Πώς να Καλλιεργήσεις Περισσότερο Σεβασμό προς τον Εαυτό σου

Ο σεβασμός προς τον εαυτό σου δεν είναι αλαζονεία, ούτε εγωισμός. Είναι το θεμέλιο σου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λες στον εαυτό σου: «Αξίζω να με φροντίζω, να με υπερασπίζομαι και να με αγαπώ.» Αν θέλεις να τον καλλιεργήσεις

- Μίλα σου όπως θα μιλούσες σε έναν άνθρωπο που αγαπάς
Σταμάτα να αφήνεις την εσωτερική σου φωνή να σε μειώνει. Όταν κάνεις λάθος, μην λες: «είμαι χαζός/ανίκανος».

Αντί γι’ αυτό, μπορείς να πεις:
«Έκανα ό,τι μπορούσα εκείνη τη στιγμή. Μαθαίνω. Συνεχίζω.»
Ο τρόπος που σου μιλάς — είναι ο τρόπος που σε διδάσκεις να σε σέβεσαι.

Τι είναι σημαντικό στην Αυτοαγάπη

Το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι το πρώτο βήμα για μια ευτυχισμένη ζωή. Όταν αγαπάς τον εαυτό σου, φροντίζεις να είσαι η καλύτερη εκδοχή σου. 

Η αγάπη για τον εαυτό δημιουργεί μια εσωτερική κίνηση που σε ωθεί να προχωράς μπροστά και δεν σου επιτρέπει να βαλτώνεις σε καταστάσεις που μειώνουν την αξία σου

Η αγάπη για τον εαυτό περιλαμβάνει πολλά πράγματα αλλά έχει να κάνει με την αυτοαναζήτησή σου και τις συνεχείς βελτιώσεις σου. 

Αυτοαγάπη σημαίνει να παραδίνεσαι στην πλήρη έκφραση του πραγματικού εαυτού σου

Προσπαθώντας συνεχώς να είμαστε "αποδεκτοί" στους άλλους, χάνουμε την αποδοχή του εαυτού μας. 

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που έχουν υποκύψει στην ψυχή-παράσταση της πολιτιστικής κατάστασης, έχοντας χάσει τη σύνδεση με τη θεϊκή τους σπίθα, απλά είτε για να εμφανιστούν "επαρουσίαστοι" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε "να τα κάνουν καλά" με τους ανθρώπους, είτε απλά να αποφύγουν οτιδήποτε "αρνητικό".

Για να παραμείνετε υγιείς, πρέπει να τιμάτε τη δική σας ωμότητα το ίδιο, αν όχι περισσότερο, από ό,τι τιμάτε τους άλλους. 

Τελικά, ο τρόπος που σε βλέπει ένα άτομο είναι σε μεγάλο βαθμό μια αντανάκλαση της σχέσης του με τον εαυτό του, όχι της αρετής ή της αξίας σου ως άτομο. 

Μην σπαταλάς χρόνο με ανθρώπους που δεν αξίζουν.

Απο τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ Σερ ΑΝΤΟΝΙ ΧΟΠΚΙΝΣ... 🙏👍🏼

"Άσε τους ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να σε αγαπήσουν. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και θα είναι και το πιο σημαντικό. 

Σταμάτα να κάνεις δύσκολες συζητήσεις με ανθρώπους που δεν θέλουν να αλλάξουν. Σταμάτα να εμφανίζεσαι για ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την παρουσία σου. Ξέρω ότι το ένστικτό σου είναι να κάνεις ό, τι μπορείς για να κερδίσεις την εκτίμηση για τους γύρω σου, αλλά είναι μια ορμή που σου κλέβει το χρόνο, την ενέργεια, την ψυχική και σωματική υγεία.

Όταν αρχίζεις να παλεύεις για μια ζωή με χαρά, ενδιαφέρον και δέσμευση, δεν θα είναι όλοι έτοιμοι να σε ακολουθήσουν σε εκείνο το μέρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξεις αυτό που είσαι, σημαίνει ότι πρέπει να αφήσεις ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να έρθουν μαζί σου.

Μην ζητιανεύεις "ψίχουλα" Αγάπης... Πηγαινε κατευθείαν στην πηγή που αναβλύζει!

Γεννιόμαστε όλοι πολύ αθώοι, πολύ αγνοί και κολυμπάμε μέσα στη θάλασσα της αγάπης. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας βλέμμα, σε κάθε μας λέξη, σε κάθε μας άγγιγμα δίνουμε και παίρνουμε αγάπη. Κι όλα αυτά μέχρι να αρχίσει η εκπαίδευση του καλού παιδιού. Αυτή η εκπαίδευση μας κάνει διαφορετικά παιδιά. Καταπνίγουμε τα συναισθήματα μας, ντυνόμαστε το ρόλο του καλού παιδιού, ακολουθούμε τους κανόνες, χάνουμε την αισθαντικότητα μας και απομακρυνόμαστε από την αγάπη. 

Η απουσία της αγάπης, μας ακολουθεί τους περισσότερους και στα ενήλικα βήματά μας και δημιουργεί μέσα μας την ανάγκη της αγάπης. Η ανάγκη όμως αυτή εκδηλώνεται πολύ διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Σίγουρα όσοι νιώθουν την "ανάγκη" για αγάπη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν βιώσει την έλλειψη αγάπης, την έλλειψη της τρυφερότητας, της αποδοχής, του θαυμασμού… Έχουν βιώσει την έλλειψη της αγκαλιάς, του αγγίγματος, της στήριξης και της προστασίας… Έχουν στερηθεί όλα αυτά που γεμίζουν τον άνθρωπο με εμπιστοσύνη και τον κάνουν να ατενίζει τη ζωή με αισιοδοξία. 

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αμφισβητούμε την Αξία μας;

"Το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ένα καλό για το τίποτα κορόιδο, δεν είναι ταπεινοφροσύνη, αλλά χαμηλή αυτοεκτίμηση, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο."

Ααρόν Μος

Πόσο συχνά βάζεις τις προτεραιότητες των άλλων πάνω από τις δικές σου;
Πόσο συχνά σκύβεις το κεφάλι και λες ναι εκεί που ολόκληρη η ύπαρξη σου λαχταρά να φωνάξει όχι;
Πόσο συχνά γίνεσαι ο αρνητής του εαυτού σου επικρίνοντας την κάθε σου πράξη;
Πόσο συχνά βρίσκεις δικαιολογίες και κατασκευάζεις εμπόδια για να μην ανακαλύψεις εσένα;

Πόσο συχνά;

Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου γιατί να το κάνει κάποιος άλλος για σένα;

Το πρώτο κυματάκι της αγάπης που θα σχηματιστεί μέσα στην καρδιά σου πρέπει να έρθει σε σένα… Αν δεν έρθει πρώτα σε σένα τον ίδιο, δεν θα μπορέσει να ταξιδέψει και να συναντήσει κανέναν άλλον γιατί, όλοι βρίσκονται έξω από εσένα.

Είναι σαν να  ρίχνεις μια πέτρα μέσα σε μια ήσυχη και σιωπηλή λίμνη. Μόλις η πέτρα αγγίξει την επιφάνεια του νερού αρχίζουν ολόγυρα της να απλώνονται κυματάκια που ανοίγουν ολοένα και περισσότερο. Αν δεν έρθει να σε συναντήσει το πρώτο κυματάκι δεν μπορεί να απλωθεί και να ταξιδέψει μέχρι την ακτή της λίμνης.

Επιλέγω για μένα το καλύτερο και μόνο το καλύτερο

"Το μη χείρον βέλτιστον"…

Με αυτήν την π@π@ριά μεγαλώσαμε όλοι μας και περιορίσαμε την ευτυχία μας γιατί επαναπαυτήκαμε στο λίγο και ξεχάσαμε ότι αξίζουμε το πολύ… 

Συνδεθήκαμε με "το μη χείρον βέλτιστον" και το κάναμε κανόνα ζωής. Και με αυτό το μη χείρον ντύσαμε όχι μόνο την καθημερινότητά μας αλλά και τις επιλογές μας. Μας κατευθύνει στα πάντα. Στον τρόπο που ψηφίζουμε, στον τρόπο που σχετιζόμαστε, στον τρόπο που χρωματίζουμε την σχέση μας με τον εαυτό μας. 

Και με αυτόν το φτηνιάρικο τρόπο σκέψης επιλέγουμε τους λάθους πολιτικούς να μας κυβερνάνε, τους λάθους συντρόφους να γεμίσουμε τα κενά μας, τους λάθους ανθρώπους να δώσουν φτερά στα όνειρά μας, το λάθος τρόπο να ζήσουμε.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αμφισβητούμε την Αξία μας

Πόσο συχνά βάζεις τις προτεραιότητες των άλλων πάνω από τις δικές σου;
Πόσο συχνά σκύβεις το κεφάλι και λες ναι εκεί που ολόκληρη η ύπαρξη σου λαχταρά να φωνάξει όχι;
Πόσο συχνά γίνεσαι ο αρνητής του εαυτού σου επικρίνοντας την κάθε σου πράξη;
Πόσο συχνά βρίσκεις δικαιολογίες και κατασκευάζεις εμπόδια για να μην ανακαλύψεις εσένα;

Πόσο συχνά;

“Το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ένα καλό για το τίποτα κορόιδο, δεν είναι ταπεινοφροσύνη, αλλά χαμηλή αυτοεκτίμηση, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο.”

Ααρόν Μος

Η παγίδα κατά την προσπάθεια αναζήτησης της Αυτοαγάπης

Η αυτοαγάπη μοιάζει να είναι μια υπόθεση για την οποία πρέπει να παλεύει κανείς όλη του τη ζωή σχεδόν. Όσο ωραίες κι αν ακούγονται οι διάφορες συνταγές που υποδεικνύουν ότι πρέπει κανείς να κάνει περισσότερο το ένα ή λιγότερο το άλλο, στο τέλος παραμέ­νει η αίσθηση ότι τα πράγματα δε γίνονται έτσι όπως θα έπρεπε. 
Γιατί πολλές φορές δεν είναι αποτελεσματική η έννοια της αυτοα­γάπης; 
Επειδή το «Αγάπα τον εαυτό σου!», αν το πάρει κανείς τοις μετρητοίς, είναι ανέφικτο. Πρόκειται για μια παγίδα.

«Αγάπα τον εαυτό σου!» είναι μια προτροπή να κάνουμε κάτι. Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα όσον αφορά την αγάπη. Είναι αδύνατο να αγαπάμε τον εαυτό μας αν αυτό δεν ισχύει. Εί­ναι σαν να σας λέει κάποιος: «Αγάπα αυτόν εκεί τον άνθρωπο». Δεν μπορεί να γίνει κάτι μόνο και μόνο επειδή έτσι το θέλουμε.

Το μεγαλύτερο αγαθό, τον εαυτό μου ήθελε πολύ κόπο για να τον συναντήσω

"Αγαθά κόποις κτώνται" λέει το ρητό όμως η Ζωή δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο…

Τον παλιό εκείνο τον καιρό που ήμουν μικρή και "άμυαλη" όπως έλεγαν δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από το παιχνίδι. 
Ξυπνούσα κάθε μέρα χωρίς σχέδια και στόχους και μέσα από τη δραστηριότητα και τη δημιουργικότητα του παιχνιδιού γέμιζα ενέργεια το σώμα μου, χαλάρωνα το μυαλό μου και χόρταινα με χαρά την ψυχή μου…

Μεγαλώνοντας, φορώντας τη στολή του συνετού ενήλικα και κουβαλώντας περισσότερο "μυαλό" μέσα στο κεφάλι μου άλλαξα την οπτική που έβλεπα τον κόσμο και τις καταστάσεις…

Όταν χαρίζεις μοναξιά θα πάρεις πίσω μοναξιά…

Έρωτες του παρελθόντος…
Ψυχές που σαλεύουν, Σώματα που γροικάνε, 

Σκέψεις που αλυχτούν στα σκοτάδια... 

Καρμικές υποσχέσεις,
Ανεκπλήρωτα πάθη, Απατημένα Εγώ 
και όλα αυτά σε μια καλογυαλισμένη συσκευασία τυφλού Έρωτα...

Κανένας δεν μπορεί να με κρατάει πίσω αν δεν μου δέσω εγώ τις αλυσίδες…

Σημασία δεν έχει το πόσο πόνεσα, το πόσο έκλαψα, πόσο πικράθηκα… 
Σημασία έχει τα πόσα αντίκρισα, κατανόησα, συγχώρησα ώστε να ντύσω την ψυχή μου πάλι με αθωότητα και να κοιτάξω κατάματα τη ζωή χωρίς απωθημένα…