότι δεν ήσουν ευγνώμων, ότι έκανες σφάλματα, ότι μεταχειρίστηκες άσχημα την ίδια σου την ύπαρξη, αν αισθάνεσαι την αμαρτία και μετανιώσεις...

Μην ζεις τη ζωή σου σαν μεθυσμένος

Είπε ο Ιησούς:

Στάθηκα στο κέντρο του κόσμου και τους παρουσιάστηκα με σάρκα και οστά. Τους βρήκα όλους μεθυσμένους. Δεν βρήκα κανένα να διψάει.

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιους του ανθρώπου, γιατί η καρδιά τους είναι τυφλή και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι.

Τώρα, όμως, είναι μεθυσμένοι. Όταν το κεφάλι ξεκαθαρίσει από το κρασί τους, τότε θα μετανιώσουν.
Ο Ιησούς ή ο Βούδας ή οποιοσδήποτε έχει φωτιστεί, θα σας βρει όλους μεθυσμένους. Η μέθη παραμένει, αλλά μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Δεν είσαι άγρυπνος δεν είσαι ξύπνιος, απλώς νομίζεις πως είσαι άγρυπνος και ξύπνιος. Ο ύπνος συνεχίζεται από τη γέννηση ως το θάνατο.

Ο Γκουρτζίεφ συνήθιζε να λέει μια μικρή ιστορία: Ένας άνθρωπος, που είχε χιλιάδες πρόβατα, είχε προβλήματα, γιατί πολλά από τα πρόβατα χανόταν κι έπεφταν θύματα άγριων ζώων. Ρώτησε, λοιπόν, ένα μάγο, ο οποίος τού συνέστησε να πάρει σκύλους φύλακες. Πήρε, λοιπόν, εκατό σκύλους να φυλάνε τα πρόβατα. Δεν άφηναν τα πρόβατα να βγουν έξω και, αν κάποιο προσπαθούσε να φύγει, το σκότωναν. Σιγά-σιγά, συνήθισαν να σκοτώνουν τόσο, που άρχισαν να δολοφονούν τα πρόβατα κι έγιναν επικίνδυνοι. Ξαναπήγε ο άνθρωπος στο μάγο και είπε: “Είναι επικίνδυνο πια! Οι προστάτες έγιναν δολοφόνοι.”