Αν θέλεις αγάπη χρειάζεται να δώσεις αγάπη.
Όχι σαν χειρονομία. Αλλά σαν πράξη ύπαρξης.
Σαν ανάσα κοινή, σαν «είμαι εδώ» που δεν υπόσχεται, αλλά υπάρχει.
Η αγκαλιά είναι γλώσσα. Γλώσσα σιωπηλή, παλιά, προγενέστερη του λόγου. Μιλά με την παλάμη, με την πλάτη, με το στήθος που ακούει χτύπους άλλης καρδιάς. Και εκεί μέσα, μέσα στη σιωπή της, μπορεί να χωρέσει όλος ο κόσμος.
Δεν θα εκπλησσόμουν αν κάποια στιγμή η φωνή του Δημιουργού μας σκέπαζε τον θόρυβο του πλανήτη σταματώντας την κυκλοφορία, τους πολέμους, τα καράβια, τα τραίνα, τα εργοστάσια, τα χρηματιστήρια, τις τράπεζες, τον χρόνο και μας έλεγε σε μια και μοναδική γλώσσα, κατανοητή από όλους μας, όλους τους ηλίθιους ανθρώπους της Γης:
Τα μάτια σου σε κοιτάνε ή σε αποφεύγουν; Κοιτάνε με απάθεια την αντανάκλαση του χρόνου ή ζαρώνουν στη σκέψη της απώλειας; Το ξηραμένο στόμα σου είναι έτοιμο να βομβαρδίσει τη σιωπή με δικαιολογίες για τα αδικήματα σου ή σε κοιτά ειρωνικά και σε περιγελά για ό,τι προκάλεσες στη ζωή σου;
Τίποτα πιο περιοριστικό από το: "εδώ αρχίζει η ζωή κι εκεί τελειώνει" και μέσα σε αυτό χωράνε όλα τα μικρά. Τόση αγάπη, τόση χαρά, τόση ζωή… Σαν κονσέρβα που τελειώνει και πετιέται γιατί τα υλικά της ήταν φτωχά.
