Άγχος, χρειάζεται να υπάρχει στην Ζωή σου;

Οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, οι προσωπικές δυσκολίες αλλά και απρόσμενες καταστάσεις που μπορεί να βιώσουμε μας προκαλούν συχνά άγχος ή στρες. Το άγχος  αρχικά, όταν παρουσιάζεται είναι ένας χρήσιμος μηχανισμός, ένας «συναγερμός» που μας προειδοποιεί για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε μεταβατικές καταστάσεις ή δυσάρεστες εμπειρίες.

Ο τρόπος που το σώμα μας προειδοποιεί εκδηλώνεται συχνά με ένα αίσθημα φόβου και ανησυχίας. Όταν δεν γνωρίζουμε πώς να διαχειριστούμε αυτά τα συναισθήματα, σταδιακά μπορεί να γίνουν πολύ ενοχλητικά και η διαχείρισή τους γίνετε απαραίτητη, ειδικά σε άτομα που βιώνουν μεγάλο βαθμό ενόχλησης. 

Πως μπορείτε να αποβάλλετε σκέψεις φόβου και άγχους.

Να είστε πάντα σε επαφή με τον πυρήνα της ύπαρξής σας. Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ως τώρα πόσο σημαντι­κό είναι να έχουν επαφή με τον πυρήνα της ύπαρξής τους είναι μια κατάσταση ηρεμίας και σταθερότητας. 

Όταν δεν είστε σε επαφή με το κέντρο του Είναι σας, νιώθετε σκόρπιοι και αποδιοργανωμένοι. Τα συναισθήματά σας αντιπαλεύουν μεταξύ τους. Δεν υπάρχει σταθερότητα στις αντιδράσεις σας, επειδή το επόμενο συμβάν μπορεί να σας τραβήξει προς τη μια ή την άλλη μεριά. 

Ο πανικός είναι η υπέρτατη κατάληξη της έλλειψης επαφής με το κέντρο του είναι σας, μα υπάρχουν και πολλές ηπιότερες καταστάσεις, όπως η αφηρημάδα, η νευ­ρικότητα, η σύγχυση, το άγχος και ο αποπροσανατολισμός. Δυστυχώς, το να γνωρίζεις πως είναι προτιμότερο να είσαι σε επαφή με το κέντρο του είναι σου δεν σημαίνει και πως θα κατορθώσεις τόσο εύκολα να το πετύχεις.

Χρήματα και Αφθονία. Μπορείς να είσαι και να νιώθεις πλούσιος ανά πάσα στιγμή

Σου είπαν, επίσης, ότι η ζωή είναι σκοτεινή και μες στην κούρασή σου επαναλαμβάνεις ο,τι ειπώθηκε από κούραση.

Και σου λέω πως η ζωή είναι, πράγματι, σκοτάδι όταν δεν υπάρχει πόθος.

Και κάθε πόθος είναι τυφλός, εκτός αν υπάρχει γνώση.

Και κάθε γνώση είναι μάταιη χωρίς εργασία.

Και κάθε εργασία είναι κενή όταν δεν υπάρχει αγάπη. Και όταν εργάζεσαι με αγάπη, δένεις το εαυτό σου με τον εαυτό σου και με κάθε τι άλλο και με το Θεό.

Χαλίλ Γκιμπράν 

Ο Προφήτης

Μια από τις πιο δημιουργικές ευκαιρίες για ενδυνάμωση είναι η εργασία μας. Συνήθως, συνδέουμε την εργασία με υποχρέωση. Όμως, οι εκστατικοί άνθρωποι όπως εσείς, ανακαλύπτουν πως μπο­ρούν να αγαπούν τη δουλειά που κάνουν μετατρέποντάς τη σε δημι­ουργική έκφραση αυτού που είναι οι ίδιοι. Έτσι, η δουλειά σας υπη­ρετεί εσάς, άλλους, ακόμα και τον κόσμο.

Έχω μια τίγρη μεσα μου...

Μέσα σε όλους μας υπάρχει μια τίγρη που καραδοκεί. Αυτή η τίγρη είναι ο «άγριος», ο αδέσμευτος εαυτός μας. Εκείνο το κομμάτι μέσα μας που δεν έχει εξημερωθεί και που παραμένει αγνό. Αρκετοί ίσως έχουν έρθει σε επαφή με την τίγρη τους και άλλοι πάλι μπορεί να την αποφεύγουν με αποτέλεσμα να βιώνουν πόνο και θλίψη. 

Η επαφή με την τίγρη και η αποδοχή της ύπαρξης της την εξημερώνει, την ημερεύει και σταδιακά την κάνει να γίνει σύμμαχος και φίλος. Η άρνηση της ύπαρξης της δημιουργεί όλα τα προβλήματα και τα μπλοκαρίσματα που έχουμε στο σώμα μας.

Αν θέλεις να γίνεις πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος χρειάζεται απλά να προσεγγίσεις την τίγρη σου. Βγες κάπου έξω, στην εξοχή, μόνος σου ή κλείσου στο σπίτι σου και επέτρεψε της να εκφραστεί. Μπορεί να ουρλιάξεις, να κλάψεις, να γελάσεις ή να τραγουδήσεις αλλά η φωνή ή το κλάμα που θα βγει να εκφράζει την ψυχή σου. Να έρχεται κατευθείαν από την κοιλιά σου. Εκεί που σκεπάζονται όλα αυτά που μπλοκάρουν το συναίσθημα και την ελευθερία μας.

Οι άνθρωποι φοβούνται τη λύπη τους πολύ περισσό­τερο από κάθε άλλο συναίσθημα

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι φοβούνται τη λύπη τους πολύ περισσό­τερο από κάθε άλλο συναίσθημα. Αυτό μπορεί να φαίνεται περίεργο, αφού η λύπη δεν έρχεται σε κάποιον σαν ένα απειλητικό συναίσθη­μα, ο φόβος, όμως, είναι συνδεδεμένος με το βάθος της λύπης. Πολλούς ανθρώπους τους φτάνει στην απελπισία και συνειδητά ή ασυνείδητα φοβούνται ότι αν αποποιηθούν της προσπάθειας να συγκρατηθούν, θα βυθιστούν στα βάθη της απελπισίας, χωρίς καμιά ελπίδα να ξαναβγούν. Αλλά αν δεν επιτρέψουν στον εαυτό τους να νιώσει την απελ­πισία, θα σπαταλήσουν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι να σταθούν όρ­θιοι, χωρίς καμιά αίσθηση ασφάλειας και φυσικά χωρίς κανένα καλό συναίσθημα. 

Ωφελείται η ψυχή σου όταν εγκαταλείπεις την προσκόλληση σου στις παλιές συνήθειες

Να παρακολουθείτε και να περιμένετε...

Όταν πρόκειται για κάποια μάχη, η παράδοση συμβαίνει μόνο μία φορά, στο τέλος της. Η παράδοση στο πνευματικό μονοπάτι συμβαίνει ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να παίρνει τέλος. Για τον λόγο αυτό, η παρακολούθηση και η προσμονή δεν είναι παθητικές πράξεις. Δεν είναι ασκήσεις υπομονής ή ένα είδος προλόγου προτού ξεκινήσει το κυρίως γεγονός. 
Τη στιγμή που εγκατα­λείπετε κάποια συνήθεια του παρελθόντος ή τον τρόπο με τον οποίο έχετε μάθει να κάνετε τα πράγματα, τη στιγμή που συλ­λαμβάνετε τον εαυτό σας να έχει μια προγραμματισμένη αντίδραση, ο εαυτός σας αλλάζει. 
Χρησιμοποιούμε κάπως πρόχει­ρα ή τυχαία μερικές φορές τη λέξη εαυτός, μα ο εαυτός δεν είναι κάτι απλό· είναι ένα πολύπλοκο, δυναμικό σύστημα. Ο εαυτός σας είναι ένα σύμπαν σε μικρογραφία που καθρεφτίζει το μεγάλο σύμπαν γύρω σας. Αμέτρητες δυνάμεις κινούνται μέσα του. Ρευστός σαν τον αέρα, ο εαυτός αλλάζει με κάθε μεταστροφή της συνειδητότητας.

Δεν υπάρχει αποτυχία, απλά η ζωή προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση

"Θα έπρεπε να εύχεστε την αποτυχία… εάν φοβάστε μην αποτύχετε, δε θα πάτε πολύ μακριά", μας προειδοποίησε ο Steve Jobs. 

«Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία – αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση,” συμβούλευσε η Oprah νέους απόφοιτους του Χάρβαρντ. 

Στην ενθαρρυντική επιστολή του με πατρικές συμβουλές, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ έδωσε στην κόρη του Scottie μια λίστα με πράγματα για τα οποία θα πρέπει να ανησυχεί και άλλη μία με εκείνα για τα οποία δε θα πρέπει να ανησυχεί καθόλου. Στα δεύτερα, συμπεριέλαβε την αποτυχία.

Κι ακόμα, όπως η Debbie Millman επισημαίνει στο δοκίμιό της με τίτλο FailSafe, οι περισσότεροι από εμάς «προτιμούν να κινούνται εντός των γνωστών δυνατοτήτων τους»- και οτιδήποτε έξω από αυτές είναι ένα ρίσκο προς την αποτυχία, που μας κάνει να ανησυχούμε πολύ, και δε μας αρέσει. 

Πώς, λοιπόν, ξεπερνάμε αυτό το ψυχικό αδιέξοδο, αυτήν την υπαρξιακή ανησυχία, που δε μας αφήνει να ξεδιπλώσουμε το μέγιστο της δημιουργικότητάς μας, που κλέβει ενέργεια απ’ την εξέλιξη μας;

Φοβίες

Υπάρχουν τριών ειδών φοβίες: οι κοινωνικές φοβίες, η αγοραφοβία και οι απλές φοβίες, που επικεντρώνονται σε ένα αντικείμενο, συχνά ένα ζώο, ένα ύψος ή έγκλειστο χώρο.

Η αγοραφοβία είναι παθολογικός φόβος για τους δημόσιους χώρους. Μέρη γεμάτα κόσμο από όπου δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς (μέσα μαζικής μεταφοράς, πλήθη, μεγάλα μαγαζιά). Πάνω στην επιθυμία του να αποφύγει τις καταστάσεις πανικού, ο αγοραφοβικός μειώνει σιγά, σιγά την περίμετρο των εξόδων του ή προσπαθεί να συνοδεύεται πάντα από κάποιον. Η διαταραχή μπορεί να χειροτερέψει σε σημείο που να υποχρεώσει τον άνθρωπο να μένει κλεισμένος στο σπίτι του και να μην μπορεί να βγει έξω παρά μόνο με τη συνοδεία ενός συγγενικού του προσώπου, πολλές φορές της μητέρας.

Μεταμορφώνοντας τα ¨δύσκολα¨ συναισθήματα

Θεραπευτική  άσκηση: «O Πληγωμένος Σωρός»

Ο έρωτας περικλείει αντιφάσεις, ένωση και μοναξιά, οικειότητα και μυστήριο, δέσμευση και αποδέσμευση.  Όλοι έχουμε ζήσει στιγμές στις οποίες ανοίγουμε τις καρδιές μας και μας καταποντίζουν έντονα συναισθήματα. Η αφοσίωση δίνει τη θέση της στην ανυπομονησία, η χαρά γίνεται φόβος, ο πόθος μετατρέπεται σε ζήλια. 

Η Τάντρα μας διδάσκει ότι τα έντονα συναισθήματα μπορούν να γίνουν σύμμαχοί μας. Τα συναισθήματα είναι ενέργεια σε κίνηση. Μερικές φορές νιώθουμε την ανάγκη να εκραγούμε, να απελευθερώσουμε και να εκφράσουμε τον πόνο μας. Στον έρωτα, μπορούμε να εκφράσουμε τον πόνο μας και να μεταμορφωθούμε, χωρίς να χάσουμε τον έρωτα.

Κάνε το φόβο σύμμαχο

Απέναντι στον κίνδυνο

Η Πολίν έχει πάει, να δει τις αγελάδες στο λιβάδι με τη μικρή της αδελφή. Ο πατέρας τους ξέχασε να τους πει ότι ήταν και ο ταύρος εκεί. Περνούν τον φράχτη και, προχωρούν προς τα ζώα. Ο ταύρος τις βλέπει... και ετοιμάζεται. Η μικρή αδελφή προλαβαίνει να φύγει και να απομακρυνθεί από το χωράφι. Η Πολίν, όχι. Πέφτει κάτω και μένει ακίνητη. Είναι έξι ετών. Δεν σκέφτεται,

Δεν ξέρει γιατί το κάνει αυτό. Ο φόβος, της υπαγορεύει τη μόνη συμπεριφορά που μπορεί να τη σώσει. Ο ταύρος σταματά, την κοιτάζει. Η Πολίν έχει παραλύσει από τον τρόμο. Θα μείνει εκεί μέχρι να πάει η μικρή της αδελφή να φέρει τον πατέρα τους....
Ο φόβος είναι η αντίδραση του οργανισμού απέναντι στον κίνδυνο. Δίνει, το σήμα κινδύνου μέσα στον οργανισμό και κινητοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτουμε για να αντιμετωπίσουμε τη δύσκολη κατάσταση. Ο εγκέφαλος, στο ανώτατο στάδιο εγρήγορσης, αναλύει την κατάσταση διασταυρώνοντας τα διάφορα δεδομένα. Οργανώνει την προστασία μας και επιλέγει την καλύτερη στάση: να φύγει, να πολεμήσει ή να κάνει τον πεθαμένο.

Αγωνία μπροστά στη δοκιμασία ή στην αλλαγή

Μια εξέταση, ένα διαγώνισμα, μια αθλητική δοκιμασία, μια μετακόμιση, μια απόλυση, μια νέα δουλειά, ένα σημαντικό ραντεβού, μια ερωτική συνάντηση... 
Ο κίνδυνος είναι ψυχολογικός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο παρών. Η αγωνία για το μέλλον φαίνεται ότι είναι κατ’ εξοχήν ανθρώπινο συναίσθημα. Έχει να κάνει με την επίγνωση του μέλλοντος, με την ικανότητα να φανταζόμαστε πιθανότητες. Το να γελαστούμε, να κάνουμε λάθος, να αποτύχουμε, να μην ξέρουμε πως να αντιμετωπίσουμε κάτι, το να μη μας εκτιμήσουν, είναι φόβοι απόλυτα φυσιολογικοί για τον καθένα.

Από το άγχος στην αγωνία

Οι ειδικοί δεν έχουν καταστήσει σαφή τη διαφορά μεταξύ άγχους και αγωνίας. Ωστόσο, χρησιμοποιούμε συνήθως τον όρο αγωνία για ένα άγχος σε παροξυσμό συνοδευόμενο από σωματικές διαταραχές. Άγχος και αγωνία, λοιπόν, διαδέχονται το ένα το άλλο.

Λίγο άγχος πριν από ένα διαγώνισμα, πριν από μια δοκιμασία, μια σημαντική συζήτηση ή μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον είναι φυσικό και χρήσιμο, το είδαμε. Γίνεται παθολογικό όταν είναι υπερβολικό, άτοπο ή εξελίσσεται σε χρόνιο. 

Εδώ βρίσκεται η διαφορά του άγχους από τον φόβο, που το αντικείμενό του είναι αόριστο και ανυπόστατο. Δεν είναι πλέον ένα συναίσθημα με ένα ερέθισμα, μια αρχή, μια εξέλιξη και ένα τέλος, αλλά μια ψυχική κατάσταση που εγκαθίσταται και χρωματίζει το βίωμα. Η εξαφάνιση του κίνδυνου ηρεμεί τον φόβο, αλλά όχι την αγωνία.