Ο σωστός ύπνος βοηθά στη σωματική και στην ψυχική υγεία

Η διατροφή μας έχει αποδιοργανωθεί, η σωματική δουλειά έχει αποδιοργανωθεί και ο ύπνος έχει δολοφονηθεί εντελώς! 

Ο ύπνος έχει υποστεί τη μεγαλύτερη ζημιά από την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού.

Από την ημέρα που ο άνθρωπος ανακάλυψε το τεχνητό φως, ο ύπνος του έχει διαταραχτεί πάρα πολύ. Και θεωρεί όλο και περισσότερο ότι ο ύπνος είναι κάτι άχρηστο, ότι χάνει πολύ χρόνο σ’ αυτόν, ότι ο χρόνος που ξοδεύει στον ύπνο είναι απολύτως χαμένος χρόνος. Έτσι, θεωρεί ότι όσο λιγότερο μπορεί να κοιμάται, τόσο το καλύτερο. Δεν του περνάει από το νου ότι ο ύπνος προσφέρει κάτι στη βαθύτερη διαδικασία της ζωής.

Όταν η ανορεξία κερδίζει τον πόλεμο τότε όλοι εμείς έχουμε ηττηθεί…

Πριν ένα χρόνο είχα γράψει ένα άρθρο- παρέμβαση, με αφορμή την νοσηλεία της Νανάς Καραγιάννη στην εντατική. Τότε είχα αναφερθεί στο «λήθαργο», δηλαδή την άγνοια της ελληνικής κοινωνίας γύρω από τις διατροφικές διαταραχές.

Σε συνέχεια εκείνου του άρθρου και με αφορμή την τραγική αλλά αναμενόμενη κατάληξη της Νανάς Καραγιάννη αισθάνομαι την ανάγκη να πάρω μια ξεκάθαρη επιστημονική θέση απέναντι σ’ αυτό που συνέβη αλλά και στα διάφορα σχόλια που καταγράφονται στα social media και γενικότερα στα media:

• Η διατροφική διαταραχή είναι η πιο θανατηφόρα ψυχική νόσος, με τα θύματά της να ξεπερνούν ακόμη και αυτά που «φεύγουν» από τις ναρκωτικές ουσίες και το αλκοόλ 

• Δεν είναι επιλογή να νοσήσεις από διατροφική διαταραχή. Κανένας ασθενής δεν επιλέγει να ζήσει στην κόλαση. 

Κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνει κάποια σωματική δουλειά

Η σωστή δουλειά είναι επίσης ένα ουσιώδες κομμάτι για το ξύπνημα της συνειδητότητας και της ενέργειας του ανθρώπου.

Ένα πρωί, ο Αβραάμ Λίνκολν γυάλιζε τα παπούτσια του. Ένας φίλος του, που τον είχε επισκεφθεί, είπε: «Λίν­κολν, τί κάνεις; Γυαλίζεις τα παπούτσια σου;»

Ο Λίνκολν είπε: «Τα δικά μου παπούτσια γυαλίζω. Ε­σύ γυαλίζεις τα παπούτσια των άλλων;»

Ο φίλος είπε: «Όχι, όχι! Τα δικά μου παπούτσια μου τα γυαλίζουν άλλοι.»

Ο Λίνκολν είπε: «Το να σου γυαλίζουν άλλοι τα πα­πούτσια είναι ακόμα χειρότερο από τα να γυαλίζεις εσύ τα παπούτσια άλλων.»

Κάθε φορά που μαγειρεύεις είσαι ένας αλχημιστής

Της Ορσαλίας Ψαρίδη, Διατροφολόγος TCM | ©TherapyWave.eu 

Κάθε φορά που μαγειρεύεις είσαι ένας αλχημιστής. Αναμιγνύεις συστατικά, τα οποία εν τέλει θα δώσουν ένα αποτέλεσμα, μοναδικό κάθε φορά. Οι τροφές και η σειρά με την οποία θα προστεθούν, η ποσότητα και η θερμοκρασία του νερού, η θερμότητα και ο χρόνος που θα μαγειρευτεί το φαγητό, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που θα καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα. 

Το χέρι όμως που μαγειρεύει, η ενέργεια, η δόνηση και η πρόθεση που φέρει και μεταφέρει στο μαγείρεμα, είναι ο παράγοντας που θα δώσει τον τελικό χαρακτήρα στο φαγητό, φορτίζοντάς το ανάλογα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου, χωρίς να το καταλαβαίνεις και πολύ περισσότερο χωρίς να το βλέπεις, στέλνουν κύματα ενέργειας στο φαγητό που ετοιμάζεις. 

Συνειδητό αδυνάτισμα

Το σώμα, ο ναός αυτός της ψυχής, έχει κάποιον ρόλο στη ζωή μας. Πρακτικό και Θεμελιώδη. Eίναι ο φυσικός-υλικός φορέας που αγκυροβολεί ο Ανώτερος Εαυτός.

Είναι το μέσον διά του οποίου βιώνουμε την υλική πραγματικότητα. Ένα όχημα.Ένα εργαλείο. Είναι αυτό που μας προσφέρει τη δυνατότητα να κάνουμε ό,τι κάνουμε, κάθε ώρα, κάθε μέρα, σε όλη μας την ζωή. 

Είναι Τέλειο στην λειτουργία του. Ακόμη και το μικρότερο κυτταράκι έχει μία αποστολή. Οι βιοχημικές αντιδράσεις που καθημερινά συμβαίνουν εντός μας, τα όργανα, οι ιστοί, τα συστήματα, όλα συνιστούν ένα άψογο ενιαίο σύνολο.

Το σώμα μας, είναι ένα σοφά προγραμματισμένο σύστημα, δημιούργημα μιας Ανώτερης Ευφυΐας.

Η σωστή διατροφή σε κάνει καλύτερο άνθρωπο

Ο άνθρωπος που δεν έχει σωστή διατροφή, σωστή δου­λειά και σωστό ύπνο δεν μπορεί ποτέ να κεντραριστεί στον εαυτό του. 

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό είδος που έχει απρό­βλεπτη διατροφή. Η διατροφή όλων των άλλων ζώων είναι προβλέψιμη. Oι βασικές τους σωματικές ανάγκες και η φύση τους αποφασίζει τι πρέπει να φάνε και τι δεν πρέπει, πόσο πολύ πρέπει να φάνε και πότε πρέπει να σταματήσουν. Ο άνθρωπος όμως είναι απολύτως απρόβλεπτος. Ού­τε του λέει η φύση του τι πρέπει να φάει ούτε του λέει ποτέ η συνειδητότητά του πόσο πρέπει να φάει ούτε αποφασίζει η κατανόησή του πότε πρέπει να σταματή­σει να τρώει. 

Καθώς δεν είναι προβλέψιμη καμία από αυτές τις ποι­ότητες του ανθρώπου, η ζωή του έχει πάει σε απρόβλε­πτες κατευθύνσεις. Αν όμως υπάρχει έστω και ελάχι­στη κατανόηση, αν ο άνθρωπος αρχίσει να ζει με λίγο περισσότερη ευφυΐα, με λίγο πιο ανοιχτά τα μάτια του, τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο να κάνει μια σωστή διατροφή.