Η αγάπη δεν ζητιέται μα γεννιέται. Δεν λέγεται, εμπνέεται.

"Έλα κοντά μου να σου πω ένα μυστικό.

Αυτό αν εφαρμόσεις, θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι, χωρίς να ξέρει γιατί, και θ’ απορεί κι ο ίδιος.

Το μυστικό είναι τούτο: Να προσεύχεσαι γι αυτόν μυστικά.

Έτσι μυστικά, θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί. Μη του λες τη λέξη σ’ αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει.

Η αγάπη δεν ζητιέται μα γεννιέται.

Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται.

Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά, δια της προσευχής. Τότε, κι ο πιο εύθικτος χαρακτήρας δεν αντιδρά. Η μυστική μετάδοση της αγάπης διώχνει τις φοβίες της δέσμευσης και καταπίεσης, και οι ευθύνες του γίνονται ελαφρές και κάποτε αγαπητές.

Είναι αδύνατο να αλλάξει η ζωή σου αν δεν εγκαταλείψεις τον εγωισμό σου

Όλοι οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στο να μείνουν προσκολλημένοι σε κάτι ή να το εγκαταλείψουν. Συνήθως μένουμε προσκολλημένοι στα όνειρά μας, στις ελπίδες μας, στον τρόπο που ζούμε και τη φιλοσοφία που έχουμε για τη ζωή. Όμως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν ίχνη του Εγώ που τις περισσότερες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Το εγώ συνηθίζει να "έχει δίκιο" και γι’ αυτό παραμένει προσκολλημένο σε πρόσωπα και καταστάσεις για λανθασμένους λόγους. 

Σκεφτείτε πόσες δυστυχισμένες σχέσεις διατηρούνται γύρω μας επειδή ο ένας σύντροφος επιμένει να αποδείξει στον άλλο την αξία του. Να αποδείξει πως είναι σωστός και πως το δίκιο είναι με το μέρος του.

Όταν μια σχέση είναι αληθινή, γεννιέται και ξαναγεννιέται, ώρα με την ώρα

Η λέξη μυστήριο κυριεύει τις σκέψεις μου… Υπάρχουν άνθρωποι που με κάνουν να ανοίγομαι και άλλοι που με κάνουν και κλείνομαι. Τι γίνεται;

Νομίζω πως εν μέρει συμβαίνει και εν μέρει είμαι εγώ που αποφασίζω να ανοιχτώ ή όχι σε συγκεκριμένους ανθρώπους ανάλογα τη στιγμή. 

Πάντα μας τριγυρίζει ο φόβος να παραδοθούμε, να υποφέρουμε, να χάσουμε την ισορροπία μας κι όλα όσα καταφέραμε χτίζοντας την ταυτότητα μας;

Με ενδιαφέρει το θέμα της χημείας με τον άλλον ίσως γιατί εκεί βρίσκεται το μυστήριο. Για παράδειγμα με εντυπωσιάζει η διαπίστωση πως μπορούμε τώρα να κοιτάξουμε έναν άνθρωπο και να τον απορρίψουμε, ενώ μια άλλη στιγμή προς μεγάλη μας έκπληξη να αλλάξουμε τη ματιά μας και να τον αγαπήσουμε. 

"Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης": Η ικανότητα να αγαπώ τον εαυτό μου,

Το πρώτο ορόσημο του δρόμου της αυτοεξάρτησης είναι η αγάπη για τον εαυτό μας, όπως την έλεγε ο Ζαν-Ζακ Ρουσό. Η ικανότητά μου, δηλαδή, να αγαπώ τον εαυτό μου, αυτό που εμένα μου αρέσει να αποκαλώ, πιο ωμά: υγιή εγωισμό. Αυτός, κατ’ επέκτασιν, περιλαμβάνει τον αυτοσεβασμό, την αυτο-εκτίμηση και τη συναίσθηση της υπερηφάνειας γιατί είμαι αυτός που είμαι. Από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο μου "Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό" ο κόσμος συνέχεια με ρωτάει:

«Όμως, γιατί αυτό το λες εγωισμό... και με κάνεις να μην μπορώ να το δεχτώ;»

Το λέω έτσι για να μην μπούμε στον πειρασμό να αποφύγουμε αυτή τη λέξη, μόνο και μόνο γιατί έχει «κακή φήμη».

Αν αναζητάς την γαλήνη...

Το Εγώ γεννιέται όταν σε μια οργιασμένη συνουσία τα πρέπει, τα στερεότυπα, οι υποχρεωτικοί στόχοι, οι πρωτιές και τα υψωμένα δάχτυλα βιάζουν την παιδική μας αθωότητα. 

Εγκαθίσταται με θράσος στη παρθένα γη του μυαλού μας και τρέφεται από τα μπράβο, τα μετάλλια, τη δύναμη, την εξουσία, την ανάγκη...

Μεγαλώνοντας, όταν για τον έναν ή τον άλλο λόγο αρχίζουν να αλλάζουν οι σταθερές στη ζωή μας, γεννιέται μέσα μας η επιθυμία για εσωτερική γαλήνη. Όμως δυστυχώς κοιτάμε σε λάθος κατεύθυνση. Ασχολιόμαστε τόσο πολύ με το μυαλό μας, με τις σκέψεις μας δίνοντας περισσότερο χώρο στο Εγώ να απλώσει τις ρίζες του στη συγχυσμένη γη του μυαλού μας.

Το εγώ σας πρέπει να καταλάβει πως ανήκει στην ίδια πραγματικότητα με την ψυχή σας.

Η ψυχή σας είναι κι αυτή κομμάτι σας, όπως και το εγώ σας. Αν μας δινόταν μια απλούστερη επιλογή, όλοι μας θα επιλέγαμε τον δρόμο της ψυχής, θα προτιμούσαμε να αποδεχό­μαστε παρά να απορρίπτουμε- θα θέλαμε να νιώθουμε γαλή­νη και όχι ταραχή. Όμως η ζωή φέρνει δυσκολίες και για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες αυτές είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε επιλογές που δεν είναι απλές. 

Τι θα γινόταν αν γινόταν διάρρηξη στο σπίτι σας και η αστυνομία έπιανε δυο νεαρούς με μια καινούργια τηλεόραση, την οποία είχαν κλέψει από σας; Η περιουσία σας θα επέστρεφε στα χέρια σας. Θα επιλέγατε να μην ζητήσετε τη δίωξή τους; Τι θα γινόταν αν έπιαναν τους νεαρούς, μα αυτοί είχαν ήδη πουλήσει σε κλεπταποδόχους την τηλεόρασή σας; Μήπως τότε θα είχατε μεγαλύτερη επιθυμία να ζητήσετε την ποινική τους δίωξη; 

Αυτές οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο έλεος και την τιμωρία είναι συμβολικές της διχάλας που εμφανίζεται κάθε φορά που το εγώ θέλει να ακολουθήσει ένα δρόμο και η ψυχή έναν άλλο.

Δεν μπορούν ποτέ να συνυπάρξουν μέσα σου το εγώ και η αγάπη.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Osho «ταξίδι προς τα μέσα»

Μόνο δύο φωνές είναι εφικτό να υπάρχουν μέσα σου και δεν υπάρχει καμία φωνή της αγάπης μέσα στον άνθρωπο που είναι γεμάτος από τη φωνή του εγώ. Και δεν υπάρχει καμία φωνή του εγώ μέσα στον άνθρωπο που είναι γεμάτος με τη φωνή της αγάπης. Αυτά τα δύο δεν μπορούν ποτέ να βρεθούν μαζί. Είναι ανέφικτο! Είναι ανέφικτο, όπως είναι ανέφικτο να υπάρχουν μαζί, το φως και το σκοτάδι.

Κάποτε πήγε το σκοτάδι στο θεό και του είπε: «Ο ήλιος με κυνηγάει συνεχώς. Με βάζει συνέχεια σε μπελάδες. Μ’ ακολουθεί από το πρωί μέχρι το βράδυ κι ώσπου να νυχτώσει, είμαι πολύ κουρασμένος. Κι όταν είναι νύχτα, πριν ολοκληρώσω τον ύπνο μου και την ξεκούρασή μου αρχίζει και πάλι να με ακολουθεί. Δεν θυμάμαι να του έκανα κάτι λάθος. Δεν νομίζω ότι τον θύμωσα ποτέ. Γιατί λοιπόν με ακολουθεί; Γιατί με ενοχλεί συνεχώς; Τι έχω. κάνει λάθος;»

Αν αναζητάς το θεϊκό αναζήτησε πρώτα τον εαυτό σου

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Osho «ταξίδι προς τα μέσα»

«Ονομάζω την αγάπη, το θεϊκό. Η προσευχή χωρίς αγάπη είναι ψεύτικη, άδεια, χωρίς νόημα. Χωρίς αγάπη, τα λόγια της προσευχής δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Και χωρίς αγάπη, κανένας από όσους ενδιαφέρονται για το ταξίδι προς τα μέσα δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει στο υπέρτατο.»

«Την ημέρα που εξαφανίζεται η σκιά του δικού σου εγώ, την ημέρα που δεν απομένει ούτε το εγώ ούτε το εσύ, εκείνη τη μέρα δεν χρειάζεται πια να αναζητήσεις το θεϊκό. Το θεϊκό θα έρθει να σε αναζητήσει.»

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αναζητήσει το θεϊκό, επειδή δεν έχει τη δυνατότητα για τέτοια αναζήτηση. Όταν όμως κάποιος έχει γίνει έτοιμος να εξαφανιστεί, έχει γίνει έτοιμος να είναι ο κανένας, έχει γίνει έτοιμος να γίνει μια, κενότητα, τότε ασφαλώς θα τον βρει το θεϊκό. 

Γεννημένοι να αγαπάμε

 Η μοναξιά ως πηγή αγάπης

ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ: Η μοναξιά και η αίσθηση ότι είσαι ανεπιθύμητος είναι η πιο τρομερή φτώχεια

Είναι καλό να θυμόμαστε πως, όσοι άνθρωποι κι αν μας αγαπούν, όσοι κι αν μας περιβάλλουν και ενδιαφέρονται για μας, κατ’ ουσίαν είμαστε μόνοι μας. Κανείς, όσο στοργικός κι αν είναι, δε θα μπορέσει ποτέ να αισθανθεί απόλυτα εμάς, τους φόβους μας, τις ελπίδες μας, τα θέλω μας. 

Είμαστε άγνωστοι ακόμα και στους εαυτούς μας, και οι πιο πολλοί από εμάς περνάμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να καταπνίξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Όταν λες σε κάποιον 'σ’ αγαπώ,' στην πραγματικότητα ζητάς αγάπη

Κανένας σας δεν μπορεί να αγαπήσει, επειδή μέσα σας δεν ρέει αγάπη. Όταν λες σε κάποιον 'σ’ αγαπώ,' στην πραγματικότητα δεν δίνεις αγάπη, ζητάς αγάπη. Όλοι σας ζητάτε αγάπη. Και πώς μπορεί να δώσει αγάπη εκείνος που ζητάει αγάπη; Πώς μπορούν οι ζητιάνοι να είναι βασιλιάδες; Πώς μπορούν να δώσουν αγάπη οι άνθρωποι που ζητούν αγάπη;

Όλοι σας ζητάτε αγάπη από τους άλλους. Είστε ζητιάνοι, που ζητάτε από τους άλλους να σας αγαπήσουν. Η σύζυγος ζητάει αγάπη από τον άντρα της, ο σύζυγος ζητάει από τη γυναίκα του να τον αγαπήσει, η μητέρα ζητάει αγάπη από το γιο της, ο γιος ζητάει αγάπη από τη μητέρα του, οι φίλοι ζητούν αγάπη από τους φίλους τους. 
Όλοι σας ζητάτε αγάπη από τους άλλους, χωρίς να αντιλαμβάνεστε ότι οι άνθρωποι από τους οποίους ζητάτε αγάπη, ζητούν και οι ίδιοι αγάπη για τον εαυτό τους. Είστε σαν δυο ζητιάνοι, που στέκονται ο ένας μπροστά απ’ τον άλλο, κρατώντας τις κούπες της ελεημοσύνης.

Ο Φόβος του Έρωτα

Όλοι οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες και όλες οι γυναίκες φοβούνται τους άντρες κι ο φόβος αυτός δεν είναι ένα φαινόμενο προσωπικό αλλά παγκόσμιο, σχεδόν συμπαντικό. Αυτό συμβαίνει γιατί και οι άντρες και οι γυναίκες φοβούνται τον Έρωτα. Φοβούνται μην χάσουν τον εαυτό τους μέσα στον έρωτα. Μην γίνουν κάτι άλλο από αυτό που “πιστεύουν”  ότι είναι.

0 έρωτας απαιτεί οι δυο σύντροφοι να παραδοθούν ο ένας στον άλλον. Να βγάλουν τη στολή του Εγώ, να σκοτώσουν την προσωπικότητα τους και να παρουσιαστούν γυμνοί ο ένας στον άλλον μόνο με την αλήθεια τους. Τον αληθινό εαυτό τους.

Μα πώς να συμβεί αυτό όταν οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται τον εαυτό τους; Φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια τους γιατί, κάνοντας το αυτό, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γκρεμιστούν εκείνα που με πολύ κόπο και πολύ μυαλό έχτιζαν όλα αυτά τα χρόνια. 

Η πραγματική αγάπη είναι μια συνεχής ροή

Η ζωή αποτελεί συνεχή ροή. Τα πάντα αλλάζουν, κινούνται. Τίποτε δεν είναι στατικό, τίποτε δεν είναι μόνιμο. Σου έδωσαν την ιδέα της μόνιμης αγάπης η οποία πρόκειται να καταστρέψει όλη σου τη ζωή. Θα περιμένεις μόνιμη αγάπη από την καημένη τη γυναίκα και η γυναίκα θα περιμένει μόνιμη αγάπη από σένα. Η αγάπη γίνεται δευτερεύουσα, η μονιμότητα γίνεται πρωταρχική. Και η αγάπη είναι ένα τόσο ευαίσθητο λουλούδι που δεν μπορείς να την εξαναγκάσεις να είναι μόνιμη. Μπορείς να έχεις πλαστικά λουλούδια, αυτό έχουν οι άνθρωποι, ο γάμος, η οικογένειά τους, τα παιδιά τους, οι συγγενείς τους, τα πάντα είναι πλαστικά. Το πλαστικό έχει ένα πολύ πνευματικό πράγμα: είναι μόνιμο.

Το γέλιο είναι μυστήριο

Δε θα άλλαζα ποτέ το γέλιο της καρδιάς μου με όλα τα πλούτη του κόσμου.

Ούτε θα ήμουν ικανοποιημένος με το να μεταλλάξω τα δακρυά μου, τα δάκρυα της αγωνίας μου, σε γαλήνη.
Φλογερή μου ελπίδα είναι ότι όλη μου η ζωή σ’ αυτή τη γη θα αποτελείται από Δάκρυα και Γέλιο.
Δάκρυα που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου αποκαλύπτουν το μυστικό και το μυστήριο της Ζωής.
Γέλιο που με φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μου.
Δάκρυα που με κάνουν να αισθάνομαι τους πονεμένους.
Γέλιο που συμβολίζει τη χαρά για την ίδια μου την Ύπαρξη.

Χαλίλ Γκιμπράν

Αναζητώντας το θεϊκό

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Osho «ταξίδι προς τα μέσα»

«Ονομάζω την αγάπη, το θεϊκό. Η προσευχή χωρίς αγάπη είναι ψεύτικη, άδεια, χωρίς νόημα. Χωρίς αγάπη, τα λόγια της προσευχής δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Και χωρίς αγάπη, κανένας από όσους ενδιαφέρονται για το ταξίδι προς τα μέσα δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει στο υπέρτατο.»

«Την ημέρα που εξαφανίζεται η σκιά του δικού σου εγώ, την ημέρα που δεν απομένει ούτε το εγώ ούτε το εσύ, εκείνη τη μέρα δεν χρειάζεται πια να αναζητήσεις το θεϊκό. Το θεϊκό θα έρθει να σε αναζητήσει.»

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αναζητήσει το θεϊκό, επειδή δεν έχει τη δυνατότητα για τέτοια αναζήτηση. Όταν όμως κάποιος έχει γίνει έτοιμος να εξαφανιστεί, έχει γίνει έτοιμος να είναι ο κανένας, έχει γίνει έτοιμος να γίνει μια, κενότητα, τότε ασφαλώς θα τον βρει το θεϊκό. Μόνο το θεϊκό μπορεί να αναζητήσει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αναζητήσει το θεϊκό, επειδή ακόμα και στην αναζήτηση, είναι παρόν το εγώ. «Έχω χρήματα, έχω θέση στο κοινοβούλιο, έχω μεγάλο σπίτι. Τώρα απομένει ο τελευταίος στόχος. Θέλω να πετύχω το θεϊκό. Αυτή θα είναι η τελική μου νίκη.» Αυτή η αναζήτηση ξεκινάει από το ίδιο το εγώ.

Το εγώ είναι η απουσία της αγάπης

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Osho «ταξίδι προς τα μέσα»

Μόνο δύο φωνές είναι εφικτό να υπάρχουν μέσα σου και δεν υπάρχει καμία φωνή της αγάπης μέσα στον άνθρωπο που είναι γεμάτος από τη φωνή του εγώ. Και δεν υπάρχει καμία φωνή του εγώ μέσα στον άνθρωπο που είναι γεμάτος με τη φωνή της αγάπης. Αυτά τα δύο δεν μπορούν ποτέ να βρεθούν μαζί. Είναι ανέφικτο! Είναι ανέφικτο, όπως είναι ανέφικτο να υπάρχουν μαζί, το φως και το σκοτάδι.

Κάποτε πήγε το σκοτάδι στο θεό και του είπε: «Ο ήλιος με κυνηγάει συνεχώς. Με βάζει συνέχεια σε μπελάδες. Μ’ ακολουθεί από το πρωί μέχρι το βράδυ κι ώσπου να νυχτώσει, είμαι πολύ κουρασμένος. Κι όταν είναι νύχτα, πριν ολοκληρώσω τον ύπνο μου και την ξεκούρασή μου αρχίζει και πάλι να με ακολουθεί. Δεν θυμάμαι να του έκανα κάτι λάθος. Δεν νομίζω ότι τον θύμωσα ποτέ. Γιατί λοιπόν με ακολουθεί; Γιατί με ενοχλεί συνεχώς; Τι έχω. κάνει λάθος;»

Αυτοαγάπη

Η αποδοχή και η επιδοκιμασία του εαυτού μας είναι το μαγικό κλειδί που ανοίγει την πόρτα για τις θετικές αλλαγές μας.

"Μα πώς θα αλλάξω αν δεν κάνω την αυτοκριτική μου"; σε άκουσα να λες.
Δεν χρειάζεσαι αυτοκριτική μάτια μου αλλά κατανόηση και αποδοχή. Χρειάζεσαι αυτοαγάπη...

Η αυτοκριτική δεν είναι παρά σκέψεις που ακολουθούν την παλιά τους τακτική. Μας έχουν υψώσει πολλές φορές το δάχτυλο, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μας. Μας έχουν κρίνει, επικρίνει, τιμωρήσει και στο τέλος μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι μόνο αν συμμορφωνόμαστε και αν υψώνουμε και εμείς με τη σειρά μας το δάχτυλο στον εαυτό μας γινόμαστε καλοί άνθρωποι.