Η βαρυχειμωνιά μέσα μας είναι η πιο επικίνδυνη

Αγαπητέ άγιε Βασίλη, δεν σου έχω γράψει ποτέ γράμμα…

Πως θα μπορούσα άλλωστε όταν όλα γύρω μου βροντοφωνάζουν ότι είσαι ψεύτικος. Όταν ενώ ακούω δεξιά και αριστερά για την μαγεία των Χριστουγέννων, αυτό που συναντώ είναι παγωνιά και αδιαφορία… 

Συνοφρυωμένα πρόσωπα, αδιάφορα βλέμματα, σφιγμένα χείλη, παγωμένα χαμόγελα λες και το κρύο που υπάρχει γύρω μας έχει περάσει μέσα στην καρδιά τους και την έχει παγώσει. Όλοι τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν να στολίσουν το σπίτι τους, να φορέσουν τη γιορτινή στολή της καλοσύνης και να κάνουν ότι γνωρίζουν τι είναι αγάπη…

Ένα κουτάκι σπίρτα… πάρτε παρακαλώ ένα κουτάκι σπίρτα…

Η ΑΓΑΠΗ είναι η ουσία της Ψυχής

Αναρωτιέμαι: Ξέρω να αγαπώ;

Ξέρω να αφουγκράζομαι, να δίνομαι, να μοιράζομαι;

Ξέρω να μην περιμένω, να μην προσδοκώ; 

Ξέρω; Ξέρω, ξέρω…

Πόσο μυαλό κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη; Πόση μυαλουδίλα; Και απλώνεται παντού μέσα μου, στον καθένα γύρω μου σαν ιός…  Κρύβεται πίσω από κάθε σκέψη, πίσω από κάθε αίσθηση, από κάθε συναίσθημα… 
Και πως περιμένω να αγαπώ όταν αρχίζω με το ξέρω;

Η αγάπη είναι αγάπη. 

Δεν μετρά, δεν αναμετρά, δεν υπολογίζει, δεν κοστολογεί. Δεν αναμένει, δεν υπομένει, δεν περιμένει… δίνεται… Δίνεται απλόχερα και κυλά σαν ποτάμι. Μοιράζεται παντού και δεν αναγνωρίζει πρόσωπα, ονόματα, καταστάσεις… Είναι πάνω από το εγώ. Ακόμα πιο πάνω από το Εμείς… 
Eίναι ΑΓΑΠΗ...

Υπάρχουν άνθρωποι...

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί

Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…

Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν

Πώς να τον δούνε μάτια μου;

Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά...

Γι' αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...

Κανέναν δεν κοιτάζουνε. Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν...

Γι' αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν. 

Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν.

Όμως ποτέ τους δε μιλούν...

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά

Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ' την ψυχή τους...

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Έχω κουραστεί κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια…

Πάντα να φταίω εγώ γιατί δεν έγιναν τα πράγματα στη ζωή σας όπως τα θέλατε…

Ποιος σας είπε αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά ότι εγώ είμαι ο κατασκευαστής των βασάνων σας; Ποιος σας είπε ότι γουστάρω να σας βλέπω μέσα στο κλάμα και τη δυστυχία; 

Έρχομαι με χαρές και πανηγύρια και με ανάλαφρα βήματα και φεύγω σκυφτός και ρακένδυτος γιατί κανένας πια δεν με θέλει… Όλοι σας εναποθέτετε πάνω μου τις αναποδιές και τα ευτράπελα που συνέβησαν και όλο «φύγε Γέρο Χρόνε ακούω και μην ξανάρθεις ποτέ» και πολλά άλλα, πιο σκληροπυρηνικά….

Όλοι ξαφνικά παρακαλάτε για το καινούργιο, για το άγνωστο… αυτό που αποφεύγατε όπως ο διάβολος το λιβάνι μέσα στη χρονιά που παρήλαυνα. Και τώρα ξαφνικά, χοροί και τραγούδια για τον καινούργιο χρόνο...

Η Αγάπη δεν κάνει υπολογισμούς ούτε απολογισμούς

Το Σύμπαν είναι αγάπη. 
Εμείς οι ίδιοι είμαστε φτιαγμένοι από αγάπη. Είμαστε αγάπη...

Η Αγάπη δεν περπατά σε χρυσοστόλιστους δρόμους με πολύχρωμα φώτα, ανάμεσα σε φίρμες και υπερφλύαρες, κραυγάζουσες επιθυμίες. Δεν το έχει ανάγκη. 
Το μυαλό εχει ανάγκη τα χρυσοποίκιλτα όνειρα. Το Εγώ έχει ανάγκη να δείχνει ότι είναι κάτι ξεχωριστό.

Η Αγάπη κυκλοφορεί παντού σε χρυσές λεωφόρους και στενά βρώμικα δρομάκια. Βουτά μέσα στις λάσπες για να αγκαλιάσει, να στηρίξει, να προσφέρει... 
Πέφτει, σηκώνεται, προχωρά, μοιράζεται...

Ένα μόνο πράγμα δεν κάνει η Αγάπη. 
Δεν κάνει υπολογισμούς ούτε απολογισμούς. Τόσα έδωσα εκεί, τόσα εδώ, πιο πέρα πρέπει να πάρω τόσα... Αυτά πρέπει να κάνω τώρα για να έχω αργότερα εκείνα....

Όλα αυτά μυρίζουν μυαλουδίλα και δείχνουν άδεια καρδιά.

Η βαρυχειμωνιά μέσα μας είναι η πιο επικίνδυνη…

Αγαπητέ άγιε Βασίλη, δεν σου έχω γράψει ποτέ γράμμα…

Πως θα μπορούσα άλλωστε όταν όλα γύρω μου βροντοφωνάζουν ότι είσαι ψεύτικος. Όταν ενώ ακούω δεξιά και αριστερά για την μαγεία των Χριστουγέννων, αυτό που συναντώ είναι παγωνιά και αδιαφορία… 

Συνοφρυωμένα πρόσωπα, αδιάφορα βλέμματα, σφιγμένα χείλη, παγωμένα χαμόγελα λες και το κρύο που υπάρχει γύρω μας έχει περάσει μέσα στην καρδιά τους και την έχει παγώσει. 

Όλοι τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν να στολίσουν το σπίτι τους, να φορέσουν τη γιορτινή στολή της καλοσύνης και να κάνουν ότι γνωρίζουν τι είναι αγάπη…

Ένα κουτάκι σπίρτα… πάρτε παρακαλώ ένα κουτάκι σπίρτα…