Το Φως είναι το μετασχηματισμένο σκοτάδι

Το Σκοτάδι και το Φως είναι και τα δύο της ίδιας φύσης, διαφορετικά μόνο στην εμφάνιση, γιατί και τα δύο προέρχονται από μία πηγή. 

Το σκοτάδι είναι χάος. 

Το φως είναι Θεία Αρμονία. 

Το μετασχηματισμένο σκοτάδι είναι το Φως. 

Αυτός, παιδιά μου, πρέπει να είναι ο σκοπός σας στην ύπαρξη: Να μετατρέψετε το σκοτάδι σε Φως! 

Να ξέρεις, άνθρωπε, ότι είσαι σύνθετος. 

Ένα ον φτιαγμένο από Γη και Φωτιά. 

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι, μη νομίζεις ότι είναι μακριά σου…

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει τώρα πια γελάνε δυνατά. Κάποτε, τα χείλη τους σφίχτηκαν βίαια για να μην ουρλιάξουν από τον βαθύ πόνο και κλείστηκαν μέσα σε σιωπές...

Λαβύρινθες σιωπές, γεμάτες γκρεμισμένα όνειρα και απατηλές αδυναμίες. Άδεια βλέμματα και αδηφάγα "γιατί" γέμισαν τις μέρες τους μέχρι που νέκρωσαν κι αυτά. Κι απέμεινε μια κυοφορούσα λησμονιά τυλιγμένη στον καπνό του τσιγάρου να απατά τις μνήμες… 

Κίβδηλα χαμόγελα προσπαθούσαν να ξελογιάσουν την ψυχή τους  μα εκείνη δάκρυζε στη θέα τους… 

Μήπως ήρθε ο καιρός να κάνεις πραγματικά κάτι για σένα;

Είσαι φως.... είσαι αγάπη... όλη η δύναμη είναι μέσα σου...

Όμορφα λόγια γραμμένα από όμορφες καρδιές... κι όλα αλήθεια...

Κι εσύ, τι κάνεις εσύ; Χαίρεσαι που είσαι αγάπη, που είσαι φωτεινός, που είσαι ξεχωριστός... Συγκινήσε για λίγο και μετά λες δεν βαριέσαι αφού όλα είναι μέσα μου μπορώ να προσπαθήσω για την αλλαγή αύριο... και επαναπαύεσαι... και βολεύεσαι.. και το αύριο δεν έρχεται ποτέ...

Και συνεχίζεις να ζεις μια δανεική ζωή... 
Δανείζεσαι την αγάπη των άλλων για να νιώθεις ότι υπάρχει αγάπη στη ζωή σου...

Δανείζεσαι τα παιδιά των άλλων για να κλέψεις κάτι από την αθωότητα και την εμπιστοσύνη...

Δανείζεσαι το συλλογικό μιας ομάδας για να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου...

Ο καλός και ο κακός άνθρωπος δεν είναι διαφορετικοί.

Μην κρίνεις αν κάτι είναι καλό ή αν είναι κακό. Το καλό και το κακό είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όπου υπάρχει το κακό, στην άλλη όψη υπάρχει το καλό. Όπου υπάρχει το καλό, στην άλλη όψη υπάρχει το κακό.
Μέσα στον καλό άνθρωπο είναι κρυμμένος ο κακός και μέσα στον κακό άνθρωπο είναι κρυμμένος ο καλός. Ο καλός άνθρωπος έχει την καλή πλευρά του νομίσματος του στραμμένη προς τα πάνω και την κακή πλευρά στραμμένη προς τα κάτω. Έτσι, αν ένας καλός άνθρωπος γίνει κακός, τότε είναι χειρότερος από τον πιο κακό. Κι αν ένας κακός άνθρωπος γίνει καλός, τότε ο καλός ωχριά μπροστά του. Στον κακό άνθρωπο, η καλοσύνη είναι εντελώς κρυμμένη. Μόνο η κακία φαίνεται. Αν ο άνθρωπος αλλάξει και γίνει καλός, τότε εμφανίζεται γύρω του μια πολύ φρέσκια και κρυμμένη δύναμη. 

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι…

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι… Ξεχάστηκε και χάθηκε στους λαβύρινθους της σκέψης… 

Κοίταξες τους άλλους, τους είδες διαφορετικούς και σκέφτηκες ότι είσαι λάθος…
Ότι χρειάζεται να έχεις συγκεκριμένη συμπεριφορά για να μπορείς να ζήσεις ανάμεσα τους και χάθηκες… 
Δεν κατάλαβες ότι χρειαζόταν να παραμείνεις διαφορετικός… 

Ότι χρειάζεται να γίνεις διαφορετικός μήπως και καταφέρεις να τους ξυπνήσεις από το λήθαργο που τους έφερε η ύλη…
Μήπως καταφέρεις και τους κάνεις να ενθυμηθούν από πού έρχονται, ποιοι ήταν κάποτε και πώς μπορούν να μεταμορφώσουν τις σκιερές τους στιγμές σε φωτεινές…

Μετανάστες στην ύλη όλοι μας αφήσαμε πίσω την κοινή πατρίδα και ντυθήκαμε ρούχα από χώμα και νερό… κυλήσαμε στην γη δακρύζοντας… 
Είχαμε βλέπεις δύσκολο έργο να εκπληρώσουμε… 

Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή. 

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Υπάρχουν άνθρωποι που σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους...

Διαβάτη να ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες και έγιναν πιο ανθεκτικοί. Διαφορετικοί. 

Ξέρουν πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. 

Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους. 
Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους... 

Ποιος είναι πνευματικός άνθρωπος

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος που δε ζει σαν αυτόματο, δεν εξαρτάται από το παρελθόν, τα δόγματα, τις κουλτούρες. Ζει σαν άτομο, όχι σαν γρανάζι μιας μηχανής. Η ζωή του δεν αποφασίζεται από τους άλλους, αλλά από τη δική του συνείδηση. Ουσιαστικό άρωμα της ζωής του είναι η Ελευθερία. 

Είναι ένας άνθρωπος που ζει ελεύθερα, επιτρέποντας σε όλους να ζουν ελεύθερα. Δεν ακολουθεί το πλήθος στις λεωφόρους και δε φοβάται να είναι μόνος. Αντίθετα, απολαμβάνει τις στιγμές μοναχικότητας σαν πολύτιμο θησαυρό. Η ζωή του είναι ριψοκίνδυνη, γιατί είναι πραγματικά ζωντανή. Είναι μια φλεγόμενη ψυχή, που εγκαταλείπει το συμβατικό βόλεμα και τη μαλθακή σιγουριά της εξασφάλισης, για να πετάξει στον ανοιχτό ορίζοντα του αγνώστου. 

ΓΙΑΤΙ;

Τι γυρεύουν οι άνθρωποι από τους άλλους ανθρώπους; Γιατί γίνονται παρεμβατικοί, παραβιαστικοί, σκληροί, χυδαίοι; 

Γιατί περιφέρουν την ανάγκη τους και τον εγωισμό τους παντού και θέλουν να τα επιβάλλουν στους άλλους; 

Γιατί δεν νιώθουν την ενέργεια, την ανάγκη του άλλου και βλέπουν μόνο τη δική τους και μάλιστα κι αυτή διαστρεβλωμένα;

Και γιατί οι άλλοι να δείχνουν κατανόηση και αποδοχή, απλώς διότι αναγνωρίζουν πως οι απαίδευτοι και αδούλευτοι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση όλων όσων θα έπρεπε να έχουν δουλέψει ήδη με τον εαυτό τους;

Ποιός είσαι πραγματικά; Ξέρεις; Θελεις να μάθεις;

Ανεξάρτητα από το τι λες ή κάνεις ή ποιο πρόσωπο δείχνεις στον κόσμο, η νοητική συναισθηματική σου κατάσταση δεν μπορεί να κρυφτεί. Κάθε άνθρωπος εκπέμπει ένα ενεργειακό πεδίο που αντιστοιχεί στην εσωτερική του κατάσταση και οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να το αισθανθούν, παρόλο που μπορεί να νοιώθουν την απορροή της ενέργειας κάποιου άλλου μόνο υποσυνείδητα. Δηλαδή, δεν ξέρουν ότι τη νοιώθουν, κι όμως καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το πως αισθάνονται για αυτόν τον άνθρωπο και πως αντιδρούν σε αυτόν. 

Είναι Ευλογία για όλους μας οι "Άνθρωποι-Πεφταστέρια"

Υπάρχουν ανάμεσα μας, κάποιοι ιδιαίτεροι άνθρωποι, οι "άνθρωποι-πεφταστέρια". Έτσι συνήθισα, εξ απαλών ονύχων, να τους αποκαλώ. Είναι άνθρωποι σπάνιοι που μοιάζουν σαν να μην είναι από εδώ. Σου δίνουν την εντύπωση πως έρχονται απ' αλλού. Σαν να πέσανε τυχαία απ' τον ουρανό και να προσγειώθηκαν στον πλανήτη μας. 

Είναι πλάσματα που από τον τρόπο που κινούνται, μιλούν και συμπεριφέρονται, από την ενέργεια και το φως που σκορπίζουν γύρω τους, αμέσως ξεχωρίζουν στο χώρο που δραστηριοποιούνται. Η αύρα τους είναι μοναδική και κανείς δεν μένει απρόσβλητος, αδιάφορος κι ασυγκίνητος όταν αυτή τους αγγίξει. Υπάρχουν, ζουν κι αναπνέουν ανάμεσά μας αλλά στην πραγματικότητα η οντότητά τους σαν να βρίσκεται χιλιάδες παράλληλα σύμπαντα μακριά, σαν ν' απέχει μυριάδες άγνωστες διαστάσεις. 

Ώριμη Ψυχή δεν σημαίνει γερασμένη ψυχή!!

Κάποιες ψυχές θαρρείς και περιπλανήθηκαν αιώνες πριν ανάμεσα σε ζωές και κόσμους. Ώριμες ψυχές πια κατέληξαν στη γη, στο δικό μας σήμερα. Δεν πέρασαν δεινά, δεν έζησαν καταστάσεις που τους έφερε στην τωρινή τους μορφή, απλά από τότε που θυμούνται τους εαυτούς τους διαφέρουν χωρίς να το αποζητούν. Έχουν ένα όνειρο, ένα σκοπό και για αυτό πολεμούν. Κουβαλάνε μια σοφία, εκπνέουν μια σιγουριά που πολλές φορές δε συνάδει με την ηλικία τους.

Δεν κυνηγάνε την επιβεβαίωση στα μάτια των άλλων και ούτε επιτρέπουν στους άλλους να τους μειώνουν την έμφυτη ευτυχία τους. Η αυτοπεποίθησή τους είναι στα ύψη και είναι ταμένοι να κάνουν αυτό που τους αρέσει και τους εκφράζει. 

Είναι καιρός να ξυπνήσεις από τον λήθαργο της συνήθειας

Ζούσες σε ένα ψέμα. Δεν είχες μια σταθερή βάση. Ήσουν μετέωρος. Όλον αυτόν τον καιρό είχες μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πραγματικότητα. Ενέργησες ανάλογα και αυτό ήταν ορθό. Ωστόσο, στο μονοπάτι της γνώσης, ο Πολεμιστής πρέπει να διεισδύει όλο και βαθύτερα στον εαυτό του και στην ζωή του. 

Στο μονοπάτι της γνώσης, ο Πολεμιστής πρέπει να πεθαίνει μόνο για να ξαναγεννηθεί, έχοντας αποκτήσει νέα ενόραση.

Είναι καιρός να ξυπνήσεις. 

Ξαφνικά, συνειδητοποίησες πόσο εύθραυστες ήταν οι πεποιθήσεις σου. Ό,τι σε στήριζε πρωτύτερα, τώρα δεν είναι παρά ξεθωριασμένες σκέψεις. Ο Παντοδύναμος έκανε πάλι το παλιό αστείο του - τράβηξε την καρέκλα στην οποία καθόσουν κάθε μέρα. 

Όταν συναντήσεις έναν μεταξωτό άνθρωπο μην τον υποτιμήσεις.

Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι, οι μεταξωτοί…

Γεννήθηκαν με μεταξωτά συναισθήματα και έχουν την "Γνώση" από τα γεννοφάσκια τους. Μερικοί από αυτούς την διατήρησαν μέσα στο χρόνο. Άλλοι πάλι την έχασαν στο πέρασμα του και χρειάστηκε να βαδίσουν πολλές μέρες στα μονοπάτια της σκληρότητας και του εγωισμού, να δώσουν και να πάρουν πολύ πόνο, να πληρώσουν με κρυφά ματωμένα δάκρυα το τίμημα της λήθης μέχρι να ξανακερδίσουν την μεταξένια σκέψη τους.

Όταν βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο μην τον υποτιμήσεις. Το ότι είναι ευαίσθητος δεν σημαίνει ότι είναι χαζός. Κατανοεί πολύ περισσότερα από αυτά που αντιλαμβάνεσαι εσύ για τη ζωή.

Έναν τέτοιον άνθρωπο δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Βλέπει πίσω από την εικόνα σου… τις ανάγκες σου, τους φόβους σου, τις κρυμμένες επιθυμίες σου….

Ακούει αυτά που δεν λες… Μιλά με τις σιωπές σου… Αφουγκράζεται το τραγούδι της καρδιάς σου και σου αφήνει χώρο. Έναν χώρο που δεν τον αφήνεις ούτε εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. 

Μα πότε ο άνθρωπος πεινάει πραγματικά;

Αναρωτιούνται οι φιλόσο­φοι για τη ζωή, το νόημά της, αναρωτιούνται για την ύπαρξη του εαυτού τους, ο άνθρωπος... 

Μα για να καταλάβουμε τι είναι αυτό που ζούμε και τι υποτίθεται πρέπει να κάνουμε, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια, το βάθος, την ουσία, τον πυρήνα του ποιοι είμαστε. Αυτό το ερώτημα, το ζήτημα της εύρεσης μιας απάντησης, δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί αρκεί να ρίξουμε μια βιαστική ματιά γύρω μας και να δούμε τι φτιάξαμε, τι δημιουργήσαμε όλο χαρά. Να θαυμάσουμε την κοινωνία και τον κόσμο που μας περιβάλλει. 

Αυτό είναι αρκετό για να διαπιστώσουμε εύκολα, αν φυσικά απαλλαγούμε από τις παρωπίδες του εγωισμού, της μικρότητας και των αισθημάτων μειονεξίας μας, ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο από αυτό που ο Νίτσε αποκαλεί «υπερφίαλα όντα». Αχάριστα πλάσματα γεμάτα ζήλια και κακία που το μόνο που θέλουν είναι να καταστρέψουν και να ρημάξουν, άπληστα όντα που θέλουν όλο και περισσότερα...