Ζωή που ελέγχεται είναι σίγουρα μια "ξοδεμένη" και στείρα ζωή.

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά προδοθήκαμε. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η αγάπη τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης.

Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια "κατάσταση προστασίας" φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της. Οχύρωσαν την καρδιά τους πίσω από ένα ισχυρό περίβλημα και άρχισαν να τροφοδοτούν με πολλή ενέργεια το μυαλό τους ξοδεύοντας "φαιά ουσία" σε αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις, κάνοντας αρνητικές και φοβικές σκέψεις για το τι μπορεί να τους συμβεί και σχεδιάζοντας προσεχτικά το κάθε τους βήμα.

Ποτέ ξανά μην σκύψεις το κεφάλι...

Σήμερα μάτια μου κοίταξε ψηλά, γέμισε ήλιο ουρανό κι ελευθερία και μην σκύψεις ποτέ ξανά το κεφάλι. Γέμισε ήλιο και ενθυμήσου όλες τις δυνατότητες σου.

Όλη αυτή τη χρυσή δύναμη που έχεις μέσα σου και που μπορεί να σου χαρίσει τα πάντα. Νιώσε την ανεξάντλητη και απέραντη δημιουργικότητά σου να ξυπνά.

Κάνε το κάθε βήμα σου πηγή έμπνευσης και κοίτα τη ζωή αγέρωχα...

Η ζωή σου στέλνει αστραπές και καταιγίδες για να ξυπνήσεις

Η ζωή σε απογοητεύει, ώστε να σταματήσεις να ζεις μέσα σε ψευδαισθήσεις και να δεις την πραγματικότητα. 

Η ζωή καταστρέφει όλα όσα είναι περιττά, έως ότου παραμείνει μόνο αυτό που είναι σημαντικό. 

Η ζωή δεν σε αφήνει σε ησυχία, ώστε να σταματήσεις να την πολεμάς και να αποδεχθείς αυτό που είναι. 

Η ζωή σου αφαιρεί ό, τι έχεις, μέχρι να σταματήσεις να διαμαρτύρεσαι και να αρχίσεις να ευχαριστείς. 

Η ζωή σου στέλνει συγκρουόμενους ανθρώπους για να θεραπεύσεις και να σταματήσεις να προβάλλεις αυτό που έχεις μέσα σου ξανά και ξανά μέχρι να αποφασίσεις να μάθεις το μάθημά σου. 

Μπορείς να φέρεις την έκσταση στην ζωή σου

Η δυστυχία ευδοκιμεί όπου υπάρχει ρουτίνα και προβλεψιμότητα. Η έκσταση αγαπάει τα νέα σενάρια, την έκπληξη, την περιπέτεια. 

Η ταντρική προσέγγιση αναγνωρίζει ότι καθετί σ’ αυτή τη ζωή, κάθε στιγμή, κάθε εμπειρία, κάθε κατάσταση, είναι μια ευκαιρία για πε­ραιτέρω αφύπνιση. Αυτή η άποψη καθιστά τη ζωή στο σύνολό της μια μήτρα μάθησης, θεραπείας και ανάπτυξης. Ακολουθούν μερικά απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε, όταν τα πράγματα είναι δύσκολα και σας προκαλούν στρες, για να αλλάξετε την οπτική γω­νία από την οποία βλέπετε τα πράγματα και, έτσι, να αλλάξετε την εμπειρία σας.

Δεν έχω τη δύναμη να αλλάξω τη ζωή σου, εσύ όμως, ΝΑΙ

"Πάψε να προσεύχεσαι και να χτυπάς το στήθος.

Διασκέδασε, αγάπησε, τραγούδησε και απόλαυσε ό, τι μπορεί να σου προσφέρει αυτός ο κόσμος.

Δεν θέλω να επισκέπτεσαι τους κρύους και σκοτεινούς ναούς που λέτε ότι είναι το σπίτι μου!

Το σπίτι μου δεν είναι σε ναό, αλλά σε βουνά, δάση, ποτάμια, λίμνες και παραλίες. Εκεί είναι το σπίτι μου και εκεί εκφράζω την αγάπη μου.

Μην ξεγελιέσαι από τα γραπτά κείμενα που μιλούν για μένα: αν θέλεις να με πλησιάσεις, κοίταξε ένα όμορφο τοπίο, προσπάθησε να νιώσεις τον άνεμο και τη ζέστη στο δέρμα σου.

Μην με ρωτάς τίποτα, δεν έχω τη δύναμη να αλλάξω τη ζωή σου, εσύ ...ναι.

Τα χέρια μας δεν είναι πια προέκταση της καρδιάς μας αλλά προέκταση του μυαλού μας.

Όποια εμπειρία προέρχεται από το σώμα είναι πολύ σημαντική γιατί μπορεί να γίνει μια πύλη όπου περνώντας την μπορούμε να προσεγγίσουμε το Είναι μας.

Και το άγγιγμα είναι μια σωματική εμπειρία υψίστης σημασίας. Είναι μια ιερή στιγμή όπου δυο άνθρωποι, δυο ενέργειες συναντιούνται. Και η συνάντηση δύο ενεργειών που ξεχειλίζουν μέσα από το σώμα, μέσα από μια ανοιχτή καρδιά, είναι πάντοτε χαρά. Είναι σαν δύο χορευτές που χορεύουν σε απόλυτη αρμονία, σαν δύο μουσικούς που παίζουν ρυθμικά και αλληλοσυμπληρώνονται.

Η Ζωή, αν δεν περιέχει Αγάπη, δεν είναι ζωή...

Το Νερό είπε: Να ρέεις, μην βαλτώνεις. Η ζωή είναι συνεχής κίνηση, δεν σταματά.

Η φωτιά είπε: Μεταμόρφωσε τον εαυτό σου, μην στέκεσαι ακίνητος στο κενό της φαινομενικής ηρεμίας. Η ζωή είναι μια φωτιά, ένα συνεχές κροτάλισμα.

Ο Αέρας είπε: Απελευθέρωσε τον εαυτό σου, αποδεσμεύσου, αποσυνδέσου από όλα όσα σε εμποδίζουν να είσαι και να πετάς ελεύθερα. Η ζωή είναι ένας στεναγμός, μια ανάσα, μια στιγμή.

Η Γη είπε: Ανυψώσου, σήκωσε τα κλαδιά σου και άνθισε. Η ζωή περιέχει το μυστήριο κάθε σπόρου και την αρχαία σοφία όλων των δασών.

Η Καρδιά είπε: Ανοίξου, επεκτάσου και αγάπησε. Αγάπησε όλα όσα αγκαλιάζει η άπειρη ψυχή σου. Η Ζωή, αν δεν περιέχει Αγάπη, δεν είναι ζωή...

Ada Luz Márquez

Το εγώ είναι εναντίον και της ζωής και του θανάτου.

Osho: Η Τέχνη του να πεθαίνεις

O θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει κι η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή. 

 

Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δυο. Όταν εισπνέεις, συμβαίνει η ζωή΄ όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι΄αυτό κι όταν γεννιέται ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Κι όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει, τότε η ζωή αναχωρεί.

Άφησέ με να είμαι ο εαυτός μου…

Θα μπορούσε να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όμως για κάποιο λόγο, που δεν μου ήταν συνειδητός, ξύπνησα περίεργα και η διάθεση μου ήταν μαυροντυμένη σαν Μεγάλη Παρασκευή. 

Κινήθηκα λίγο μέσα στο σπίτι και μετά άρχισα σιωπηλά να με παρατηρώ. Η ενέργειά μου σε χαμηλά επίπεδα και οι σκέψεις μου, το μυαλό μου, ξέφραγο αμπέλι… 

Αποφάσισα ότι δικαιούμαι χρόνο στη θλίψη και έριξα τους ρυθμούς μου. Ίσως διάβαζα ένα βιβλίο, ίσως έβγαινα έξω στον ήλιο να περπατήσω, ίσως έκλεινα απλά τα μάτια… 

Τίποτα δεν έκανα. Δεν είχα καμία επιθυμία. Εσωτερικά ήμουν ακίνητη και έμεινα και εξωτερικά ακίνητη με το ταβάνι να πλανεύει τη ματιά μου… 

Τα κορίτσια των φτηνών συνοικιών

Τα κορίτσια των φτηνών συνοικιών έσωσαν τον κόσμο στις μέρες της καραντίνας. Έσωσαν τη ματιά του, το χαμόγελό του, την αισιοδοξία του. Έστησαν ελπίδες, υπομονή, αντοχή. Πριν από κάθε μικρό τέλος των περασμένων εβδομάδων, τα κορίτσια των φτηνών συνοικιών, έδιναν λόγους να ελπίζουμε σε νέες αρχές, σε ξεκινήματα που θα ‘ρθουν όταν όλα ετούτα τα άσχημα καινούρια θα έχουν τελειώσει.

Στο άγχος των κλειστών κομμωτηρίων, στα παρατημένα χειμωνιάτικα στις βιτρίνες, στα άβαφα νύχια των κλειστών παπουτσιών, τα κορίτσια των φτηνών συνοικιών έπιαναν τα μαλλιά τους κότσο κι έβγαιναν περπατώντας βιαστικά, συνεχίζοντας σε δουλειές που ποτέ δε σταμάτησαν. Τα κορίτσια που δυο μήνες κράτησαν ανοιχτά σούπερ μάρκετ, λαϊκές αγορές, πρατήρια ψωμιού, εικοσιτετράωρα μίνι μάρκετ και take-away καφέ, θα είναι οι λυγμικές αναφορές ενός κάποιου μέλλοντος σε όσες στις μέρες μας του έδωσαν πνοή για να υπάρξει.

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή…

Ζώντας με τις λέξεις, ζώντας από τις λέξεις. 

Μαθαίνοντας από τους γιατρούς ότι του έμεινε λίγος χρόνος ζωής ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μας έδωσε τη ¨διαθήκη¨ του... Ένα υπέροχο κείμενο που μιλά για την αξία της ζωής και του ανθρώπου...

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. 
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν. Θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν θες να ζεις όμορφα τότε ακολούθησε τις 10 "μη" εντολές της Ζωής

Αν θες πραγματικά να απελευθερωθείς από κάθε είδους σκλαβιά τότε πρέπει να θυμάσαι τις 10 μη εντολές της Ζωής:

1. Ελευθερία     

Η έκσταση είναι Ελευθερία. Δεν μπορείς να ελέγξεις τον εκστατικό άνθρωπο. Μπορείς μόνο να ελέγξεις τον δυστυχισμένο άνθρωπο. Ο εκστατικός άνθρωπος δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε σκλάβο. Δεν μπορείς να τον καταστρέψεις τόσο εύκολα. Δεν μπορείς να τον πείσεις να ζήσει σε καμιά φυλακή.

2.  Η Μοναδικότητα της Ατομικότητας 

Αν δεν πετάξεις την προσωπικότητα σου δεν θα μπορέσεις να βρεις την ατομικότητα σου. Η ατομικότητα δίνεται από τη Ύπαρξη. Η προσωπικότητα επιβάλλεται από την κοινωνία. Η ατομικότητα έχει ποιότητα λιονταριού και το λιοντάρι πηγαίνει μόνο του!

Αν η ζωή είναι φωτιά που καίει, η αγάπη είναι η φλόγα της.

Στην πραγματικότητα, κάθε συναίσθημα -φόβος, λύπη, θυμός, αγάπη- είναι ένας παλμός ζωής, ένα συναισθηματικό κύμα από το κέντρο της ύπαρξης. Αυτό το κέντρο, πάλλεται συνέχεια, στέλνει συνέχεια παλμούς που διατηρούν τη διαδικασία της ζωής. Πρόκειται για το ενεργειακό κέντρο του οργανισμού, όπως ο ήλιος είναι το ενεργειακό κέντρο του ηλιακού συστήματος. 

Είναι υπεύθυνο για τους χτύπους της καρδιάς, για το ρυθμικό μέσα-έξω της αναπνοής, την περισταλτική δραστηριότητα του εντέρου και άλλων σωληνοειδών κατασκευών. Η φιλοσοφία Hindu αναγνωρίζει ενεργειακά κέντρα, τα οποία ονομάζει «τσάκρα» αλλά πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ένα πρωτογενές ή πρωταρχικό κέντρο για τη διατήρηση της ακεραιότητας ενός τόσο πολύπλοκου οργανι­σμού. 

Μήπως ζεις μια ζωή γεμάτη απάθεια μέσα σε ένα σώμα φρούριο γεμάτο άμυνα;

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά “προδοθήκαμε”. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η “αγάπη” τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια “κατάσταση προστασίας” φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της. 

Τι πονά περισσότερο η ζωή που έζησα ή η ζωή που έχασα;

Η εγκατάλειψη φλερτάρει μαζί μου από τα πρώτα μου βήματα. Η θάλασσα έπαιρνε για χρόνια τον πατέρα μου μακριά κι εγώ ήμουν πάντα σε αναμονή…

Οι λέξεις μισεμός και ξενιτιά έκαναν τα παιδικά μου μάτια να δακρύζουν… έτσι “χωρίς λόγο”…

Μεγαλώνοντας η εγκατάλειψη συνέχιζε να υπάρχει στη ζωή μου σε άλλη μορφή. Άλλαζε ονόματα λεγόταν Γιάννης, Γιώργος, Θανάσης, Κρίτωνας… αλλά η πίκρα που άφηνε στα χείλη, στην καρδιά έμενε πάντα η ίδια… 

Κι έτσι αποφάσισα να ξενιτευτώ από την καρδιά μου, από τα συναισθήματα μου… 

Να “μικρύνω” μέσα στην ουσία μου και να ασχολούμαι με πράγματα επιφανειακά. Με καταστάσεις και ανθρώπους που δεν γρατζουνούσαν την πανοπλία μου και με αφήναν στην ασφάλεια του “δεν αισθάνομαι”…

Εμπιστεύσου τη Ζωή και αφέσου στη Ροή της

Η Αντίσταση στη Ροή δεν είναι Δράση αλλά Αντίδραση

Χάνουμε τόση ενέργεια καθημερινά προσκολλημένοι στο "παλιό"… σε αυτό που χάσαμε ή σε αυτό που ήδη έχουμε χάσει αλλά επιμένουμε να το κρατάμε με τη βία, με το έτσι θέλω… 

Δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τα "σχέδια ζωής" που είχαμε φτιάξει και αρνούμαστε πεισματικά να αποδεχτούμε ότι κάτι απλά τελείωσε. Ότι καινούργιοι δρόμοι ανοίγονται στο διάβα μας που μας καλούν να τους περπατήσουμε…

Ποτέ η ζωή δεν υπογράφει μαζί μας ασφαλιστήρια συμβόλαια ευτυχίας και ποτέ δεν δίνει διαπιστευτήρια μονιμότητας και σταθερότητας…

Όλα ρέουν καθημερινά και αν το αποδεχτούμε αυτό και αρχίσουμε να κυλάμε μαζί με τη ζωή τότε όχι μόνο η χαρά θα έρχεται συχνά να μας συναντήσει αλλά και η εσωτερική μας γαλήνη θα είναι παρούσα σε κάθε στιγμή…

Τους λίγους, τους γνήσιους, εκείνους να εμπιστευτείς...

Της Φλώρας Σπανού

Εκείνοι οι άνθρωποι που μιλούν στην καρδιά σου... 
Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνοι οι άνθρωποι που σου απλώνουν το χέρι χωρίς καν να τους ξέρεις...
Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που μόλις γνώρισες και έχεις την εντύπωση πώς τους  ξέρεις μια ζωή... 
Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που έχουν βαθύ και καθάριο βλέμμα...
Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που έχουν περάσει τόσα και δεν φοβούνται να περάσουν άλλα τόσα... 
Εκείνους να εμπιστευτείς.

Κανένας δεν είναι πιο φτωχός από εκείνον που δεν δίνει τίποτα

Είναι ευλογία να μπορείς να δίνεις με όλο σου το είναι, να χαίρεσαι βλέποντας το χαμόγελο που ανθίζει στα χείλη κάποιου άλλου επειδή τον άκουσες, τον “είδες”, τον άγγιξες… επειδή μοιράστηκες μαζί του τον πλούτο της καρδιάς σου… 

Και κάθε φορά που δίνεις είτε υλικά είτε συναισθηματικά αγαθά να συνειδητοποιείς, ότι γίνεσαι Βασιλιάς.  Γιατί “κανένας δεν είναι πιο φτωχός από εκείνον που δεν δίνει τίποτα και κανένας δεν είναι πιο πλούσιος από εκείνον που τα μοιράζεται όλα”. 

Και όπως το να προσφέρεις είναι ευλογία, το ίδιο ευλογημένο είναι το να μπορείς να αφήνεσαι για να “πάρεις”, να δεχτείς, να δώσεις και στον άλλον την ευκαιρία να γίνει με τη σειρά του βασιλιάς.

Αν δυσκολεύεσαι να το κάνεις αυτό τότε έχεις παραμυθιάσει τον εαυτό σου σχετικά με το τι είναι αγάπη. Έχεις φορέσει μια αόρατη πανοπλία και προσφέρεις μέσα από τη δύναμη σου κι όχι μέσα από την αγάπη σου. 

Τελεσίγραφο από το Θεό

Σας βαρέθηκα… Δεν μπορώ, δεν έχω τη διάθεση να επιμένω να θαυμάζω αυτό που ήσασταν κάποτε όταν βλέπω αυτό που έχετε γίνει... "καρικατούρες του εαυτού σας "...

Ευνουχίσατε την πραγματική σας δύναμη, καταψύξατε τα συναισθήματα σας, παγώσατε τα δάκρυα σας, βουλιάξατε στην αυτολύπησή σας και δεν σας αγγίζει τίποτε άλλο, δεν σας ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο το «πόσα ευρώ θα μπουν στο σακούλι της επιβίωσής σας»… 

Ξεχάσατε πως γεννηθήκατε θεοί, φτιαγμένοι ¨καθ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση¨ και καταντήσατε φοβισμένα ανθρωπάκια που νομίζουν ότι όλα τα ξέρουν, όλα τα ελέγχουν και όλα τα μπορούν όταν δεν μπορείτε να κάνετε το πιο απλό: να σηκώσετε τον ¨εκλεπτυσμένο¨ πισινό σας από την πολυθρόνα του βολέματος…

Δολοφονήσατε τα όνειρά σας, τον αθώο εαυτό σας γι΄αυτό και δεν αντιδράτε, δεν δακρύζετε πια, μπροστά στην κατακρεουργημένη αθωότητα που σφαδάζει και ξεψυχά μπροστά σας… 

Δολοφονήσατε την ανθρωπιά σας, τα ιδιαιτέρα χαρίσματά σας που σας έκαναν πάντα να ξεχωρίζετε μέσα απ΄ όλα τα συμπαντικά δημιουργήματά Μου…

Βάλατε στο πιο ψηλό σκαλί των αξιών σας το χρήμα, τη δόξα, τον έλεγχο… 
Παντού παίζετε παιχνίδια στρατηγικής και εξουσίας… 
Εξουσιαστές και Δούλοι ταυτόχρονα…
Γιατί όταν προσπαθείς να εξουσιάσεις κάποιον πάντα βρίσκετε κάποιος, πιο έξυπνος, να σε εξουσιάσει και χωρίς καν να το αντιληφθείς… 

Για να παραμείνετε πνευματικά υγιής...

Osho: Είναι πολύ καλό να κάνεις λίγο διακοπές από "τας σώας φρένας" και η Κυριακή είναι καλή μέρα. 

Κάποτε-κάποτε ξέχνα τα πάντα για τη φρονιμάδα σου, τους κανόνες σου, την πειθαρχία σου, τον αυτοέλεγχό σου κι όλες αυτές τις ηλιθιότητες. Μερικές φορές, το να είσαι τρελός είναι βασική προϋπόθεση για να παραμείνεις πνευματικά υγιής.

Αν είσαι συνεχώς πνευματικά υγιής, τότε πρέπει ν’ αρχίσεις να υποψιάζεσαι. Τότε πρέπει να κουβαλάς πολύ καλά κρυμμένες νευρώσεις. Και από μέρα σε μέρα μπορεί να ξεσπάσουν, να εκραγούν. Κάθεσαι πάνω σ’ ένα ηφαίστειο.