Η θρησκεία είναι μόνο για τους γενναίους, για τους θεληματι­κούς, για τις δυνατές ψυχές.

Ο αθεϊσμός είναι μια πράξη αδυναμίας, αν­ικανότητας. Είναι μια παρακμή. Μια κοινωνία γίνεται άθεη μονάχα όταν πεθαίνει, όταν έχει χάσει το σφρίγος και την ορμητικότητά της. Ό­ταν μια κοινωνία είναι νέα, ζωντανή, δυναμική, αναζητά το άγνωστο, λαχταρά τον κίνδυνο. Προ­σπαθεί να ζει επικίνδυνα, αφού αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να ζει κανείς.

Θα ήθελα ν’ ακούσετε μια ιστορία:

"Μια μέρα ένας άθεος περπατούσε δίπλα σ’ ένα γκρεμό όταν σκόνταψε κι έπεσε. Καθώς έπε­φτε, κατάφερε ν ’ αρπάξει το κλαδί ενός μικρού δέντρου που ξεφύτρωνε από μια χαραμάδα του βράχου. Κρεμασμένος εκεί, κι όπως τον κτυπούσε ο κρύος άνεμος, κατάλαβε πόσο απελπι­στική ήταν η κατάστασή του, αφού από κάτω ήταν τραχείς βράχοι κι ούτε υπήρχε τρόπος να σκαρφαλώσει. Το χέρι που κρατούσε το κλαδί εξασθένιζε.

Η δύναμη της προσευχής

Επειδή δεν ξέρουμε ποια είναι τα σχέδια του Κυρίου για το άτομό μας, πρέπει να Του τα ζητάμε, και μάλιστα αν δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε καθαρά, πρέπει να Τον ικετέψουμε λέγοντας: «Κύριε, αν δεν μπορώ να καταλά­βω, τουλάχιστον κάνε ό,τι πρέπει: σπρώξε με, έστω και τυφλά, έστω και εν άγνοια μου, να εκπληρώ το θέλημά Σου, χρησιμοποίησε με, άρπαξε με, μπες μέσα μου, και κάνε με σπίτι Σου».

Καμιά φορά δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο είναι το θέλημα του Κυρίου σε μία ορισμένη στιγμή. Γνωρίζουμε, βέβαια, τη γενική κατεύθυνση, είναι πάντοτε το καλό. Η αφιλοκέρδεια, ή θυσία, ή αγάπη, ή αυταπάρνηση, ή καλοσύνη, ή γενναιοδωρία, κλπ.... 

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις πού δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς τη θέληση του Θεού. Τότε, επειδή δεν έχουμε διορατικότητα, διαύγεια, πρέπει να λέμε: «Θεέ μου, ας γίνει το θέλημά Σου. Έστω και χωρίς να το νιώθω: σπρώξε με εκεί πού θέλεις Εσύ». Όλοι οι άνθρωποι δεν βλέπουν καθαρά, δεν έχουν πολύ καθαρές ιδέες, ακριβώς, για τη χρησιμότητα αυτού πού θέλουν ν’ αναλάβουν. Καμιά φορά πραγματοποιούν τα σχέδια του Θεού στα τυφλά.

H δύναμη της προσευχής του Gregg Braden

Οι 5 τρόποι προσευχής

Ένας άτυπος τρόπος, που ονομάζεται ”Καθημερινή Προσευχή”. 

Ένας φίλος που ζούσε στο σαν Φρανσίσκο έλεγε αυτή την προσευχή γυρίζοντας από τη δουλειά του κάθε Παρασκευή : ”Θεέ μου, αν φτάσω στο βενζινάδικο πριν μείνω από βενζίνη, δεν θα ξαναφήσω τόση λίγη βενζίνη στο ντεπόζιτο”. Αυτή είναι μια άτυπη προσευχή στο Θεό. 

Ο 2ος τρόπος προσευχής είναι η “Απαιτητική Προσευχή”, όπου απαιτούμε από τις δυνάμεις, τους Αγγέλους, τον Θεό … “Θεέ μου, διεκδικώ το δικαίωμα να θεραπεύσω και να θεραπευτώ τώρα, στο μέλλον και στο παρελθόν”. Αυτή είναι μια απαιτητική προσευχή.

Ο 3ος τρόπος είναι η “Τελετουργική Προσευχή” :” Ο Θεός είναι μεγάλος και καλός”. 

Ο 4ος τρόπος είναι μια προσευχή χωρίς λόγια, μια “Διαλογιστική Προσευχή”, όπου αντιλαμβανόμαστε μια παρουσία γύρω μας, μέσα στη σιωπή. Κάποιοι διαφωνούν για το εάν αυτό είναι ένας τρόπος προσευχής ή όχι, αλλά αυτό θεωρούν οι ερευνητές πως είναι η προσευχή. Κι όσο καλοί κι αν είναι αυτοί οι τρόποι, όσο καλά κι αν περιγράφουν τον τρόπο να προσευχόμαστε, πάντα υπήρχε ένας άλλος τρόπος.