Είσαι πολύ μικρός ανθρωπάκο και θες να παραμείνεις μικρός…!

Δεν έχεις κανένα αισθητήριο για να διακρίνεις τον πραγματικά μεγάλο άνθρωπο… 

Ο χαρακτήρας του, τα βάσανά του, η λαχτάρα του, η οργή του κι ο αγώνας του για σένα σου είναι άγνωστα.

Αγνοείς εντελώς πως υπάρχουν άντρες και γυναίκες που, από φύση τους, είναι ανίκανοι να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν… άντρες και γυναίκες που θέλουν να είσαι ελεύθερος, πραγματικά κι αληθινά ελεύθερος.

Μα αντιπαθείς τούτους τους άντρες και τις γυναίκες, επειδή είναι έξω από τη φύση σου. Είναι απλοί και ειλικρινείς. Εκτιμούν την αλήθεια, όσο εκτιμάς εσύ την κομπίνα… Βλέπουν μέσα σου σα να είσαι διάφανος, αλλά δε σε περιφρονούν. Θλίβονται για την κατάντια του ανθρώπου. Μα διαισθάνεσαι πως βλέπουν μέσα σου και νιώθεις να απειλείσαι…

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι…

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι… 
Ξεχάστηκε και χάθηκε στους λαβύρινθους της σκέψης… Κοίταξες τους άλλους, τους είδες διαφορετικούς και σκέφτηκες ότι είσαι λάθος…

Ότι χρειάζεται να έχεις συγκεκριμένη συμπεριφορά για να μπορείς να ζήσεις ανάμεσα τους… και χάθηκες… Δεν κατάλαβες ότι χρειαζόταν να παραμείνεις διαφορετικός… 

Ότι χρειάζεται να γίνεις διαφορετικός μήπως και καταφέρεις να τους ξυπνήσεις από το λήθαργο που τους έφερε η ύλη. Μήπως καταφέρεις και τους κάνεις να ενθυμηθούν από πού έρχονται, ποιοι ήταν κάποτε και πώς μπορούν να μεταμορφώσουν τις σκιερές τους στιγμές σε φωτεινές…

Μετανάστες στην ύλη όλοι μας αφήσαμε πίσω την κοινή πατρίδα και ντυθήκαμε ρούχα από χώμα και νερό... κυλήσαμε στην γη δακρύζοντας… Είχαμε βλέπεις δύσκολο έργο να εκπληρώσουμε… 

Άλλο το να είσαι άνθρωπος και άλλο να φέρεσαι ανθρώπινα! Γνωρίζεις την διαφορά;

Ένα σπουδαίο μάθημα από έναν πολύ επιτυχημένο άνθρωπο. Ένα μάθημα ζωής για το νέο έτος... 

Ο Steve Jobs (ιδρυτής της Αpple) λίγο πριν πεθάνει στα 56 του από καρκίνο στο πάγκρεας είπε:

"Έφτασα στη κορυφή του επιχειρηματικού κόσμου. Για τους άλλους η ζωή μου είναι η επιτομή της επιτυχίας. Αλλά εκτός της δουλειάς, έχω μια μικρή χαρά. Στην ουσία, ο πλούτος ειναι απλά ένα κομμάτι της ζωής μου.

Αυτή τη στιγμή ξαπλωμένος άρρωστος σε ένα κρεβάτι όταν αναπολώ τη ζωή μου και συνειδητοποιώ πως η φήμη, η αναγνώριση και ο πλούτος που για τόσα χρόνια περηφανευόμουν, έχουν ξεθωριάσει και δεν έχουν κάποια αξία μπροστά στον επερχόμενο θάνατο. 

Μπορείς να προσλάβεις κάποιον να σου οδηγεί το αμάξι ή να σου κάνει λεφτά, αλλά δεν μπορείς να προσλάβεις κάποιον να υποστεί την αρρώστια για εσένα. 

Τα υλικά αγαθά μπορούν να βρεθούν. Αλλά υπάρχει κάτι που αν χαθεί, δεν μπορείς να το βρεις ξανά. "Η ΖΩΗ".

Δέκα πράγματα για τα οποία μετανιώνει ο άνθρωπος

ΗΓΕΤΗΣ ΔΙΧΩΣ ΤΙΤΛΟ


1. Φτάνεις στη στερνή σου μέρα με το υπέροχο τραγούδι της ζωής σου θαμμένο στη σιωπή μέσα σου.

2. Φτάνεις στη στερνή σου μέρα χωρίς να έχεις βιώσει ποτέ τη φυσική δύναμη που κρύβεις μέσα σου και που θα σε έκανε σπουδαίο στη δουλειά σου και θα σε οδηγούσε να πετύχεις σπουδαία πράγματα.

3. Φτάνεις στη στερνή σου μέρα συνειδητοποιώντας ότι ποτέ σου δεν ενέπνευσες κάποιον άλλο με το παράδειγμά σου.

4. Φτάνεις στη στερνή σου μέρα γεμάτος θλίψη από τη συνειδητοποίηση ότι ποτέ σου δεν πήρες την ευθύνη ενός μεγάλου ρίσκου, κι έτσι δεν είχες την ανταμοιβή μιας μεγάλης επιτυχίας.

5. Φτάνεις στη στερνή σου μέρα καταλαβαίνοντας πως έχασες την ευκαιρία να αντικρύσεις τη λάμψη της υπεροχής, επειδή πίστεψες στο ψέμα πως ήσουν γεννημένος για την μετριότητα.

Ποιος ορίζει τι είναι καλό και τι κακό;

Μια δασκάλα που δίδασκε στην τάξη της, αποφάσισε να πει στα παιδιά μια καταπληκτική ιστορία. Η ιστορία της μιλούσε για ένα κρουαζιερόπλοιο που βυθίζονταν και για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να σωθεί μπαίνοντας σε μια σωστική λέμβο. Δυστυχώς όμως ανακάλυψαν ότι στη βάρκα υπήρχε χώρος μόνο για ένα άτομο... 

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ήθελε να διδάξει στα παιδιά της η δασκάλα με αυτή την ιστορία.

«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα.

Συγχώρεσέ με Άνθρωπε που σε ξεχνώ!

Δεν αναζητώ ψεύτικους  Παράδεισους…

Σε ένα κόσμο που η σύγχρονη ¨αλητεία¨ έβαλε κουστούμι και γραβάτα κρατώντας τα λάβαρα της εξαθλίωσης ή φόρεσε μια στολή παραφροσύνης και εξυψώνει τα εξαπτέρυγα του φόβου…

Σε ένα κόσμο που κυοφορεί την απληστία και την άγνοια, που χειραγωγεί ¨συνειδήσεις¨, που σε κάνει να μην εμπιστεύεσαι, να μην ονειρεύεσαι και να μην αφήνεσαι στην αγάπη…

Σε ένα κόσμο που έχει ξεχάσει τι σημαίνει άνθρωπος και μαστιγώνει ανελέητα την αθωότητα σου, σε ένα κόσμο που σκοτεινιάζει το Φως...  
Δεν Θέλω Να Ανήκω!!

Δεν Θέλω να Ανήκω, φωνάζω κι όμως ανήκω και τον επιβραβεύω κάθε φορά που δειλιάζω, που δεν παίρνω θέση, που φροντίζω για το “καλό” μου, για το βόλεμα μου… Τον επιβραβεύω κάθε φορά που σωπαίνω κι ας κλαίω στα σκοτεινά. 
Κι ας ανατριχιάζω στη θύμηση του βλέμματός σου… 
Τόσος πόνος… Θεέ μου, τόσος πόνος…

Πόσα Σσσστ! χρειάστηκαν για να φιμώσουν την αυθεντική σου φωνή;

Πόσα Σσσστ! χρειάστηκαν για να φιμώσουν την αυθεντική σου φωνή;
Είναι ένα καθάριο και ξέγνοιαστο πρωινό από αυτά τα μοναδικά που δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα… να είσαι τίποτα… 
Απλά το μόνο που χρειάζεται, είναι να κάθεσαι εκεί και να υπάρχεις… 
Να κάθεσαι εκεί και να απολαμβάνεις…

Την ματιά μου την είχε κλέψει το απέραντο γαλάζιο. Ουρανός και θάλασσα ενωμένα σε έναν οργασμικό ορίζοντα που ψιθύριζε με ενθουσιασμό: Προχώρα κι άλλο!  Μη σταματάς!! Έχει κι άλλο!!!

Ήμουν χαμένη εκεί, κάπου ανάμεσα στο πέραν και στο υπερπέραν, μέχρι που ήρθαν παιδικές φωνές και γέλια να με αρπάξουν και να με ξαναγυρίσουν στην πραγματικότητα. Ενθουσιώδη, παιδικά γέλια που άρχισαν να ντύνουν με χρώματα αυτό το καθάριο πρωινό…

Αλλά δεν ακούστηκαν μόνο τα γέλια… Ένα μεγαλεπήβολο και ηχηρό Σσσστ! που ακολούθησε, έσκισε τον αέρα και δημιούργησε μια έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου δηλώνοντας αυστηρά ολόγυρα το καθεστώς της σιωπής…

Οι 15 ρήσεις του Βούδα

Όταν συγκεντρώσεις την καρδιά σου σ΄ ένα σημείο, τότε τίποτα δεν θα’ ναι αδύνατο για σένα…

1. Το πρόβλημα είναι ότι νομίζετε πως έχετε χρόνο.

2. Ζήσε τη ζωή σου με τον ίδιο τρόπο που θα ήθελες τα παιδιά σου να ζήσουν τη δική τους.

3. Δεν θα τιμωρηθείς για το θυμό σου, θα τιμωρηθείς από το θυμό σου.

4. Το μεγαλύτερο δώρο είναι η υγεία. Ο μεγαλύτερος πλούτος είναι η ικανοποίηση. Και η καλύτερη σχέση είναι η πίστη.

5. Το να κρατάς θυμό είναι σαν να αρπάζεις ένα αναμμένο κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που καίγεται είσαι εσύ.

6. Ο νους είναι το παν. Αυτό που σκέπτεσαι, αυτό γίνεσαι.

Έμαθα ότι είναι σημαντικό να μην προσθέσω χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια μου.

Θα έπρεπε καλύτερα να προσπαθήσω να πω τι μου έμαθαν οι συναντήσεις, οι αποχωρισμοί, οι ανακαλύψεις, οι εκθαμβωτικές λάμψεις και οι απογοητεύσεις για την ανακάλυψη και την διαμόρφωση του εαυτού μου, και πώς επηρέασαν την πορεία της ζωής μου.

Έτσι έμαθα ότι η ζωή δεν είναι παρά συναντήσεις και αποχωρισμοί, και ότι είναι στο χέρι μας να τους βιώνουμε αποδεχόμενοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι αντιμετωπίζοντάς τους.

Έμαθα επίσης ότι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου και επομένως είναι στο χέρι μου να μάθω να δέχομαι τα απίθανα δώρα ή και τις αδικίες που μπορεί να προκύψουν μέσα στην απεραντοσύνη μιας ημέρας.

Έμαθα φυσικά και να ζω στο παρόν, να πατάω καλά μέσα στη στιγμή, να μην μένω εγκλωβισμένος στο παρελθόν μου, ούτε να αφήνω να με κατακλύζουν οι προβολές ενός υπερβολικά ουτοπικού μέλλοντος.

Στη φυλακή της προσωπικότητας

Παραιτήσου από το κατάλοιπο της ταυτότητας που άλλοι σου όρισαν

«Ο αληθινά σοφός δεν δραπετεύει από την κοινωνία, απλώς προσπαθεί να παραιτηθεί από το κατάλοιπο της ταυτότητας που άλλοι του όρισαν…»

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, άντρες και γυναίκες ζούμε κατά κάποιον τρόπο φυλακισμένοι μέσα στις ταυτότητες μας, στις κουλτούρες μας, στους περιορισμούς, στους φόβους και στις ενοχές μας. Οι φυλακές που κλείνουν τις άκαμπτες προσωπικότητες μας δεν αποκαλούνται «φυλακές». Τις έχουμε βαφτίσει με πιο ωραία και απατηλά ονόματα: τις λένε ναούς, θρησκεία, πολιτικά κόμματα, ιδεολογία, κουλτούρα, πολιτισμός, φήμη, εξουσία και τιμές … 

Πάντως, μην τρομάζεις άδικα. Ποτέ δεν μπήκες φυλακή. Γεννήθηκες μέσα, και σε διέταξαν να μείνεις εκεί-όπως κι εμένα-, προτού αποκτήσεις συνείδηση (και ίσως κανείς απ’ τους δυο μας να μην την απόκτησε ακόμα).

Γιατί κράτα ξίφος ένας διαλογιστής;

Πριν από επτακόσια, οχτακόσια χρόνια, στην Ιαπωνία επιχείρησαν να δημιουργήσουν έναν διαφορετικό άνθρωπο. Τον ονόμασαν σαμουράι. Ήταν και μοναχός και πολεμιστής. Αυτό είναι πολύ παράξενο. Τι σχέση έχει ο μοναχός με τον πολεμιστή; Οι ναοί στην Ιαπωνία είναι πολύ παράξενοι. Διδάσκουν διαλογισμό και ταυτόχρο­να διδάσκουν ζίου ζίτσου και τζούντο και πάλη και ξιφομαχία και τοξοβολία.

Τι χρειάζεται το ξίφος σε ένα ναό διαλογισμού; Και τι σχέση έχει η διδασκαλία του τζούντο και της πάλης με το διαλογισμό; Μπροστά από τους ναούς διαλογισμού, υπάρχουν σύμβολα σπαθιών. Είναι πολύ παράξενο.

Υπάρχει όμως λόγος γι’ αυτό. Οι διαλογιστές στην Ια­πωνία αντιλήφθηκαν ότι αν δεν υπάρχει καμία δυνατό­τητα στη ζωή του αναζητητή να αναπτύξει θάρρος και σθένος, τότε σ’ αυτόν τον αναζητητή θα υπάρχει μόνο ο νους... Δεν θα αναπτυχθούν τα άλλα βαθύτερα κέντρα του. Μπορεί να γίνει μόνο λόγιος, δεν μπορεί να γίνει άγιος. Μπορεί να παπαγαλίζει τα ιερά βιβλία, μα δεν έχει εμπειρία ζωής. Έτσι, ο διαλογιστής διδασκόταν πώς να χρησιμοποιεί το σπαθί και το τόξο.

Ο πόλεμος είναι μέσα μας

Αγάπη, Υγεία, Ειρήνη

Αυτές είναι οι πιο δημοφιλείς, οι πιο διαδεδομένες ευχές. Οι περισσότεροι από εμάς εύχονται να μην υπάρχει κακία, πείνα, πόνος, πόλεμος… 

Οι περισσότεροι από εμάς εύχονται γαλήνη, ειρήνη και πιστεύουν ότι αν σταματήσει ο πόλεμος τότε θα ανατείλουν στον κόσμο μας μέρες χαράς και ευδαιμονίας. 

Και έχοντας αυτή τη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μας βλέπουμε τα πράγματα με λάθος οπτική γωνία και εστιάζουμε σε λανθασμένη κατεύθυνση. Ο πόλεμος υπάρχει στην ανθρωπότητα γιατί βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο. Δεν βρίσκεται έξω από εμάς, δεν βρίσκεται γύρω μας αλλά μέσα μας. Κι αν δεν πολεμήσουμε τον πόλεμο μέσα μας τότε με ποιο τρόπο, με τι εφόδια, με τι δύναμη θα τον πολεμήσουμε έξω από εμάς. 

Έτσι τελειώνει η ζωή και αρχίζει η επιβίωση.

Γράμμα ενός Ινδιάνου Αρχηγού 

.

Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον διατάζει να μας πουν ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. O Μεγάλος Αρχηγός μας στέλνει επίσης λόγια φιλίας και καλής διάθεσης. Εκτιμούμε αυτή την ευγένεια γιατί ξέρουμε ότι χρειάζεται πολύ λίγο τη φιλία μας. Θα σκεφτούμε την προσφορά σας γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας.

Ο Μεγάλος Άρχοντας της Ουάσιγκτον μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ' αυτά που του λέει ο Άρχοντας Σήτλ με την ίδια βεβαιότητα που οι λευκοί αδελφοί μας μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην αλλαγή των εποχών. Τα λόγια μου είναι αμετάβλητα όπως τ' αστέρια. 

Κανείς δεν είναι κατώτερος και κανείς δεν είναι ανώτερος.

Osho: ‘Ολοι πρέπει να το συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχει μόνο μια δυνατότητα να έχουμε ψυχική υγεία στις σχέσεις, ώστε να μην μετατρέπονται σε παιγνίδι ανωτερότητας και κατωτερότητας, ώστε να μην τρέπονται σε σαδομαζωχιστικά βασανιστήρια. Και η μόνη αυτή δυνατότητα βρίσκεται στην ύπαρξη αγάπης δίχως όρους. 

Η αγάπη αποτελεί την μεγαλύτερη αλχημεία. Μετατρέπει τα κοινά μέταλλα σε χρυσάφι. Τα συστατικά σου είναι τα ίδια. O δολοφόνος και ο Γκωτάμα Βούδας δεν διαφέρουν σε ό,τι αφορά τα συστατικά τους, τις εγγενείς τους δυνατότητες. Απλώς ο άνθρωπος δεν είναι ένα μονοδιάστατο μηχάνημα. Ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος διαφορετικά, όλος του ο κόσμος θα ήταν σκέτη πλήξη. Και η αναζήτηση τού ανθρώπου είναι κατά βάση πώς θα γίνει ένα με την ύπαρξη, ο χωρισμός πονάει.

Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις

“Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο…” 

Πάμπλο Νερούδα

Τον τελευταίο καιρό μ’ απασχολεί πολύ το θέμα των σχέσεων. Βλέπω ολοένα και πιο συχνά γύρω μου τους ανθρώπους σαν να θέλουν να κερδίσουν την πιο όμορφη φιλική, ερωτική ή συναδερφική σχέση χωρίς όμως να χάσουν τίποτα από τη βολή τους, χωρίς να παραχωρήσουν χιλιοστό από το ζωτικό τους χώρο, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μια ρωγμή στο προσωπείο που διάλεξαν να τους αντιπροσωπεύει στον έξω κόσμο. Κάποτε αυτό θα με πλήγωνε, τώρα πια αρχίζω να αποδέχομαι πως οι αληθινές σχέσεις – αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά – είναι λιγοστές.