Έσκαψα ξανά και ξανά... για να με Συναντήσω

Έσκαψα, ξανά και ξανά...
Με νύχια και με δόντια, έσκαψα!

Έσκαψα να μπω μέσα βαθιά...
Μέσα μου, στο πιο βαθύ σκοτάδι!

Να συναντήσω τους φόβους μου,
τα τραύματα μου, τον πόνο μου!

Έσκαψα για να με Συναντήσω...
τον πληγωμένο μου Εαυτό!

Ψυχαυγή.

•ανατέλλοντας
Ρούχα από χώμα και νερό ντύνουν την ψυχή μου.
Με οδηγούν μέσα από το συμπαντικό στερέωμα
στην αυγή της ύπαρξης μου.

Ανατέλλει ο ήλιος μου και έχω για συντροφιά μια σοφία άχρονη που συνοδεύει τους πρώτους μου ήχους, τις πρώτες μου ανάσες, τα πρώτα μου κοιτάγματα, τα πρώτα μου βήματα.

Ακούω τον ήχο του σύμπαντος στο μαγικό «τακ» της καρδιάς μου και πλημμυρίζω εμπιστοσύνη

Αναπνέω αποδοχή και αφήνομαι να κολυμπήσω μέσα σε ανοικτές αγκαλιές. Αντικρίζω την αγάπη στα μάτια και ξεχειλίζω αθωότητα.

Τί να γράψω, ποια αλήθεια να ξεστομίσω...

Τί να γράψω...
για τις φουρτουνιασμένες θάλασσες του Νου...

για τα ποτάμια Αναμνήσεων που δε γυρίζουν ποτέ πίσω...

για τους ορμητικούς καταρράχτες των σκέψεων...

για τις νευρωτικές διαδρομές των λέξεων... 

για τις φωτιές που δεν ανάψαμε...

για τις πυρκαγιές που δεν σβήσαμε...

για τις φωτογραφίες που αντικρίζουμε τα ψεύτικα χαμόγελά μας... 

για τις αναμνήσεις που κρατήσαμε αναλλοίωτες...

για τα μαχαίρια που μας καρφώσανε πισώπλατα...

Τόλμησε να γεννηθείς γυναίκα!

Γεννήσου γυναίκα 
και γίνε αιτία θρήνου στην Ινδία.

 
Γεννήσου γυναίκα 
και έχε την κλειτορίδα σου 

κομμένη στην Αφρική. 

Γεννήσου γυναίκα 
και μαστιγώσου δημόσια επειδή φοράς 

μακρύ παντελόνι στο Σουδάν. 

Γεννήσου γυναίκα 
και ξυλοκοπήσου από τον σύζυγό σου στην Αραβία. 

Γεννήσου γυναίκα 
και βγες από το σπίτι χωρίς σώμα, με μπούργκα 

και μοναχά ένα άνοιγμα στα μάτια 

και το στόμα στην Καμπούλ. 

Το Δέντρο των Φίλων

Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…

.

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…

Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…

Επιπλέον η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους…

Αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… Φίλους  Καρδιακούς…

Αγάπα με αν τολμάς...

Αγάπα με αν τολμάς !!!

Είμαι το χέρι δίπλα σου, 

που σηκώνει τα χέρια για προσευχή.

Είμαι η μήτρα, που σε γέννησε.

Είμαι το πρεζόνι, που του είπαν 

πως μαστουρωμένος μπορεί να αντέχει.

Είμαι ο μπεκρής, που πιστευει 

πως το μπουκάλι είναι λήθη.

Είμαι ο ζητιάνος, που παλεύει να κρατηθεί 

από το τίποτα που έχει για μαξιλάρι.

Είμαι το μικρό παιδί, που μπλέκεται στα πόδια σου, 

ενώ τρέχεις να προλάβεις το μετρό.

Αντισταθείτε

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: 
καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε 
σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: 
Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση, στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά….

Διάλεξε εκείνον που η ψυχή του έλκεται απ’ την δική σου ξεκάθαρα, που σε βλέπει, που είναι τόσο γενναίος ώστε να μπορεί να φοβάται.

Δέξου το χέρι του και οδήγησε τον απαλά στο αίμα της καρδιάς σου. Εκεί που μπορεί την ζεστασιά σου επάνω του να νιώσει και την ανάπαυση εκεί. Και κάψε το βαρύ φορτίο του πάνω στις φλόγες της φωτιάς σου.

Προς- ευχή

Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτον...
Καθημερινή προσευχή στα χείλη.

Αποφυγής σκήνωμα στον ευκαιριακό μόχθο 
του δήθεν Υπάρχω.
Κατακρεουργημένη ικανότητα επιλογής 
μιας αχρωμάτιστης ζωής.

Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτον
Κι από μένα, κι από μένα…
Κι από μένα…

Είναι πολλοί οι γητευτές 
του παραχωρητηρίου του «αναλαμβάνω»
Κι άλλοι τόσοι οι λάτρεις του μοιραίου 
«δεν προσπαθώ».

Ανέραστοι εραστές του φόβου για συμμετοχή.
Συμμετοχή γενικώς στη ζωή.
Αναπνέω
Αναγνωρίζω
Αποδέχομαι
Αλλάζω
Α... Α… Α…
Α…
Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτον

Βγάλε τα φράγκα σου και κλάψε πάνω τους, δεν θα φυτρώσει τίποτα εκεί

Μην κοιτάς  χάμου

Δεν έχει βάθος εκεί

Κοίτα μέσα. Κοίτα στα μάτια. Εκεί είναι το φως...

Από εκεί πας βαθιά μέσα.

Σε σένα, Στον άλλον,

Στις ψυχές 

Στον πόνο 

Στον φόβο

Στην Αγάπη την κρυμμένη

Στα θέλω της ψυχής

Όλα δικά σου είναι. Και είναι δικά σου επειδή τα κουβαλάς. Τα φόρτωσες πάνω στο συμβόλαιο της ψυχής σου και πλέον μοιάζουν με κουφάρια αποσκευών

Μπες στα μάτια,

Σε κείνα τα μάτια με τα οποία η ψυχή βλέπει. Μόνο Εκεί θα δεις το μεγαλείο σου. Την ανοιχτωσιά σου. Πόσο μεγάλη καρδιά έχεις. Όχι για να συγχωρείς. Μα για να τα αφήσεις.

Βλέπεις, για να μπεις σε κείνη την πόρτα Μάτια μου, μπαίνεις σκέτος...

Ο κόσμος φαντάζει μεγάλος μέσα από μία χαραμάδα.

ΣΤΟ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟ, ΕΚΕΊ ΧΩΡΑΝΕ ΌΛΑ.

Από τροχιά σε τροχιά,

Ρυθμικοί και ακανόνιστοι οι ήχοι των κενών.

Η πορεία, Μία, πάνω στο Σίδερο.

Καθιστός ή όρθιος και πάλι, «κουνιέσαι».

Άλλοι κρατάνε ισορροπία σε αδέξια βήματα,

Άλλοι κρατάνε τις σκέψεις τους στο βλέμμα τους,

Άλλοι σκορπούν το βλέμμα τους στ’ ανοίγματα της διαδρομής.

Κοιτώ έξω,

Και πότε πιάνω τον Εαυτό μου να βλέπει τοπίο,

Και άλλοτε να κοιτώ το ίδιο μου το βλέμμα στην αντανάκλαση, στο τζάμι.

Άλλαξε το φως βλέπεις και χάθηκε το έξω.

Βλέπω το ύφος μου . . 

«Πού είσαι ?» μου φωνάζει το τοπίο . . .

να είσαι...

να είσαι αρκετά μεγάλος για τη στενοχώρια,
αρκετά ευγενικός για το θυμό,
αρκετά δυνατός για το φόβο 
και αρκετά ευτυχισμένος 
για να σε αγγίζει η στενοχώρια.

να ενθουσιάζεσαι με τις επιτυχίες των άλλων 
όσο και με τις δικές σου.
να είσαι τόσο δυνατός που τίποτα να μην μπορεί 
να διαταράξει την ηρεμία του νου σου.

να μιλάς για υγεία, ευτυχία και ευημερία 
σε όποιον συναντάς.
να σκέφτεσαι μόνο το καλύτερο,
να εργάζεσαι μόνο για το καλύτερο 
και να περιμένεις μόνο το καλύτερο.

Έχω ζήσει την αδυναμία...

Έχω ζήσει την αδυναμία, 

την έχω στραγγίξει από το ποτήρι μου γουλιά- γουλιά 

την έχω αφήσει να κυλήσει στο αίμα μου

να ματώσει την καρδιά μου...

Έχω γνωρίσει τον πόνο

τον έχω αφήσει να με κυριεύσει,

να με κάνει να σκύψω το κεφάλι, 

να κλάψω τόσο πολύ που να νομίζω ότι δεν έχω άλλα δάκρυα….

Έχω ζήσει την απώλεια

την εγκατάλειψη

το κενό βλέμμα

το δίχως όνειρα μέλλον

το τρέμουλο στο κορμί ουρλιάζοντας Γιατί;

Έχω γνωρίσει τον εγκλωβισμό

τους άδειους τοίχους, 

το ταβάνι που έρχεται να σε πλακώσει

την χωρίς αέρα ανάσα…

Έχω ζήσει πως είναι να σέρνεσαι σε ένα ερειπωμένο τώρα 

κοιτάζοντας ένα σκοτεινό μέλλον…

Κι όμως…

Ας πιούμε λοιπόν στην υγειά των τρελών…

Τι σόι άνθρωπος είσαι; 

Αν δεν έχεις και λίγη τρέλα τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν το καρδιοχτύπι της καρδιάς σου δεν σε παρασύρει να τολμήσεις, να γευτείς, να νιώσεις, να ξεπεράσεις τον εαυτό σου… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν δεν πηδάς με θάρρος στο άγνωστο χωρίς να σε νοιάζουν τα αποτελέσματα και τα παντοτινά ¨συμβόλαια¨ αγάπης… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν δεν ξεχνάς τις δηθενιές και δεν αφήνεσαι να νιώσεις σαν παιδί που του ανακαλύπτεται ο κόσμος… τι σόι άνθρωπος είσαι;

Αν παρόλο τον πόνο και τις πληγές που σπαρταράνε μέσα σου δεν παρατάς τις συμβάσεις και τις εκπτώσεις… τι σόι άνθρωπος είσαι; 

Αν τα λόγια σου χτίζουν τις ψευδαισθήσεις σου… τι σόι άνθρωπος είσαι;

«Άμα φοβάσαι τη φωτιά με κάρβουνα γιατί παίζεις;»…

Nα μάθεις να φεύγεις...

Nα μάθεις να φεύγεις από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών, από χειραψίες που σε στοιχειώνουν κι από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας...

Να φεύγεις - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς...

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο...

Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι...

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο...

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε "παρακαλώ"....

Ώσπου μια μέρα....κάτι μαθαίνεις...

Ο καιρός περνά και οι εναλλαγές 
της μέρας και της νύχτας 
γίνονται εναλλαγές φωτός και σκοτεινιάς μέσα σου…

Η ζωή δεν σταματά
πάντα θα σε ανεβοκατεβάζει, 
θα σε στριφογυρίζει,
θα σε πλάθει, 
θα σε μαθαίνει…

και μετά από λίγο κάτι μαθαίνεις…
αρχίζεις να κατανοείς ότι 
«τίποτα δεν κρατά για πάντα»

ότι το ένα φέρνει το άλλο
ότι οι συνθήκες αλλάζουν, 
οι άνθρωποι αλλάζουν, 
ότι εσύ ο ίδιος αλλάζεις 
και κάτι που φάνταζε τρομακτικό χτες 
στο σήμερα χάνοντας την εξουσία, 
την κυριαρχία του πάνω σου
γίνεται απλά μια ακόμα εμπειρία…

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί 

Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά...
Γι' αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε. Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν...
Γι' αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν… 

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ' την ψυχή τους...

Η χώρα των θαυμάτων

Είδα στον ύπνο μου την χώρα των θαυμάτων

και τη γενιά μου σε ένα κάδο απορριμμάτων

σε άδειο στρατόπεδο εγώ ξενιτεύτηκα

πριν πάρει είδηση κανείς 
τι ονειρεύτηκα…

Τραγουδάνε όλοι με συγκίνηση και η καρδιά μου ουρλιάζει: 

Όχι δεν είναι αυτός ο τρόπος…

Μην κλείνεσαι για να κλάψεις σε ερημωμένη γη

Μην ψαλιδίζεις τα θέλω σου κάνοντας στείρες σκέψεις

δίνοντας στην αυτολύπηση τη δυνατότητα να βγει στο προσκήνιο 

και να ακρωτηριάσει  τις επιθυμίες σου

να ευνουχίσει τα όνειρα σου 

και να σε εγκαταλείψει στην χέρσα γη της μιζέριας...

Ευχαριστώ που είμαι φίλος σου

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

ψυχανεμίζοντας

•ανατέλλοντας

Ρούχα από χώμα και νερό ντύνουν την ψυχή μου

Με οδηγούν μέσα από το συμπαντικό στερέωμα
στην αυγή της ύπαρξης μου.

Ανατέλλει ο ήλιος μου και έχω για συντροφιά μια σοφία άχρονη που συνοδεύει:
τους πρώτους μου ήχους
τις πρώτες μου ανάσες
τα πρώτα μου κοιτάγματα
τα πρώτα μου βήματα.


Ακούω τον ήχο του σύμπαντος
στο μαγικό «τακ» της καρδιάς μου
και πλημμυρίζω εμπιστοσύνη

Αναπνέω αποδοχή
και αφήνομαι να κολυμπήσω μέσα
σε ανοικτές αγκαλιές.