«Αφήνοντας το εσωτερικό μας παιδί να παίξει ξανά»

 Online Workshop

Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορεί να φαίνονται ενήλικες, αλλά όταν μπαίνουν στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων, αντιδρούν σαν παιδιά που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια, στοργή, προσοχή ή αναγνώριση. 

Αυτό συμβαίνει, γιατί μέσα στον καθένα  μας υπάρχει ένα πληγωμένο παιδί, που, αν δεν ασχοληθούμε μαζί του, αν δεν το αγκαλιάσουμε, αν δεν το αγαπήσουμε, εκείνο θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μας σχέσεις. Ο πόνος, ο φόβος και ο θυμός που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν αναπλάθονται στο παρόν μας  και συνήθως εμφανίζονται όταν βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. 

Φοβάμαι αυτά τα τραυματισμένα παιδιά που είναι μεταμφιεσμένα σε ενήλικες

Ενήλικος είναι αυτός που έχει αναλάβει το παιδί που ήταν, που έχει γίνει πατέρας και μητέρα του.

Ενήλικας είναι αυτός που έχει θεραπεύσει τις πληγές της παιδικής του ηλικίας, ανοίγοντάς τις ξανά, για να δει αν υπάρχει γάγγραινα σε εξέλιξη, κοιτώντας κατάματα, χωρίς να κρύβει το πληγωμένο παιδί που ήταν, αλλά με απεριόριστο σεβασμό σε αυτό, αναγνωρίζοντας την αλήθεια των συναισθημάτων του παρελθόντος, που αν δεν τα αναγνωρίσει, θα γίνουν το παρόν του, το μέλλον του, θα παραμείνουν αιώνια.

Ενήλικος είναι αυτός που σταματά να ψάχνει παντού τους γονείς του, και εκείνα που  δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να δώσουν. Είναι κάποιος που δεν αναζητά εφησυχασμό, προνομιακές σχέσεις, αγάπη άνευ όρων, νόημα για τη δική του ύπαρξη στον σύντροφό του, τα παιδιά, τους συναδέλφους, τους φίλους του.

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ

Η έννοια του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ δεν είναι καινούργια και είναι μέρος του κόσμου μας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Κάρλ Γιούνκ Το ονόμασε το "ΘΕΙΚΟ ΠΑΙΔΙ" που είναι η ΟΥΣΙΑ του ποιοι πραγματικά είμαστε.

Είμαστε τα "ΘΕΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ" του Μεγάλου Πνεύματος, του ΘΕΟΥ, του Δημιουργού και επομένως το Εσωτερικό Παιδί δεν είναι μια ξεχωριστή ύπαρξη, δεν είναι κάτι το ξεχωριστό από εμάς τους ίδιους, είναι ο Ενεργειακός, Δημιουργικός και Αυθεντικός Εαυτός μας.

Γεννηθήκαμε σε αυτόν τον κόσμο Γνωρίζοντας. Γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, γιατί ήρθαμε και ο αληθινός λόγος είναι να υπάρχουμε. Με την πρώτη αναπνοή μας αρχίζουμε την εκμάθηση, την τέχνη να είμαστε Άνθρωποι. Είμαστε Πνευματικά Όντα που έχουν σαν αποστολή την Ανθρώπινη Εμπειρία.

Αν με αγαπούσαν όπως είμαι και αντί για τιμωρίες και με έπαιρναν αγκαλιές...

Πρώτη συνεδρία παιδοψυχολόγου με έναν 12χρονο:

- Ξέρεις γιατί έρχεσαι εδώ;
- Ξέρω.
- Θες να μου πεις;
- Έχω ΔΕΠΥ.

- Τι είναι αυτό ξέρεις;
- Είμαι υπερκινητικός και δε συγκεντρώνομαι αρκετά.
- Το καταλαβαίνεις όταν συμβαίνει;
- Ναι.

Γνωρίζεις τι θα πει ΑΥΤΟΑΓΑΠΗ και πως να την προσφέρεις στον Εαυτό σου

Μέρος 2ο

Πρέπει να μάθετε να είστε ένας στοργικός γονέας για τον εαυτό σας.

Τι σημαίνει αυτό;
Θα πρέπει πρώτα να αναπτύσσετε μια εσωτερική μητέρα. Αν είχατε την τύχη να έχετε μια στοργική μητέρα, μπορείτε να την έχετε ως παράδειγμα. Διαφορετικά, θα πρέπει να εφευρείτε, να δημιουργήσετε την εσωτερική σας μητέρα, η οποία είναι η ενέργεια της γυναικείαςκαλοσύνης σας. Κάθε φορά που έχετε ένα συναίσθημα, η εσωτερική μητέρα σας θα πρέπει ναρωτήσει στο εσωτερικό παιδί σας: «Τι συμβαίνει, αγάπη μου;». Ακούστε τι έχει να σας πει τοεσωτερικό παιδί σας. Να είστε σε διάλογο. Η εσωτερική μητέρα θα απαντήσει: «Έλα εδώ. 'Ελα στην αγκαλιά μου, σ 'αγαπώ όπως είσαι. Σ 'αγαπώ με αυτό που νιώθεις».

Γνωρίζεις τι θα πει ΑΥΤΟΑΓΑΠΗ και πως να την προσφέρεις στον Εαυτό σου

Μέρος 1ο

Είμαι βέβαιος ότι έχετε διαβάσει πολλές φορές αυτή τη φράση: «πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου».

Αλλά τι σημαίνει αυτό; 

Μήπως να φτιάξετε μια ζεστή σοκολάτα όταν κάνει κρύο; Να αγοράζετε ένα καινούριο φόρεμα όταν νιώθετε την ανάγκη; Να κάνετε ό, τι θέλετε, όταν το θέλετε; Να βάλετε ζεστά ρούχα όταν κάνει κρύο έξω;

Να αγαπάμε τον εαυτό μας σημαίνει να μάθουμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας όπως ένας γονέας θα φρόντιζε με αγάπη το παιδί του.

Οι στατιστικές δεν ψεύδονται: 1 στα 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας

Τι συμβαίνει, τι κάνουμε λάθος;

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. 

Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική! 

Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας:

Οι στατιστικές δεν ψεύδονται:

• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας

Πως συμβαίνει σωστά η νοητική, η σωματική και η ψυχολογική ανάπτυξη ενός παιδιού

Αν πρόκειται να δημιουργηθεί ένας καινούργιος άν­θρωπος, είναι απόλυτα ουσιώδες το να αλλάξει το κέν­τρο της ζωής του ανθρώπου. Αν αυτό το κέντρο βρίσκε­ται πιο κοντά στον αφαλό, παρά στο κεφάλι, τότε θα βρίσκεται πιο κοντά στη ζωτική ενέργεια. Σ' αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαίο να γίνουν κατανο­ητά μερικά ακόμη πράγματα. Το παιδί που μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά της μητέρας του, το έμβρυο που μεγαλώνει, συνδέεται με τη μητέρα με τον αφαλό.

Η ζωτική ενέργεια της μητέρας ρέει μέσα στο παιδί, από τον αφαλό. Η ζωτική ενέργεια της μητέρας είναι μια άγνωστη, μια μυστηριώδης ροή ηλεκτρισμού, η οποία θρέφει ολόκληρο το είναι του παιδιού, μέσα από τον αφαλό του. Ύστερα, το παιδί αποχωρίζεται από τη μητέρα, γεννιέται. Αμέσως μετά τη γέννησή του, πρέ­πει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος κι αρχίζει ο αποχωρι­σμός από τη μητέρα.

Ακουγοντάς σας έγινα καλό παιδί κι έχασα τον εαυτό μου

Θυμάμαι να σας βλέπω να τσακώνεστε κρυφά, σε χαμηλούς τόνους. Να μην ακούω. Ναι, γιατί δεν πρέπει να υψώνουμε τη φωνή μας. 
Λες κι εγώ δεν καταλάβαινα. 

Θυμάμαι να κλαίτε κρυφά, κάτω από τα σεντόνια, στο μπάνιο, στο δωμάτιό σας. Ναι γιατί η λύπη ήταν κάτι κακό, δεν πρέπει να μας βλέπουν. 
Λες κι εγώ δεν καταλάβαινα. 

Θυμάμαι να χαμογελάτε και να κάνετε σαν να μην τρέχει τίποτε όταν σας προσβάλανε, σας υποτιμούσαν. Ναι, γιατί το παν ήταν να είστε καλά παιδιά. Από φόβο τι θα πει ο κόσμος και πως θα σας δει ο άλλος, πνιγόσασταν στα συναισθήματά σας. 
Λες κι εγώ δεν καταλάβαινα. 

Άκου παιδάκι, θα σου μιλήσω για την ψυχή σου

Άκου παιδάκι

Θα σου μιλήσω για την ψυχή σου. Θα σου μιλήσω για το μεγαλείο που κρύβει, για την αγάπη της για το δίκαιο, για την ανάγκη της να υπερασπίζεται τον αδύναμο, για την ομορφιά που κρύβει μέσα της.

Θα δεις ότι ο κόσμος των μεγάλων, είναι σκληρός και απότομος. Άνθρωποι που ακούνε μόνο το μυαλό τους αλλά έχουν ξεχάσει τον χτύπο της καρδιά τους. Άνθρωποι που τρέχουν πίσω από αγώνες δρόμου επιβίωσης και υπάρχουν χωρίς να ζουν. Άνθρωποι που θα επιχειρήσουν να φυλακίσουν το πνεύμα σου και να μαυρίσουν την ματιά σου.

Αλλά μην μασάς. 

Άκου

Η ψυχή σου είναι σένα ότι είναι το αίμα για το σώμα σου. Άκου την και προστάτευε την, για να αντέχεις. Πάντα σου μιλάει και θα συνεχίσει να σου μιλάει, αρκεί να την ακούς.

Όταν ξεκίνησα να λέω ΟΧΙ!!!

 Με μεγάλωσαν για να υπηρετώ.

Υπήρξα ένα παιδί που είχα την ανάγκη να με αναγνωρίζουν, να με επαινούν. Διψούσα για τον έπαινο, διψούσα για κείνο το μπράβο μα αντι γιαυτού εισέπραττα πάντα μια αντίδραση συνυφασμένη με το ποτέ δεν είναι αρκετά τα όσα κάνεις, πάντα χρειάζεται να κάνεις περισσότερα.

Στα πόσα περισσότερα βαφτίζεσαι όμως «καλό παιδί»;

Στο άπειρο! Ναι, δεν υπάρχει όριο στο περισσότερο ούτε στο λιγότερο όταν πρόκειται για το μεγάλωμα ενός παιδιού υπηρέτη.

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια και εγώ προσπαθούσα να γίνομαι ολοένα και πιο «καλό» παιδί.

Κουβαλάμε τους πόνους που δεν εκφράσαμε στην παιδική μας ηλικία

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας 

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου. Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί. Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…

Ποια είναι η αιτία που προσκυνάς τους ανθρώπους που σε καταδικάζουν

Οι άνθρωποι έρχονται σ’ εμένα και πρέπει να τους πω να κάνουν το ένα και το άλλο, επειδή δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ήδη απελευθερωμένοι. Πρέπει να τους πω να κάνουν διάφορα πράγματα, για να τους κουράσω εξαντλητικά, μόνο και μόνο για να εξαντληθούν από την πολύ προσπάθεια, τόσο ώστε να έρθουν και να μου πουν: “Δεν θέλω να κάνω τίποτα.” Μόνο τότε μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει ανάγκη να κάνεις τίποτα. Όταν πρωτοήρθες όμως, χρειαζόσουν πολλά, χρειαζόταν να κάνεις πολλά πράγματα. Κι αν πω ότι δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις, θα πας σε κάποιον άλλο, που θα σου πει ότι πρέπει να κάνεις κάτι.

Τίποτα δεν χρειάζεται να γίνει. Έτσι όπως ακριβώς είσαι, είσαι ήδη θεϊκός. Κι όταν κάποιος λέει, “τίποτα δεν χρειάζεται να γίνει, συμβαίνει ήδη, είσαι βράχμα, είσαι θεϊκός,” δεν θα του δώσεις προσοχή. Για σένα λέει ανοησίες, επειδή δεν δέχεσαι τον εαυτό σου, απορρίπτεις τον εαυτό σου, πρέπει να φτάνεις πάντοτε σε ένα σκοπό.

Ξέρεις τι είναι, να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει;

Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του...

Ξέρεις τι είναι να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει; Να γεννιέσαι και να έχουν αποφασιστεί όλα για σένα από πριν; Είσαι ακόμα στην κοιλιά της μαμάς σου, σε αυτό το απίστευτα ασφαλές μέρος κι όλοι γύρω μιλάνε εξ ονόματός σου, δίχως να έχεις ακόμα όνομα.

Θα είσαι το άψογο παιδί, ο τέλειος επαγγελματίας, ο υπέροχος άνθρωπος, θα είσαι ο ιδανικός υποψήφιος. Θα κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ακόμα αν σου αρέσουν. Θα επιβεβαιώσεις κάθε προσδοκία των γονέων σου. Κι  όλα αυτά γιατί; Μα, φυσικά γιατί αυτοί ξέρουν με ποιο τρόπο θα γίνεις εσύ ευτυχισμένος.

Πώς το πληγωμένο παιδί μέσα μας μολύνει τη ζωή μας

«Πιστεύω ότι αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε και να προασπίσουμε εκείνο το παιδί, αυτό θα συνεχίσει να κάνει εκδραμάτιση και να μολύνει την ενήλικη ζωή μας». 

Bradshaw

Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.

Ένας νάρκισσος γονιός μεγαλώνει παιδιά με ψυχικά τραύματα

Μεγαλώνοντας με γονείς που πάσχουν από ναρκισσιστική διαταραχή

Δεν είναι πάντα αλήθεια πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Πολύ πρώιμα ψυχικά τραύματα, που έχουν τις ρίζες τους στην αρχή της ζωής, δεν ξεπερνιούνται από μόνα τους. Υπάρχουν πάντα εκεί, σαν ανοιχτές πληγές που αρχίζουν να αιμορραγούν ακόμα και στο παραμικρό άγγιγμα.

Εάν ένας γονέας έχει προβλήματα ναρκισσισμού ή, ακόμα χειρότερα, ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας, δεν έχει απλά κάποια προβλήματα παροδικά με ημερομηνία λήξης αλλά σοβαρότατες δυσκολίες που υπάρχουν σχεδόν από την αρχή της ζωής του και θα διαρκέσουν, με κάθε βεβαιότητα, έως το τέλος της, αν δεν κάνει κάποια σοβαρή και μακρόχρονη ψυχοθεραπευτική δουλειά με τον εαυτό του.

Στην κουλτούρα μας, ακόμα και η σκέψη πως ένας γονέας -ιδιαίτερα μία μητέρα- δεν αγαπά, πάνω και πέρα απ΄ ότιδήποτε άλλο, το παιδί της είναι σχεδόν απαγορευμένη. Όλοι συγκλονίζονται όταν τύχει να ακούσουν ή να διαπιστώσουν πως σε αρκετές περιπτώσεις συμβαίνει το αντίθετο. Και όμως, υπάρχουν πολλά παιδιά που βρίσκονται από το ξεκίνημα της ζωής τους, για όλη τη διάρκεια της ημέρας και πίσω από το προκάλυμμα μιας «καθωσπρέπει οικογένειας», στο έλεος γονέων με σοβαρά ναρκισσιστικά ελλείμματα.

Ένας μικρός που τον έλεγαν Μπιμπίκο

Εμπεριέχεται στο βιβλίο: «το φιλί της πεταλούδας»

Αφιερωμένο στα μικρά παιδιά που έχουμε μέσα μας και ζητάνε μια ευκαιρία για να ακουστεί η φωνή τους

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που νόμιζε ότι το έλεγαν Μπιμπίκο και γι’ αυτόν το λόγο σιγά-σιγά άρχισε να μοιάζει σαν Μπιμπίκος, να φέρεται σαν Μπιμπίκος και να μιλάει σαν Μπιμπίκος. 
Το μυαλό του όμως ποτέ δεν έγινε μπιμπικένιο. Ήταν ένα μυαλό έξυπνο και ταξιδιάρικο, που ζωντάνευε όμως μόνο όταν ο Μπιμπίκος έκλεινε τα μάτια του. Τότε ταξίδευε σε άγνωστες χώρες μακρινές, γεμάτες χρώματα, γέλιο και παιχνίδια όπου οι άνθρωποι αντίκριζαν χαμογελαστοί κάθε καινούργια μέρα που ξημέρωνε. Σ’ αυτές τις χώρες δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, μόνο άλογα με μεγάλα φτερά, που πετούσαν μαζί σου, αν ήθελες, στον ουρανό και ένιωθες να γεμίζεις χαρά και ελευθερία.

Εκεί μπορούσες να μιλήσεις με όλα τα ζώα, γιατί όλα τα πλάσματα μιλούσαν την ίδια γλώσσα, ακόμα και τα λουλούδια. Τα λουλούδια λάτρευαν τη μουσική και γέμιζαν τον αέρα όχι μόνο με χρώματα αλλά και με τραγούδια. Τα άκουγε ο ήλιος και γινόταν όλο και πιο φωτεινός, όλο και πιο λαμπερός. Ακτινοβολούσε μοιράζοντας φως και ζωή. Ακόμα και η νύχτα ήταν τελείως διαφορετική. Το ασημόλευκο φεγγάρι ήταν πάντα στρογγυλό και γεμάτο παραμύθια. Όταν ένιωθε ότι κάποιο παιδάκι λαχταρούσε να ακούσει ένα παραμύθι, τότε το φεγγάρι διάλεγε κάποιο και το έστελνε σ’ ένα αστέρι. 

Θεραπεύοντας το εσωτερικό μας παιδί

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Louise Hay 
¨Μεταμορφώστε τη Ζωή σας¨

Το να κατηγορήσουμε την οικογένεια μας για ότι μας συμβαίνει είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να σταθεροποιήσουμε το πρόβλημά στην ζωή μας. Ρίχνουμε πάντα τις ευθύνες στους άλλους και κατασπαταλάμε τις δυνάμεις μας κατηγορώντας, ενώ η κατανόηση και η σωστή κρίση μας βοηθούν να ξεπεράσουμε το πρόβλημά και να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο του μέλλοντος μας.
Το παρελθόν δεν μπορεί να αλλάξει, ενώ το μέλλον παίρνει το σχήμα της σημερινής σκέψης μας. Είναι ουσιαστικό να κατανοήσουμε πως οι γονείς μας έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με την κατανόηση, τη γνώση και την επίγνωση που είχαν. Κάθε φορά που κατηγορούμε κάποιον άλλο, δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας.

Η άσκηση που ακολουθεί είναι μία καλή άσκηση με νοερές εικόνες και βοηθά να κατανοήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γονείς μας. Και να γιατρέψουμε τις πληγές μας μέσα από το δρόμο της συμπόνιας (κατανόησης) 

Είμαι ένα μεγάλο παιδί και έτσι θέλω να μείνω...

Διάλεξα μια ηλικία και έμεινα εκεί, μη με ρωτήσετε πόσο... ένα νούμερο είναι εξάλλου τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο... 

Η ηλικία είναι η ψυχή λένε... και νομίζω πως αυτό διάλεξα! 

Να ακολουθώ την ψυχή μου κι όχι τα χρόνια μου... 

Όσο περνούσαν τα χρόνια, δεν προχωρούσα μπροστά... έκοβα ταχύτητα! 

Χαλασμένο ''αμάξι;'' Όχι, φοβισμένο ίσως... Ένας φόβος να μην χάσω την αισιοδοξία μου για την ζωή, το γέλιο και την χαρά που πάντα με χαρακτήριζαν... 

Ένας φόβος να μην χάσω την αγνότητά μου!

Μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας

Η διαδικασία της επαφής μας με τον εξωτερικό κόσμο αρχίζει μέσα από τη μήτρα. O τρόπος με τον οποίο η μητέρα αντιλαμβάνεται το περιβάλλον επηρεάζει και το μωρό. Τα συναισθήματα της περνάνε στον πλακούντα και από εκεί μέσω του ομφάλιου λώρου στο μωρό. 

Γεννιόμαστε και είμαστε πολύ ανοικτοί στα πάντα.

Ό,τι μάθουμε μέχρι τα τρία μας χρόνια σχηματίζουν μια δομή στην προσωπικότητά μας και πιστεύουμε ότι όλα τα πράγματα είναι έτσι. Αν βιώσουμε ένα τραύμα μέχρι τα επτά μας χρόνια, τότε αυτό μένει ενεργειακά μέσα στο σώμα μας. Μετά τα επτά έχει ήδη διαμορφωθεί η προσωπικότητα και δεν επηρεαζόμαστε τόσο πολύ από το περιβάλλον. Αν όμως συμβούν κι άλλα τραυματικά γεγονότα, τότε κι αυτά με τη σειρά τους επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο.
Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει βιώσει τραυματικές εμπειρίες. Και λέω ευτυχώς γιατί στην ουσία, αν αυτές τις εμπειρίες τις δούμε σαν δώρα ζωής, σαν σκαλοπάτια που θα μας βοηθήσουν στην εξέλιξή μας, τότε θα μπορέσουμε να τις μεταμορφώσουμε, να τις θεραπεύσουμε για να γίνουμε άνθρωποι ελεύθεροι και καθαροί με τον εαυτό μας.