Τρελαθήκαμε στους αμαρτιοδημιουργούς.

Μην χύσεις την μπουγάδα στον δρόμο Παρασκευή είναι αμαρτία. Είναι η ημέρα που σταυρώθηκε ο Χριστός.

Μην φοράς χρωματιστό σώβρακο στην εκκλησία, είναι αμαρτία.

Μην τρως τα νύχια σου έξω από εκκλησία είναι αμαρτία.

Μην πατάς εκεί που έπεσε ο αγιασμός, είναι αμαρτία.

Και μην κάνεις αυτό είναι αμαρτία, μην κάνεις το άλλο είναι αμαρτία. 

Τρελαθήκαμε στους αμαρτιοδημιουργούς. 

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς.

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς. Μην περιμένεις από τους άλλους πρώτα να σε αγαπήσουν γιατί έτσι, εμποδίζεις την ευτυχία να έρθει να σε συναντήσει. Είναι πολύ αβέβαιο να περιμένεις, να υπολογίζεις, να προσδοκάς και να χτίζεις όλη τη ζωή σου πάνω σε μια επιθυμία που δεν εξαρτάται από σένα. 

Είναι σαν να χτίζεις παλάτια στην άμμο. Η αγάπη από τους άλλους μπορεί να έρθει για μια στιγμή, για ένα λεπτό, για μια μέρα… Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να ορίσει τη διάρκεια. Μπορεί να έρχεται όμως και να φεύγει συνέχεια. Και τότε εσύ τι θα κάνεις; Τη μια στιγμή θα γίνεσαι βασιλιάς και την άλλη ζητιάνος; Τη μια στιγμή θα νιώθεις ότι θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο και την άλλη θα νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα;

Αλήθεια, τι συμβαίνει όταν καλλιεργούμε αυτά που μας φέρνουν χαρά;

Η χαρά είναι η ύψιστη μορφή προσευχής. Είναι μια πνευματική άσκηση. Είναι μια ζωντανή επιβεβαίωση της έμφυτης τελειότητάς μας, του «Θεού-Εαυτού». Τη στιγμή που είμαστε χαρούμενοι, είμα­στε ερωτευμένοι. Είμαστε αυτό μέσα από το οποίο δημιουργεί ο δημιουργός. Είμαστε πλήρεις. Είμαστε «με την Πηγή».

Το γέλιο είναι σαν να βιώνετε οργασμό στο λάρυγγα. Μέσα από το γέλιο, το πνεύμα της Τάντρα λάμπει όσο ποτέ. Όταν γελάμε, δεν μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τον εαυτό μας. Όταν γελάμε, το μόνο που κάνουμε είναι να γελάμε: δεν μπορούμε να σκεφτούμε, δεν μπορούμε καν να κινηθούμε. Το γέλιο μπορεί να απελευθερώσει τρομακτική ενέργεια και να διαλύσει σημεία όπου η ενέργεια εγκλωβίζε­ται. Έρευνες δείχνουν ότι το γέλιο μπορεί να θεραπεύσει ακόμα και ασθένειες, συναισθηματικές και φυσικές.

Αναζητώντας την Ευτυχία

 Διάβαζα μερικές όμορφες γραμμές του Μάικλ Άνταμ: 

"Ίσως ακόμη κι οι προσπάθειες να προκαλούν δυστυχία. Ίσως ο όλος θόρυβος των επιθυμιών μου να κρατά μακριά από τους ώμους μου το παράξενο πουλί. Προσπάθησα για την ευτυχία πολύ καιρό και πολύ κραυγαλέα. Έψαξα σε μέρη μακρινά. 

Πάντοτε φανταζόμουν ότι η ευτυχία είναι ένα νησί μέσα σε έναν ποταμό Ίσως να είναι ο ίδιος ο ποταμός. Νόμιζα ότι η ευτυχία είναι το όνομα ενός πανδοχείου στο τέλος του δρόμου. Ίσως να είναι ο ίδιος ο δρόμος. Πίστευα ότι η ευτυχία ήταν πάντοτε το αύριο και το αύριο και το αύριο. Ίσως να βρίσκεται εδώ. Ίσως να είναι τώρα. Έψαξα σε κάθε άλλο μέρος.

Έτσι λοιπόν: εδώ και τώρα.

Την Ευτυχία μην την ψάχνεις έξω απο εσένα γιατί βρίσκεται μέσα σου.

OSHO: Τι αναζητάς; Ευτυχία, μακαριότητα, χαρά – αυτό αναζητάς. 

Το αναζητάς εδώ και χιλιετηρίδες και δεν το έχεις βρει ακόμη. Ήρθε η στιγμή, η σωστή στιγμή για να σκεφτείς και πάλι, να διαλογιστείς και πάλι. Έχεις αναζητήσει τόσο πολύ, έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ – μήπως δεν τα καταφέρνεις ακριβώς επειδή προσπαθείς; Ίσως να είναι η προσπάθεια εκείνο που σε κρατά μακριά από την ευτυχία; 

Ας το σκεφτούμε, ας το συλλογιστούμε αυτό. Κάνε μια μικρή παύση στην αναζήτησή σου – σκέψου το ξανά. 

Είσαι σε αναζήτηση εδώ και πολλές ζωές. Δεν θυμάσαι τις άλλες ζωές, δεν υπάρχει λόγος – σε τούτη όμως τη ζωή είσαι σε αναζήτηση, αυτό αρκεί. Και δεν το έχεις βρει...

Αν μπορούσα να ζήσω τη ζωή μου από την αρχή

«Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου, Θα έπαιρνα το ρίσκο να κάνω την επόμενη φορά πιο πολλά λάθη. 
Θα χαλάρωνα, θα ήμουν πιο εύκαμπτη, θα ήμουν πιο ανόητη από ό,τι σε αυτό εδώ το ταξίδι, θα έκανα λιγότερα πράγματα με σοβαρότητα, θα έπαιρνα περισσότερα ρίσκα, θα ταξίδευα περισσότερο, θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά, θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια, θα έτρωγα περισσότερο παγωτό και λιγότερα φασόλια...

Αν δεν παλιώσεις σαν το καλό κρασί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξινίσεις σαν γάλα.

Την νοσταλγώ την εφηβεία μου πού και πού. Και την πρώιμη ενηλικίωσή μου. Αν θα ήθελα να τα ξαναζήσω όλα απ’ την αρχή; Μπα. Γιατί τότε μάθαινα, αλλά τώρα μαθαίνω και καταλαβαίνω ταυτόχρονα. Γιατίπλέον ξέρω πως η νεότητα δεν έχει να κάνει με την ηλικία. 

Νέος μπορείς να είσαι απ’ την πρώτη σου μέρα στον κόσμο μέχρι την τελευταία και στα τριάντα δεν είσαι τόσο γέρος, όσο πίστευα πως θα είσαι όταν ήμουν δεκάξι. Δεκάξι όμως είσαι για 365 μέρες μόνο, το ίδιο και τριάντα έξι και πενήντα έξι κι ενενήντα έξι. Ποιος ο λόγος λοιπόν να μη χαίρεσαι την κάθε ηλικία κεντράροντας στα καλά της και ν’ αναπολείς πάντα μια άλλη;

Μόνο οι στιγμές που δεν έζησες γίνονται βάρος στην ψυχή σου.

Όλο παραπονιέσαι και λες: Δεν είναι ζωή αυτή που ζω. 

Δεν αντέχω άλλο πόνο, δυστυχία... δεν αντέχω άλλη μιζέρια… Θέλω να αλλάξει η ζωή μου…

Τι κάνεις γι’ αυτό; Αναρωτιέμαι! 

Συνεχίζεις να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο, να λειτουργείς με τον ίδιο τρόπο, να σπέρνεις τους ίδιους σπόρους, να ποτίζεις τις ίδιες ιδέες, να βάζεις τις ίδιες ταμπέλες, να κατηγορείς όλους τους άλλους και να περιμένεις ότι κάποιος εκεί έξω με έναν μαγικό τρόπο θα σε λυτρώσει.

Μην περιμένεις από κανέναν άνθρωπο να σε απελευθερώσει. Μόνος σου δημιουργείς τα δεσμά, τις φυλακές σου… Καθημερινά με την συμπεριφορά σου, με τις σκέψεις σου, φροντίζεις οι αλυσίδες σου να είναι καλογυαλισμένες και τόσο δυνατές ώστε να μην υπάρχει καμιά πιθανότητα να ελευθερωθείς από αυτές. 

Εσύ ο ίδιος έχεις γίνει αυτό που είσαι! 

Έφτιαξα ένα στρείδι να κρυφτώ, να παραστήσω αυτό που δεν ήμουν...

Πόσα χρόνια ήμουν αόρατη και ανύπαρκτη, μην με ρωτήσεις, ούτε που θυμάμαι πια...

Ένα ακόμα κουρδισμένο ανθρωπάκι, που ξυπνούσε, περιπλανιόταν παντού και πουθενά, μοιραζόταν την κοινοτοπία του με τους υπόλοιπους και μετά κούρνιαζε στα σκοτάδια να γλύψει τις πληγές του..

Η ανάσα ίσα που έφτανε στο στέρνο, ποτέ μέχρι τους πνεύμονες, ποτέ ως την Ψυχή... μαράζωνε η Πείνα και η Δίψα μέσα μου... τις έκρυβα να μην τις δουν γιατί θα με έλεγαν τρελή και παράξενη για άλλη μια φορά και ποια νομίζω πως είμαι...

Προσπάθησα τόσο να ταιριάξω, για πολλά πολλά χρόνια, πάλευα να αφομοιωθώ...

4 συνήθειες που δημιουργούν μια δυστυχισμένη Ζωή

O Henrik Edberg, συγγραφέας του best seller «Η τέχνη της χαλαρής δημιουργικότητας» σε συνεντεύξεις του κατά το παρελθόν έχει αποκαλύψει ότι πέρασε πολλά χρόνια παρατηρώντας ανθρώπους που ισχυρίζονταν ότι ζουν δυστυχισμένες ζωές. Ή ήταν όντως πραγματικά δυστυχισμένοι. 
«Γιατί να κάνει κάποιος κάτι τέτοιο;», είναι μία εύλογη απορία. 

Γιατί ο Edberg, χωρίς να υποστηρίζει ότι έχει τη συνταγή της ευτυχίας, τουλάχιστον κατηγοριοποίησε κάποια μοτίβα συμπεριφοράς ανθρώπων, που χωρίς να το ξέρουν, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δυστυχήσουν, για να ανακόψουν ευκαιρίες και να σαμποτάρουν οι ίδιοι τα όνειρα τους. 

Μήπως έφτασε ο καιρός για αλλαγή;

Όταν έρθει ο καιρός που θα νιώσεις τη μοναξιά να βαραίνει τα βήματά σου και να πλακώνει το στήθος σου … Όταν εξακολουθείς να νιώθεις μόνος ακόμα κι όταν περιτριγυρίζεσαι από μια πληθώρα ανθρώπων…

Όταν νιώσεις ότι κανένας δεν σε καταλαβαίνει… όταν ακόμα κι εσύ ο ίδιος νιώσεις ότι δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου… νιώσεις μπερδεμένος… δεν ξέρεις τι θες… δεν ξέρεις που να ψάξεις… που να στραφείς…

Όταν έχει εξαφανιστεί η χαρά από τη ζωή σου, το γέλιο βγαίνει ξεκούρδιστο και ξεχαρβαλωμένο από τα χείλη σου κι εσύ χάνεσαι στη θάλασσα της λύπης…

Όταν η απραξία κινδυνεύει να γίνει δεύτερο δέρμα σου, η αμφιβολία κατατρώγει σαν σαράκι το μυαλό σου και η αναμονή μοιάζει να είναι η μοναδική σανιδα σωτηρίας… Όταν ο κόσμος αρχίζει να μοιάζει ψεύτικος κι ότι πίστευες πως μπορεί να σου προσφέρει μια πλούσια ζωή αρχίζει να γκρεμίζεται…

6 κανόνες που κάνουν μια ζωή ευτυχισμένη!

Όμορφη ζωή, αγγελικά ή "ανεγκεφαλικά" πλασμένη

Κοιτάζοντας γύρω μας θα δούμε ανθρώπους που η δυστυχία έχει σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη τους και κάποιους άλλους που ακτινοβολούν τη χαρά ολόγυρα τους.

Όλοι θέλουμε να ζούμε μια όμορφη ζωή, όλοι αναζητάμε την ευτυχία, την αγάπη. Τι είναι αυτό όμως που στέκεται εμπόδιο ανάμεσα σε μας και την ευτυχία; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους ευτυχισμένους και κάποιους δυστυχισμένους; 

Μήπως είναι τα υλικά αγαθά; Μήπως είναι ένας ερωτικός σύντροφος που ανταποκρίνεται ή δεν  ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας ή μήπως είναι η ποιότητα της σχέσης που έχουμε χτίσει με τον εαυτό μας;

Οι Δέκα Αρχές της Ζωής, το κλειδί της ευτυχίας σου

Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου είδα κάποιες βασικές διαφορές που είχαν οι «χαμογελαστοί» άνθρωποι και αυτοί που κατά βάση είναι «σκυθρωποί». Που όλα τα βλέπουν γκρίζα, συννεφιασμένα και που δεν μπορούν να αντικρίσουν πουθενά φως διαφυγής από το τούνελ της δυστυχίας του. 

Πολλοί θεωρούν πως αν έχεις εργασία, χρήματα, σύζυγο ή έναν ερωτικό σύντροφο μπορείς να έχεις και μια καλή ζωή. Όμως η Ζωή έρχεται να μας αποδείξει το αντίθετο. Πόσες φορές εκείνη, έρχεται και μας τραβά επιδεικτικά «το χαλί κάτω από τα πόδια» και τότε άλλοι πέφτουν και σηκώνονται αμέσως, άλλοι δυσκολεύονται και άλλοι ερωτεύονται το πάτωμα… 

Τι είναι όμως αυτό που δίνει δύναμη σε κάποιους ανθρώπους όταν ¨πέφτουν¨ να μην καθυστερούν το ¨σήκωμα¨ τους; 

Είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τη Ζωή, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους γιατί έχουν κατανοήσει τις δέκα αρχές της Ζωής

Ζώντας μια δανεική Ζωή

Είσαι φως.... είσαι αγάπη... όλη η δύναμη είναι μέσα σου...

Όμορφα λόγια γραμμένα από όμορφες καρδιές... κι όλα αλήθεια...

Κι εσύ, τι κάνεις εσύ; 

Χαίρεσαι που είσαι αγάπη, που είσαι φωτεινός, που είσαι ξεχωριστός... 

Συγκινήσε για λίγο και μετά λες δεν βαριέσαι αφού όλα είναι μέσα μου μπορώ να προσπαθήσω για την αλλαγή αύριο... 

και επαναπαύεσαι... 

και βολεύεσαι.. 

και το αύριο δεν έρχεται ποτέ...

Και συνεχίζεις να ζεις μια δανεική ζωή... 

Δανείζεσαι την αγάπη των άλλων για να νιώθεις ότι υπάρχει αγάπη στη ζωή σου...

Δανείζεσαι τα παιδιά των άλλων για να κλέψεις κάτι από την αθωότητα και την εμπιστοσύνη...

Αν θες να έχεις μια ευτυχισμένη Ζωή

Ποτέ να μην κάνεις  αυτό που δεν θέλεις
.

Μια από τις αλήθειες της ζωής είναι ότι δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως το επιθυμούμε γιατί δεν ορίζουμε εμείς τη ζωή. Μπορείς όμως εσύ να ορίσεις τις πράξεις σου. Τα Ναι και τα Όχι σου ώστε να ανταποκρίνονται στη δική σου αλήθεια, στα δικά σου θέλω, απαλλαγμένα από την ανάγκη για επιβράβευση, για χειροκρότημα.

Κανένας δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει κι αν αυτό το πιστέψεις κάποιος κι αρχίσεις να το εφαρμόζεις τότε θα βαδίζεις συντροφιά με την ελευθερία κι όχι με τον οποιασδήποτε μορφής εξαναγκασμό

Κι αν κάποιοι άνθρωποι, λόγω της αλλαγμένης σου συμπεριφοράς, φύγουν από το δρόμο σου, με ευγνωμοσύνη αποχαιρέτησέ τους όχι μόνο για τα δώρα- εμπειρίες που σου έδωσαν αλλά και για το βάρος που πήραν από τις πλάτες σου, φεύγοντας…

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς…

Μην περιμένεις από τους άλλους να σε αγαπήσουν γιατί έτσι εμποδίζεις την ευτυχία να έρθει να σε συναντήσει. Είναι πολύ αβέβαιο να περιμένεις, να υπολογίζεις, να προσδοκείς και να χτίζεις όλη τη ζωή σου πάνω σε μια επιθυμία που δεν εξαρτάται από σένα. Είναι σαν να χτίζεις παλάτια στην άμμο. Η αγάπη από τους άλλους μπορεί να έρθει για μια στιγμή, για ένα λεπτό, για μια μέρα… 

Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να ορίσει τη διάρκεια. Μπορεί να έρχεται όμως και να φεύγει συνέχεια. Και τότε εσύ τι θα κάνεις; Τη μια στιγμή θα γίνεσαι βασιλιάς και την άλλη ζητιάνος; Τη μια στιγμή θα νιώθεις ότι θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο και την άλλη θα νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα; 

Την ευτυχία τη βρίσκεις σταματώντας

Osho: Όταν υπάρχει πολύ τρέξιμο τριγύρω, πολύ τρέξιμο εδώ κι εκεί, ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος. Ευτυχία σημαίνει να είσαι σε πλήρη ανάπαυση. Τρέχεις εδώ κι εκεί αναζητώντας την ευτυχία, αλλά κάνεις λάθος στην αριθμητική σου, οι υπολογισμοί σου είναι λανθασμένοι. Νομίζεις ότι θα βρεις την ευτυχία τρέχοντας εδώ κι εκεί, στο τέλος όμως όλο αυτό το τρέξιμο σε κάνει απλώς δυστυχισμένο. 

Το τελικό αποτέλεσμα όλου του τρεξίματος τριγύρω, είναι η δυστυχία. Όσο πιο πολύ τρέχεις, τόσο πιο δυστυχισμένος θα είσαι. Ευτυχία είναι η στιγμή εκείνη της ανάπαυσης, όπου βρίσκεσαι απλώς εκεί που είσαι, όπου δεν κινείσαι ούτε έναν πόντο. Και τότε, εκείνη τη στιγμή της ανάπαυσης, υπάρχει η ευτυχία, δεν υπάρχει τίποτε άλλο από ευτυχία. Διαλογίσου πάνω σε τούτο.

Αναζητώντας την Ευτυχία

OSHO: Τι αναζητάς; Ευτυχία, μακαριότητα, χαρά – αυτό αναζητάς. Το αναζητάς εδώ και χιλιετηρίδες και δεν το έχεις βρει ακόμη. Ήρθε η στιγμή, η σωστή στιγμή για να σκεφτείς και πάλι, να διαλογιστείς και πάλι. Έχεις αναζητήσει τόσο πολύ, έχεις προσπαθήσει τόσο πολύ – μήπως δεν τα καταφέρνεις ακριβώς επειδή προσπαθείς; Ίσως να είναι η προσπάθεια εκείνο που σε κρατά μακριά από την ευτυχία; Ας το σκεφτούμε, ας το συλλογιστούμε αυτό. Κάνε μια μικρή παύση στην αναζήτησή σου – σκέψου το ξανά. 

Είσαι σε αναζήτηση εδώ και πολλές ζωές. Δεν θυμάσαι τις άλλες ζωές, δεν υπάρχει λόγος – σε τούτη όμως τη ζωή είσαι σε αναζήτηση, αυτό αρκεί. Και δεν το έχεις βρει: κανείς δεν βρήκε ποτέ μέσω της αναζήτησης, κάτι λάθος υπάρχει στην ίδια την αναζήτηση. Με την αναζήτηση είναι φυσικό να ξεχνάς τον εαυτό σου΄ αρχίζεις να κοιτάς παντού, οπουδήποτε αλλού. Κοιτάς βόρεια και ανατολικά και δυτικά και νότια και στον ουρανό και κάτω από τις θάλασσες και ψάχνεις συνέχεια παντού. Η αναζήτηση γίνεται όλο και πιο πολύ γεμάτη απελπισία, γιατί όσο ψάχνεις και δεν βρίσκεις, εμφανίζεται μεγάλο άγχος. Λες:

΄΄Θα τα καταφέρω αυτή τη φορά ή θα αποτύχω και πάλι;΄΄

Συνταγές για την ευτυχία

Μαγειρεύοντας

Στέκομαι μπροστά σε ένα μεγάλο μαντεμένιο καζάνι. Από αυτά που μαγείρευε πάνω σε ξύλα η γιαγιά. Ακόμα έχω την αίσθηση εκείνης της γεύσης, της χαράς και της απόλαυσης που έπαιρνα από τα μαγειρέματα της γιαγιάς. 
Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια ήταν εκείνη η μυστική συνταγή, εκείνο το μαγικό συστατικό που έκανε το φαγητό της γιαγιάς τόσο υπέροχο.
Απάντηση όσο κι αν αναρωτήθηκα δεν πήρα όμως, θυμάμαι πολύ καθαρά την χαρά που είχε η γιαγιά κάθε φορά που μας μαγείρευε. Την τρυφερότητα που έπιανε την κουτάλα και «τάραζε» όπως έλεγε το φαγητό. Την μελωδικότητα της φωνής της καθώς τραγουδούσε πάνω από το καζάνι και την αγάπη που έβαζε μαζί με το αλάτι για να κάνει το φαΐ πιο νόστιμο.
Σήμερα στέκομαι ξυπόλητη μπροστά σας και σας καλώ να μαγειρέψουμε μαζί, ο καθένας για την ζωή του. Λίγο τραγούδι ανάβοντας την φωτιά, λίγο γέλιο μαζί με τα νεροδάκρυα μας και ρίχνουμε μέσα στο καζάνι τα πρώτα υλικά: Αναμνήσεις και γαρύφαλλο... 
Λύπη μαζί με μπαχάρι, μοναξιά και κόκκινο πιπέρι. Παίρνουν μια πρώτη βράση και προσθέτουμε φόβο και μια σκελίδα σκόρδο, όνειρα μαβιά με άφθονη κανέλλα, λησμονιά και ψημένη ρακί...