Μήπως είσαι "εθισμένος" στην αναμονή;

Πόσο μέρος της ζωής σου περνάς περιμένοντας; 
Αυτό που ονομάζω "αναμονή μικρής κλί­μακας" είναι να περιμένεις στην ουρά στο ταχυδρομείο, σ' ένα μπο­τιλιάρισμα στο δρόμο, στο αεροδρόμιο ή να περιμένεις κάποιον να έρθει. "Αναμονή μεγάλης κλίμακας" είναι να περιμένεις τις επόμενες διακοπές, μια καλύτερη δουλειά, τα παιδιά να μεγαλώσουν, μια σχέση με πραγματικό νόημα, την επιτυχία, να βγάλεις λεφτά, να γί­νεις "κάποιος", να φωτιστείς. Δεν είναι ασυνήθιστο να περνούν οι άνθρωποι μια ολόκληρη ζωή περιμένοντας να αρχίσουν να ζουν.

Ο ρόλος σου στον κόσμο είναι απλώς να πιάνεις τόπο;

Μεγαλώσαμε όλοι μέσα σε θερμοκήπια. Μας προστάτεψαν από τη ζωή. Δεν μας άφησαν να δούμε τί είναι η ζωή -σαν η ζωή να ήταν κάτι άσχημο κι επικίνδυνο κι έπρεπε να μεγαλώσουμε σε σκεπαστούς κήπους γεμάτους λουλούδια και θαύματα. 

Μόνο στην εφηβεία ανοίξαμε την πόρτα με ανυπομονησία και διαπιστώσαμε ότι δεν είμαστε εξοπλισμένοι για να επιζήσουμε στην πραγματικότητα.

Δεν αντέχουμε τον πόνο, γι’ αυτό καταπίνουμε χάπια, ναρκωτικά, γινόμαστε αναίσθητοι, μεθάμε. 

Φοβόμαστε να ζήσουμε κι ακόμη πιο πολύ φοβόμαστε να πεθάνουμε. 

Κατηγορούμε το παρελθόν, λατρεύουμε να κατηγορούμε το παρελθόν, κι όλο τον κόσμο της εποχής εκείνης, αλλά νιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε κάτι για το παρόν ή το μέλλον.

Δεν γερνάω μαμά, Μεγαλώνω!

Δεν γερνάω μαμά! Μεγαλώνω!

Και μεγαλώνω όμορφα… μεστά… 

Επιτρέπω στη ζωή να καθρεφτίζεται στη ματιά μου, στο χαμόγελο μου… στην κάθε μου κίνηση, στο κάθε μου άγγιγμα…

Αγαπάω τις ρυτίδες μου και με αγαπάνε κι αυτές γι’ αυτό και μου χαρίζουν χάρη, γοητεία…

Δεν τρέχω πια να προλάβω το χρόνο. Δεν ασχολούμαι καθόλου μαζί του. Και το περίεργο είναι ότι όσο τον ξεχνάω, με ξεχνάει και κείνος… Έτσι έμαθα να απολαμβάνω… 

Να απολαμβάνω τον εαυτό μου, το σώμα μου, τους ανθρώπους γύρω μου, τη γλύκα της ψημένης ρακής, τις φλόγες στο τζάκι, τον ήχο της βροχής, τον αέρα όταν μου ανακατεύει τα μαλλιά…

Γεμίζω τη ματιά μου θάλασσα και ουρανό και χαρίζω ανοιχτοσύνη στους άλλους, σε μένα, στις στιγμές μου…

Ας πιούμε λοιπόν στην υγειά των τρελών…

Αν δεν έχεις και λίγη τρέλα τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν το καρδιοχτύπι της καρδιάς σου δεν σε παρασύρει να τολμήσεις, να γευτείς, να νιώσεις, να ξεπεράσεις τον εαυτό σου… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν δεν πηδάς με θάρρος στο άγνωστο χωρίς να σε νοιάζουν τα αποτελέσματα και τα παντοτινά συμβόλαια αγάπης… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν δεν ξεχνάς τις δηθενιές και δεν αφήνεσαι να νιώσεις σαν παιδί που του ανακαλύπτεται ο κόσμος… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν παρόλο τον πόνο και τις πληγές που σπαρταράνε μέσα σου δεν παρατάς τις συμβάσεις και τις εκπτώσεις… τι σόι άνθρωπος είσαι; 

Αν τα λόγια σου χτίζουν τις ψευδαισθήσεις σου… τι σόι άνθρωπος είσαι;

«Άμα φοβάσαι τη φωτιά με κάρβουνα γιατί παίζεις;»…

Γιατί δημιουργούμε εφιάλτες στη ζωή μας αφού θέλουμε να ζούμε με χαρά και νόημα;

Πολύ συχνά, ο τρόπος που ζούμε και αγαπάμε δεν είναι παρά ένα προσωπείο πίσω από το οποίο κρύβουμε τον πόνο μας — τον πόνο που προκαλεί η παραμέληση και η χειραγώγηση, την αγωνία της μοναξιάς και της άγνοιας του εαυτού μας, τη θλίψη από τις διαλυμέ­νες σχέσεις που καθρεφτίζουν τα άλυτα θέματα των σχέσεων με τους γονείς μας, τους σεξουαλικούς φόβους και τις σεξουαλικές απογοητεύ­σεις μας και την πίκρα για μια ζωή που μοιάζει να μην έχει υψηλότε­ρο νόημα. 

Ο χρυσός, άλλοτε σύμβολο μεταμόρφωσης για τους αλχημιστές, σήμερα δεν εκφράζει παρά το χρώμα του χρήματος. Είναι ένα σύμβολο δίχως νόημα, για το οποίο φαίνεται πως πρέπει να θυσιάσου­με την ολότητά μας και να εργαζόμαστε μέχρι να πεθάνουμε, συνθλίβοντας μέρα με τη μέρα και το παραμικρό ίχνος ζωής.

Ζεις μέσα στη ΖΩΗ ή στον αντικατοπτρισμό της;

Κοίτα τον, έλεγε η γιαγιά μου, σαν πεθαμένος κι άθαφτος είναι. Γιατί δεν ξαπλώνει καλύτερα, να σταυρώσει και τα χέρια και να περιμένει. Ε! κάποια στιγμή θα έρθει και το μοιραίο… 

Το μεγαλύτερο ρίσκο που μπορείς να πάρεις σε αυτή τη ζωή είναι να μην ρισκάρεις καθόλου. Να μην ρισκάρεις Τίποτα! Να ζεις στο βασίλειο του "Τίποτα", να κάθεσαι πάνω στο θρόνο του "Τίποτα" και να νομίζεις ότι όχι μόνο συμμετέχεις στη ζωή αλλά και ότι ζεις…

Και αυτό το "Τίποτα" δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που ονομάζουν οι μεγάλοι μύστες "μη δράση". Γιατί το να φτάσεις στη "μη δράση" σημαίνει ότι πέρασες από τις συμπληγάδες του πόνου και κατάφερες να μετασχηματίσεις την οδύνη σου, την θλίψη σου, τις ενοχές σου, την ανασφάλεια σου, την οργή σου σε αγάπη και συμπόνια… 

Βγες έξω από τη φυλακή σου... τι έχεις να χάσεις;

Είπες να αποδεχόμαστε τους εαυτούς μας,   ό, τι είμαστε. Δεν είμαι σε θέση να αποδεχτώ τη ζωή, γνωρίζοντας ότι μου λείπει η εσωτερική χαρά.

Oshο: Όταν λέω "αποδέξου τον εαυτό σου" δεν εννοώ να αποδεχτείς το μοτίβο της ζωής σου. Μην προσπαθείς να με παρεξηγήσεις! Όταν λέω ¨να αποδεχθείς τον εαυτό σου¨ λέω να απορρίψεις όλα τα άλλα, με εξαίρεση τον Εαυτό σου! Αλλά πρέπει να το έχεις ερμηνεύσει με το δικό σου τρόπο. Έτσι είναι τα πράγματα...

ΤΩΡΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ!! Αφήσου στα Χέρια Του

Ένα εξαιρετικό κείμενο από τον Χατζηκωνσταντίνου Γεώργιο

…Δεν θα εκπλησσόμουν αν κάποια στιγμή η φωνή του Δημιουργού μας σκέπαζε τον θόρυβο του πλανήτη σταματώντας την κυκλοφορία, τους πολέμους, τα καράβια, τα τραίνα, τα εργοστάσια, τα χρηματιστήρια, τις τράπεζες, τον χρόνο και μας έλεγε σε μια και μοναδική γλώσσα, κατανοητή από όλους μας, όλους τους ηλίθιους ανθρώπους της Γης:

Παιδιά μου,

Προσπάθησα με πολλούς τρόπους να σας παρουσιάσω ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ. Να σας παρουσιάσω ΤΙ ΕΙΜΑΙ. Να σας παρουσιάσω ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ. 

Σας έδωσα ζωή, σας έδωσα αέρα να αναπνέετε, σας έδωσα τροφή να φάτε, σας έδωσα νερό να πιείτε, σας έδωσα νου να σκέπτεστε, σας έδωσα χέρια να δημιουργείτε, σας έδωσα πόδια να κινήστε, σας έδωσα καρδιά να αγαπάτε. Σας έδωσα πολλά μέσα σας και έξω σας και γύρω σας και κοντά σας και μακριά σας. Σας έδωσα όμως και μάτια να βλέπετε κάθε βράδυ εκατομμύρια αστέρια και γαλαξίες στον ουρανό σας και έκανα τη Γη να γυρίζει για να τα βλέπετε σχεδόν όλα, κάθε νύχτα, κάθε εποχή.

Ζήσε επικίνδυνα, αν θέλεις να αναπτύξεις την προσωπικότητά σου

Όσο πιο φοβισμέ­νος είναι ο άνθρωπος, τόσο λιγότερο θα είναι σε θέση να φτάσει κοντά στο κέντρο του αφαλού. Το κέντρο της θέλησης, του θάρρους  και της αποφασιστικότητας. Όσο πιο α­τρόμητος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο κοντά θα φτάσει στον αφαλό.

Έτσι, στην εκπαίδευση των παιδιών είναι ουσιώδες το να μην πει ποτέ κανένας σε ένα παιδί - ούτε κατά λά­θος - ότι δεν πρέπει να βγει έξω, επειδή είναι σκοτάδι. Δεν έχεις επίγνωση ότι καταστρέφεις για πάντα το κέν­τρο του αφαλού του. Πες στα παιδιά να πάνε όπου υπάρχει σκοτάδι. Πες τους ότι το σκοτάδι τα καλεί.

Αν το ποτάμι έχει πλημμυρίσει, μην πεις στα παιδιά να μην πηδήξουν μέσα, επειδή δεν ξέρεις ότι το παιδί που τολμά να πηδήξει μέσα στο πλημμυρισμένο ποτάμι, αναπτύσσει το κέντρο του αφαλού του. Το κέντρο του αφαλού ενός παιδιού που δεν πηδάει μέσα στο ποτάμι γίνεται αδύναμο και άτονο.

Η σιωπή σου έχει φλυαρία…

Φλυαρείς, μιλάς πολύ…. 

Ακόμα και η σιωπή σου έχει φλυαρία…

Μέσα στο μυαλό σου ουρλιάζουν οι επιθυμίες, οι προσδοκίες, τα θέλω, τα πρέπει, τα δεν μπορώ…

Δεν μπορείς να μπεις ούτε σε μια τόση δα στιγμούλα σιωπής…

Μια τόση δα στιγμούλα ακινησίας… παύσης…

Μια τόση δα στιγμούλα ¨μη νου¨…

Κι όμως αυτό που κυνηγάς είναι η γαλήνη, η πληρότητα μέσα στην ησυχία. Και προσπαθείς πολύ…

Τόση προσπάθεια… γιατί; Για ποιο λόγο;

Είναι σαν να έχεις αϋπνία και προσπαθείς απεγνωσμένα να κοιμηθείς. Και πώς να το κάνεις αυτό αφού προσπαθείς τόσο πολύ!

.

Προσπαθείς τόσο να είσαι ¨καλός¨, να είσαι αποδεχτός, να είσαι ο πρώτος, ο καλύτερος, να αποκτήσεις περισσότερα χρήματα, μια καλύτερη θέση στη δουλειά, στην κοινωνία… κάθε κύτταρο σου είναι γεμάτο επιθυμία. Είσαι προγραμματισμένος στην επιθυμία. Ακόμα κι όταν αποκτήσεις αυτό που επιθυμούσες, με τόσο κόπο, με τόση προσπάθεια, με τόσο ξόδεμα ενέργειας, ακόμα και τότε δεν το απολαμβάνεις. Μετά από λίγο καιρό το ξεχνάς και προσπαθείς για κάτι άλλο πιο μεγάλο, πιο δύσκολο…

Είσαι προγραμματισμένος στην επιθυμία και δεν το ξέρεις…

Tο νόημα της Ζωής

Osho: Δεν υπάρχει σκοπός και δεν υπάρχει νόημα στη ζωή. Αν υπήρχε σκοπός και νόημα, η ζωή θα ήταν άσχημη, θα ήταν σαν επι­χείρηση. Αν η ζωή είχε σκοπό και νόημα, θα έχα­νε όλη της την ποίηση.

Έρχονται άνθρωποι και με ρωτούν: «Ποιο είναι το νόημα της Ζωής;» Λες και το νόημα της Ζωής  μπορεί να αγοραστεί στην αγορά. Το νόημα είναι κάτι που πρέ­πει να δημιουργηθεί. Δεν υπάρχει κανένα νόημα στη ζωή. Το νόημα δεν είναι κάτι δοσμένο από πριν, πρέπει να το δημιουργήσεις εσύ. Πρέ­πει να γίνει η εσωτερική σου δουλειά. Και τότε υπάρχει τε­ράστιο νόημα.

Η λέξη νόημα μπορεί να γίνει κατανοητή με δύο τρόπους. Υπάρχει εκείνο το νόημα, που βρίσκεται κάπου μακριά και που πρέπει να φτάσεις εσύ σ' αυτό. Αυτό το νόημα είναι κάτι εξωγενές, συμ­βαίνει έξω από σένα. Μ' αυτή την έννοια, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα, επειδή τότε η ζωή είναι απλώς και μόνο το μέσο για να πλησιάσεις το μακρινό στόχο, το μακρινό αστέρι. Σ' αυτή την περίπτωση, η ζωή χάνει την αυτόνομη ομορφιά της.