Ο θυμός είναι μια πρόκληση είναι για να δεις εσένα.

"Ο θυμός είναι αρνητικό συναίσθημα. Οι πνευματικοί άνθρωποι, οι καλοί άνθρωποι δεν θυμώνουν…"

Αυτά σκέφτεσαι και αμέσως λες στον εαυτό σου: "Δεν θα ξαναθυμώσω. Ο θυμός είναι δηλητήριο".

Αυτήν τη φράση άκουσες κάποτε και σου φάνηκε όμορφη, εντυπωσιακή, οπότε την επαναλαμβάνεις. Όπως επαναλαμβάνεις και το "εγώ δεν θα ξαναθυμώσω" και το λες δυνατά, τόσο δυνατά ώστε να το πιστέψεις. Να το πιστέψεις και να το καταφέρεις… 

Και την ώρα που το λες η Ζωή ξεκαρδίζεται από τα γέλια.

H λύπη είναι παθητικός θυμός και ο θυμός είναι ενεργητική λύπη.

Είναι δύσκολο για ένα λυπημένο άνθρωπο να είναι θυμωμένος. Αν μπορείς να θυμώσεις ένα λυπημένο άνθρωπο, η λύπη του θα εξαφανιστεί αμέσως. Όπως είναι πολύ δύσκολο για ένα θυμωμένο άνθρωπο να είναι λυπημένος. Αν μπορείς να τον κάνεις να νιώσει λύπη ο θυμός του θα εξαφανιστεί αμέσως.

Σε όλα σου τα συναισθήματα συνεχίζεται η βασική πολικότητα του άντρα και της γυναίκας, του γιν και του γιανγκ, του αρσενικού και του θηλυκού. Ο θυμός είναι αρσενικός, η λύπη είναι θηλυκή. Έτσι, όταν είσαι συντονισμένος με τη λύπη, είναι δύσκολο να μετατοπιστείς στο θυμό, θα σε ήθελα όμως να μετατοπιστείς. Με το να εκρήγνυται μέσα σου, δεν θα βοηθήσει και πολύ, επειδή και πάλι ψάχνεις έναν τρόπο για να είσαι παθητικός. Όχι. Βγάλε τον έξω, εξωτερίκευσέ τον. Ακόμα κι αν φαίνεται ανοησία, ακόμα και τότε.

Μην σκοτώνεις τον Εαυτό σου

Δεν έχεις καν τη δύναμη να αναρωτηθείς: Τι μου συμβαίνει; Που έχω οδηγήσει τη ζωή μου; Είναι ζωή αυτή που ζω;

Δεν έχεις καν τη δύναμη να σηκώσεις το κεφάλι. Να το σηκώσεις για πιο λόγο; Για να αντικρίσεις την κατάντια σου; Για να αντικρίσεις αυτό το ζαρωμένο πλάσμα που βλέπουν οι άλλοι; Αυτό το ζαρωμένο βλέμμα; 

Ξέρω ότι η ζωή μου είναι ζαρωμένη, σκέφτεσαι, δεν χρειάζεται να το επιβεβαιώνω βλέποντάς με και στον καθρέφτη…

Αυτός είναι ο τρόπος που ζεις τις στιγμές σου και θες εγώ να σε λυπηθώ και να σε αφήσω στην ησυχία σου; Να σε αφήσω να ρημάξεις μαζί με τον καναπέ σου; Να σε αφήσω να ρημάξεις σε δυο αναπαυτικά, ο Θεός να τα κάνει, τετραγωνικά… Αν είναι δυνατόν!!!

Αν νιώθεις κι εσύ την εσωτερική ακινησία μην νομίζεις ότι είσαι μόνος…

Βιωματική εμπειρία

Από πολύ μικρή είχα να επιλέξω ανάμεσα στο θυμό και τη θλίψη για να επιβιώσω και επέλεξα τον θυμό. Βλέπεις η εγκατάλειψη κτύπησε την πόρτα της καρδιάς μου στα πρώτα μου βήματα… όχι ότι στην πραγματικότητα με εγκατέλειψε κάποιος, απλά έτσι βίωνα την αναγκαστική απουσία του μπαμπά μου από το σπίτι.

Και ο θυμός, με άρπαξε βάναυσα και με πέρασε από συμπληγάδες… 

Μου έδωσε την όψη της δυνατής και τον τσαμπουκά του ατρόμητου άνθρωπου. Έκανε τη φωνή μου να ακούγεται ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα… και καθώς μεγάλωνα, μεγάλωνε μέσα μου και η απόσταση με την κάρδια μου και μέρα με τη μέρα εξαφανιζόταν η αγάπη για τον ευαίσθητο εαυτό μου …

Ώσπου έφτασε η στιγμή που δεν μπορούσα να μου κρυφτώ άλλο και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για μένα, γιατί μια ταφόπλακα που έγραφε το όνομά μου και καραδοκούσε για να με σκεπάσει, πλησίαζε επικίνδυνα…

Συγχώρεσε με που δεν σε κατάλαβα…

Θα ήθελα αυτά τα λίγα λόγια να μπορούσα να τα πω σε 'κείνη αλλά αυτό είναι αδύνατον τώρα πια…

Τα αφήνω όμως να ξεχειλίσουν μέσα από την καρδιά μου για να τα ακούσεις εσύ…

Εσύ, που νιώθεις την ενέργεια σου να αδειάζει από μέσα σου και τη ζωτική σου δύναμη να σε εγκαταλείπει… όπως πιστεύεις ότι έκαναν κι όλοι οι άλλοι… 

Εσύ, που δολοφόνησες τη χαρά σου και επίτρεψες στη δυστυχία και στο φόβο να κυριαρχήσει στη ζωή σου…

Εσύ, που βιώνεις την μοναξιά ακούγοντας τις πένθιμες τυμπανοκρουσίες του θανάτου…

Η λύπη είναι μέρος της ζωής, μην την απορρίπτεις

Ερώτηση: Την τελευταία βδομάδα, νιώθω μέσα μου μια μεγάλη πάλη. Νιώθω ότι η καρδιά μου αρχίζει να ανοίγει και να ρέει κι ύστερα ξαφνικά κολλάει. Νιώθω λοιπόν άλλοτε χαρούμενη κι άλλοτε λυπημένη.

OSHO: Απόλαυσε τα και τα δύο και μην επιλέγεις. Από τη στιγμή που επιλέγεις, είσαι έτοιμη για μπελάδες. Η λύπη είναι μέρος της ζωής, όπως είναι και η χαρά. Δεν πρέπει να την αρνείσαι καθό­λου. Είναι κάτι όμορφο, αν μπορεί να ταιριάζει μέσα στη συνολική αρμονία.

Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να είναι λυπημένος, χάνει κάτι. Η χαρά του θα είναι απλώς επιφανειακή. Η λύπη σου δίνει βάθος. Μην την απορρίπτεις λοιπόν — επειδή ο νους έχει εκπαιδευτεί να απορρίπτει τη λύπη. Έχει εκπαιδευτεί να είναι μόνο χαρούμενος, πράγμα που είναι ανόητο!

Μεταμορφώνοντας τον θυμό

Θυμηθείτε: διοχετεύουμε την ενέργειά μας μέσα στον θυμό· μόνο τότε γίνεται ζωντανός. 

Ο θυμός δεν έχει δική του ενέργεια, εξαρτάται από τη συνεργασία μας. Με την παρατήρηση η συνεργασία διακόπτε­ται· δεν τον συντηρείτε πλέον. Θα υπάρξει για μερικά λεπτά, με­ρικά λεπτά, και μετά θα φύγει. 

Εάν δεν βρει ρίζες μέσα σας, εάν δεν σας βρει διαθέσιμους, βλέποντας ότι είστε μακριά, ότι είστε ένας παρατηρητής στους λόφους, θα διαλυθεί, θα εξαφανιστεί. Και αυτή η εξαφάνιση είναι όμορφη. Αυτή η εξαφάνιση είναι μια μεγάλη εμπειρία.

Βλέποντας τον θυμό να εξαφανίζεται, αναδύεται μεγάλη γαλήνη: η σιωπή που ακολουθεί την καταιγίδα.

Θυμός, λύπη και κατάθλιψη, κλαδιά του ίδιου δέντρου

Κανονικά, ο θυμός δεν είναι κακός. Κανονικά ο θυμός είναι μέρος της φυσικής ζωής· έρχεται και φεύγει. Αλλά εάν τον καταπιέζετε, γίνεται πρόβλημα. Μετά αρχίζετε να τον συσσωρεύετε. Και μετά δεν έρχεται και δεν φεύγει· γίνεται η ίδια η ύπαρξή σας. Μετά δεν συμβαίνει να είστε θυμωμένοι μερικές φορές- παραμένετε θυμω­μένοι, παραμένετε οργισμένοι και απλώς περιμένετε κάποιον να σας προκαλέσει. Ή αρκεί ακόμη και η υποψία πρόκλησης για να πάρετε φωτιά και να κάνετε πράγματα για τα οποία, αργότερα, θα λέτε, “Το έκανα παρά τη θέλησή μου”.

Αναλύστε αυτήν την έκφραση, “παρά τη θέλησή μου”. Πώς μπορείτε να κάνετε κάτι παρά τη θέλησή σας; Αλλά η έκφραση εί­ναι απολύτως σωστή. Ο καταπιεσμένος φόβος γίνεται μια προσω­ρινή τρέλα. Συμβαίνει κάτι που είναι πέρα από τον έλεγχό σας. Εάν μπορούσατε να το ελέγξετε θα το κάνατε, αλλά ξαφνικά ξε­χειλίζει. Ξαφνικά βρίσκεται πέρα από εσάς, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε, αισθάνεστε χαμένοι - και βγαίνει έξω. Ένα τέτοιο πρόσωπο μπορεί να μην είναι θυμωμένο, αλλά κινείται και ζει με τον θυμό.