Η ερωτικότητα είναι τρόπος να υπάρχεις. Είναι απόφαση ζωής.

Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι γιατί πονάς στη σκέψη του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή τον σκέφτεσαι και δεν έχεις την δύναμη να ασχοληθείς με κάτι άλλο. 

Ερωτικός δεν είσαι όταν γράφεις στιχάκια για τον πόνο σου. 

Ερωτικός είσαι πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. 

Ο Έρωτας γεννιέται πάντα για να πεθάνει. Να μεταμορφωθεί σε κάτι θεϊκό.

Κάθε φορά που ερωτευόμαστε μας ερωτεύεται και η ζωή και νιώθοντας τη Ζωή να φτερουγίζει μέσα στην καρδιά μας ζωντανεύουμε, ενθουσιαζόμαστε, γινόμαστε πιο δημιουργικοί και ανοίγουμε στις άπειρες δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας. Πετάμε! 
Γινόμαστε Ουράνιοι Χορευτές! 
Ο έρωτας μας παρασύρει ώστε να γοητεύσουμε, να καταπλήξουμε και να μαγέψουμε όχι μόνο μέσα στην κρεβατοκάμαρα, αλλά στην κάθε μας στιγμή. 
Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι από εμάς είναι ότι ο Έρωτας γεννιέται πάντα για να πεθάνει. Να μεταμορφωθεί, να μετουσιωθεί σε κάτι θεϊκό. 

Αγάπη σημαίνει να γδύνεσαι απ’ τα ονόματα

Όταν ερωτεύεται ένα ζευγάρι, ένας πίδακας ζωής αναβλύζει μέσα τους, από τον οποίο  αντλούν τη ζωή που προσμένουν. Ξεδιψούν από την πηγή κι όχι από το πρόσωπο του έρωτά τους. Διατηρούν αυτήν την πηγή ανεξάντλητη με το μεράκι τους και την αμοιβαία τους συμβολή. Γίνονται μια κοίτη που κουρνιάζουν το νερό του έρωτά τους και εκείνο συνεχίζει να κυλά γάργαρα, όσο η αμοιβαία τους προσπάθεια το βοηθά να εκτοξεύει δέσμες αγάπης.

Ο μύθος του κεραυνοβόλου έρωτα

Η εντύπωση ότι γνωρίζεις τον άλλο από πάντα προκαλεί μεγάλη σύγχυση. Για να την εξηγήσουν, μερικοί επικαλούνται τη μετενσάρκωση. 
Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλός μας φαίνεται να διαβάζει το υποσυνείδητο του άλλου. Ανιχνεύει μια προβληματική που γνωρίζουμε, συμπληρωματική της δικής μας και η οποία μας επιτρέπει να ξαναπαίξουμε ορισμένες πλευρές της ιστορίας μας. Τις περισσότερες φορές, λοιπόν, είναι, δυο πληγές και όχι δυο ψυχές που καλούν η μία την άλλη. 

Γιατί όμως επιλέγουμε κάποιον που θα ξανανθίσει τις πληγές μας;
Για να θεραπευτεί σωστά μια πληγή, χρειάζεται να καθαριστεί σε βάθος. Έχουμε ξεχάσει την πληγή, αλλά η αγκίδα της απογοήτευσης είναι ακόμα εκεί, χωμένη στη σάρκα. Η μία σχέση μετά την άλλη καταλήγει σε ναυάγιο, αφού επιλέγουμε πάντα τον ίδιο τύπο ανθρώπου (μη διαθέσιμους, ψυχρούς, υποκριτές...), επαναλαμβάνοντας τις ίδιες λανθασμένες συμπεριφορές (να προσπαθούμε να ευχαριστούμε τον άλλο, να κρύβουμε τις αδυναμίες μας, να αποσιωπούμε τις αμφιβολίες και τους φόβους μας...)