Πώς να αναγνωρίσετε ένα χειριστικό άτομο

Οι χειριστικοί άνθρωποι είναι επιδέξιοι, έξυπνοι και ανήθικοι ταυτόχρονα. Μπορούμε να τους κατατάξουμε στην κατηγορία των εγωκεντρικών (και πιθανώς των ναρκισσιστικών) ανθρώπων. Η αναγνώριση και ο εντοπισμός τους μπορεί να είναι μια δύσκολη υπόθεση, καθώς οι τεχνικές τους μπορεί να εκτελούνται με διακριτικότητα και επιδεξιότητα. 

Ο κλινικός ψυχολόγος Dr. George K. Simon- ο οποίος θεωρείται ειδήμονας πάνω στην χειριστική συμπεριφορά- εντοπίζει τρεις υποβόσκουσες, αλλά βασικές συμπεριφορές χειραγώγησης:

1. Εσκεμμένη απόκρυψη επιθετικών συμπεριφορών και προθέσεων.

2. Αναγνώριση και αξιοποίηση κάθε πιθανών «αδύνατων σημείων» ενός ατόμου για εκμετάλλευσή τους.

3. Ένας αδίστακτος τρόπος σκέψης που στερείται συμπόνιας και ενσυναίσθησης, που επιτρέπει στο χειριστικό άτομο να δρα χωρίς τύψεις.

Η μάσκα που φοράς δεν είσαι εσυ, είναι ο ψευδής εαυτός σου!!!

"Τι θα πει Φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.."
 - Νίκος Καζαντζάκης

Ο ψευδής εαυτός είναι η μάσκα που φορά κάποιος, ο οποίος γαλουχήθηκε να ζει υποκλινόμενος στις ανάγκες των άλλων, αδιάφορος στις δικές του προσωπικές επιθυμίες. Προσαρμόζει ένα προσωπείο πάνω του, το οποίο να ταιριάζει με τις συνθήκες που κάθε φορά βιώνει και συνηθίζει να ζει με αυτό, παρόλο που ασφυκτιά υπακούοντας σε αιτήματα που δεν εναρμονίζονται με τις αληθινές του επιθυμίες.

Υποδύεται ρόλους, εκείνους που άλλοι του υπαγόρευσαν συνειδητά ή υποσυνείδητα και τους δραματοποιεί πιστά. Οι παράταιρες φλούδες από προσδοκίες άλλων, με τις οποίες παραβιαστικά τον περιτύλιξαν, μπαλώνουν την ψυχή του, όπου παραμένει ανήμπορη να κυοφορήσει την αλήθεια του και ένα θαμπό καθρέφτισμα τον δυσκολεύει να αντικρίσει την πραγματική του εικόνα και επομένως να την υποστηρίξει.

Να φοβάσαι τους ανθρώπους που ενώ δεν είναι βασιλιάδες μαζεύουν γύρω τους «αυλή»

Καλός άνθρωπος ή μαέστρος στην χειραγώγηση;
Μέρος δεύτερο

Να φοβάσαι τους ανθρώπους που ενώ δεν είναι βασιλιάδες μαζεύουν γύρω τους «αυλή»! Να φοβάσαι αυτούς που έχουν μόνο φίλους και όχι εχθρούς γιατί είναι άτομα που προσαρμόζονται στους ανθρώπους καθώς είναι «ρευστοί». Τέτοιοι άνθρωποι είναι κάλπικοι, ελαστικοί και όχι αυθεντικοί. Ποτέ δεν πρόκειται να σε ξεχωρίσουν σε τίποτα όσο και αν σου δείχνουν κάτι τέτοιο. 
Ακόμα και εάν τους κρίνεις επιφανειακά λέγοντας: -«Μα πώς τα λες αυτά, είναι τόσο καλός, συμπεριφέρεται τόσο καλά στους φίλους του, ακόμα και σε αυτούς που δεν έχει κάτι να πάρει, το έχω δει!». Ναι αλλά πόσα δεν έχεις δει; Εσύ είσαι σίγουρος ότι όντως δεν έχει τίποτα να πάρει; Μόλις μου φαίνεται κέρδισε αυτό που ήθελε. Τη φήμη του! Ένα καλό όνομα. Την εμπιστοσύνη σου. Εσένα... 

Καλός άνθρωπος ή μαέστρος στην χειραγώγηση;

Η τέχνη της χειραγώγησης

Μέρος πρώτο

Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να διακρίνει κανείς δύο είδη ανθρώπων αρκεί να κοιτάξει στο οικείο του περιβάλλον. Τους «καλούς ανθρώπους» και τα θύματα. Πιθανόν με μια πρώτη ματιά να διαφωνείς και να σκέφτεσαι όχι μόνο ότι υπάρχουν και κάποιες ενδιάμεσες κατηγορίες, αλλά ότι ξέχασα μια πολύ σημαντική κατηγορία, τους κακούς και ανήθικους ανθρώπους που μας δυσκολεύουν στην καθημερινή μας εμπειρία. Σου υπενθυμίζω ότι θέλω να προσαρμόζεις ό,τι διαβάζεις στις δικές σου εμπειρίες, να μην τα παίρνεις αυτούσια αλλά να τα διαβάζεις με μια γενικότερη θεώρηση καθώς και να υπογραμμίζεις αυτά που σου φαίνονται σημαντικά.

Ποιον χαρακτηρίζουμε συνήθως καλό άνθρωπο; Αυτόν που μας κάνει όλες τις χάρες, που μας διευκολύνει όταν του το ζητήσουμε, που μιας κάνει να γελάμε και γενικότερα που ο χρόνος μας μαζί του είναι ευχάριστος, αυτόν που μετά τη γνωριμία μας ανακαλύπτουμε ότι μιας αρέσει, επιδιώκουμε να περνάμε χρόνο μαζί του και εάν είναι του αντίθετου φύλου καμιά φορά αρχίζουμε να τον ερωτευόμαστε. Αυτόν στον οποίο βλέπουμε αυτά που Θέλουμε να δούμε. Υποκριτής! 

Τι θες να είσαι ζητιάνος ή βασιλιάς;

Έχω δικαίωμα στην ευτυχία. Αξίζω να έχω λόγο στη ζωή μου. Να ζω τη δική μου ζωή κι όχι αυτή που μου επιβάλλουν οι άλλοι.

Υπήρξα πολλά χρόνια το καλό παιδί. Ξόδευα πολλή ενέργεια για να μην δυσαρεστήσω κανέναν και για να ανταποκρίνομαι στο ρόλο που μου είχαν δώσει. Χαμογελούσα και “άδειαζα”, υποκλινόμουν και “γονάτιζα”, διευκόλυνα τους άλλους στερώντας χρόνο από εμένα και έμενα πάντα με την προσδοκία ότι θα καταλάβουν, θα αναγνωρίσουν και θα μου αποδώσουν τις τιμές που αξίζει ένας “ευεργέτης”…

Εγωισμός καμουφλαρισμένος με δειλία και ανάγκη για επιβεβαίωση σε ντύνουν με τη στολή του καλού παιδιού και σε καταντούν ζητιάνο. Έναν “ζητιάνο” της αγάπης. 

Και η αγάπη που εσύ νομίζεις ότι δίνεις γίνεται μέγγενη που σε κρατά δέσμιο σε μια στερημένη ζωή. Γιατί κάποια στιγμή το χαμόγελο παγώνει στα χείλη σου, το χάδι που μοιράζεις ποτέ δεν αγγίζει το σώμα σου και το δάκρυ σου χάνεται κάπου εκεί ανάμεσα στο “πρέπει να”…