Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την ευθύνη, κοιτάζοντας την μέχρι τώρα πορεία σου, μην νιώθεις αδύναμος.
Μην κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνεις…
Μην γίνεσαι απαθής αποφεύγοντας να νιώσεις τον πόνο των επιλογών σου…
Μην επιτρέπεις στην απελπισία να σε μουδιάζει και να σε ακινητοποιεί.
Μην άγεσαι και φέρεσαι λες και δεν έχεις δύναμη.
Θωρακίζεσαι με πανοπλίες για να μην πονέσεις. Έτσι έχεις μάθει. Κι αυτό είναι μια μεγάλη παγίδα γιατί κάθε φορά που απωθείς τον πόνο, απωθείς και τη δυνατότητα να νιώσεις και να νοιαστείς. Αγαπάς ολοένα και με λιγότερη ένταση.
Οι χαρές σου σιγά, σιγά εξαφανίζονται. Η αναπνοή σου ρηχαίνει. Χάνεις ζωτική ενέργεια, είσαι σχεδόν μόνιμα κουρασμένος και το σώμα σου γίνεται σχεδόν αναίσθητο στην ευχαρίστηση.

