Όταν γελάς, ολόκληρος ο κόσμος γελάει μαζί σου.

Όλα τα αρνητικά συναισθήματα χρειάζονται ενέρ­γεια· σας αποστραγγίζουν. Και όλα τα θετικά συναισθήματα και οι θετικές στάσεις είναι γεννήτριες ενέργειας· παράγουν περισσό­τερη ενέργεια, ποτέ δεν σε αποστραγγίζουν. 

Όταν είστε ευτυχισμένοι, ξαφνικά ολόκληρος ο κόσμος ρέει προς το μέρος σας με ενέργεια, ολόκληρος ο κόσμος γελάει μαζί σας. Οι άνθρωποι έχουν δίκιο όταν λένε, “Όταν γελάς, ολόκληρος ο κόσμος γελάει μαζί σου. Όταν κλαις, είσαι μόνος σου”. 

Είναι αλήθεια, είναι απολύτως αλήθεια. Όταν είστε θετικοί, ολόκληρη η ύπαρξη συνεχίζει να σας δίνει περισσότερα, επειδή όταν είστε χαρούμενοι ολόκληρη η ύπαρξη είναι ευτυχισμένη μαζί σας. Δεν είστε βάρος, είστε ένα λουλούδι· δεν είστε πέτρα, είστε πουλί. Ολόκληρη η ύπαρξη αισθάνεται ευτυχής για εσάς.

Όταν πεθάνεις, μην ανησυχείς.

Μην ανησυχείς για το σώμα σου, γιατί οι συγγενείς σου θα αναλάβουν τα δέοντα.

Αυτοί:

Θα σου βγάλουν τα ρούχα,

θα σε πλύνουν, θα σε ξυρίσουν, θα σε μακιγιάρουν,

κούκλος θα δείχνεις,

θα κολλήσουν τα χείλη σου,

μήπως και ξεράσεις καμιά τελευταία σάχλα, ενώ σε κλαίμε,

θα σε βγάλουν από το σπίτι σου,

θα σε πάνε σηκωτό μέχρι τη δουλειά σου, αν είναι en passant,

Η Τέχνη του να πεθαίνεις

Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. 

Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει κι η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.  Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δυο. Όταν εισπνέεις, συμβαίνει η ζωή΄ όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι΄αυτό κι όταν γεννιέται ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Κι όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει, τότε η ζωή αναχωρεί.

«Όσοι μαθαίνουν για το Θάνατο ζουν ολοκληρωτικά τη Ζωή»

Είναι σημαντικό να μάθουμε περισσότερα για τον θάνατο όχι μόνο για να έχουμε άλλη συνειδητότητα όταν πλησιάζει το τέλος της ζωής μας αλλά και για να καλυτερέψουμε τη ζωή που ζούμε στο εδώ και τώρα. 

Να αφήσουμε τον φόβο της Ζωής και του Θανάτου, να αναγεννηθούμε μέσα από μια μεταμορφωτική διαδικασία και να κάνουμε την ζωή μας γιορτή

«Όσοι μαθαίνουν για το Θάνατο ζουν ολοκληρωτικά τη Ζωή»
Βιωματικό εργαστήρι Ηχοθεραπείας το Σάββατο 12 Απριλίου 18:00 – 22:30

Περισσότερες πληροφορίες για την Ζωή και τον Θάνατο στο παρακάτω λινκ
https://www.youtube.com/watch?v=VmtXq1EQwB4

Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να είναι ευάλωτος…

Μια σύντομη ανάλυση για τη ζωή, την αποδοχή, την άδεια να αισθάνεσαι άσχημα, την ανάγκη να είσαι ευάλωτος, την εμπιστοσύνη και τη δύναμη από το βιβλίο «Ο δρόμος των δακρύων»  του Χ. Μπουκάι 

1. Άδεια

Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να αισθάνεται άσχημα, να έχει ανάγκη από βοήθεια, να είναι ευάλωτος… Ίσως θεωρείς ότι είναι καλύτερο να μην αισθάνεσαι τον πόνο και να τον αποφεύγεις απασχολώντας το μυαλό σου με άλλα πράγματα. Οπωσδήποτε, όμως, με τον καιρό, το πιθανότερο είναι ότι ο πόνος θα ανέβει στην επιφάνεια. Επομένως, τώρα είναι καλύτερα. 

Δέξου ότι ίσως δεν μπορείς για ένα διάστημα να ενδιαφερθείς για τη δουλειά σου ή για ό,τι συμβαίνει στους φίλους σου, και άρχισε να βιώνεις το πένθος με όλες του τις συνέπειες. Η ζωή σου θα είναι αλλιώτικη όσο πορεύεσαι σ’ αυτόν τον δρόμο. Είναι πολύ πιθανό ότι θα πρέπει ν’ αλλάξεις προσωρινά ορισμένες συνήθειες… σίγουρα νιώθεις ένα κενό…

Διευκολύνοντας το ταξίδι ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου

Υπάρχουν ορισμένα βήματα που μπορούμε να ακολουθήσουμε τα οποία θα βοηθήσουν να διευκολυνθεί το ταξίδι ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου προς τους Ανώτερους Κόσμους και να διευκολυνθεί επίσης η μετενσάρκωσή τους.

Δεν έχει σημασία αν το άτομο έχει συνείδηση ή είναι αναίσθητο όταν πεθαίνει - διότι στην πραγματικότητα έχει πάντα συνείδηση. 

Μερικές φορές είναι έξω από το σώμα του και δεν μπορεί να ελέγξει τον μηχανισμό του εγκεφάλου του για να επικοινωνήσει μαζί σας. Ορισμένα νευρικά κέντρα έχουν παραλύσει έτσι ώστε δεν μπορεί να μιλήσει ή να κινηθεί. Αλλά η ψυχή του ακούει· αισθάνεται ό,τι συμβαίνει γύρω του. 

Ένα μήνυμα Ζωής από έναν άνθρωπο που του χαμογέλασε ο θάνατος

Η Holly Butcher στα 26 της έπρεπε να αρχίσει να σκέφτεται τον θάνατό της. Λίγες ώρες πριν πεθάνει αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα. Η κληρονομιά της προς όλους μας...

Το μήνυμα Ζωής που μας χάρισε  έχει κάνει τον γύρο του κόσμου και έχει συγκινήσει ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης.

Λίγες συμβουλές Ζωής από την Hol:

"Είναι παράξενο να καταλαβαίνεις και να αποδέχεσαι τον θάνατό σου ενώ είσαι 26 χρονών. Οι μέρες περνάνε και νομίζεις ότι έτσι θα συνεχίσει να γίνεται. Μέχρι να συμβεί το απρόσμενο. Πάντα φανταζόμουν ότι θα γερνούσα με ρυτίδες και άσπρα μαλλιά. Το θέλω τόσο πολύ που πονάει.

Αυτό είναι το θέμα με την ζωή, είναι εύθραυστη, πολύτιμη και απρόβλεπτη και κάθε μέρα είναι ένα δώρο. Είμαι 27 τώρα. Δεν θέλω να φύγω. Αγαπάω την ζωή μου. Είμαι χαρούμενη… Χρωστάω αυτή την αγάπη στους αγαπημένους μου. Αλλά ο έλεγχος δεν είναι στα χέρια μου.

Κάναμε το σώμα μας νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών

Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. 
Και μεις τί την κάνουμε, ρε; 
Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. 
Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; 
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.

.

Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Η διεργασία του πένθους

Η κοινωνία μας κάνει τα πάντα για να κρύψει τον θάνατo για να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητά του. Μακιγιάρουν το πρόσωπο και το σώμα ώστε η οικογένεια να μπορεί να πει: «Νόμιζε κανείς ότι είναι ζωντανός». Οι γιατροί γράφουν ηρεμιστικά. Αν ξεσπάσετε σε λυγμούς στο νεκροταφείο, σας απομα­κρύνουν από τον τάφο. Για να μην τα «τραυματίσουν» απαγορεύουν στα παιδιά να μπουν στο νεκρικό θάλαμο, δεν τα παίρ­νουν μαζί στο νεκροταφείο. Όλα αυτά ενισχύουν το αίσθημα του μη πραγματικού: «Δεν είναι στ’ αλήθεια νεκρός» και φρενάρουν τη διεργασία του πένθους. Άλλο πράγμα η διανοητική αποδοχή κι άλλο η συγκινησιακή και συναισθηματική αποδοχή. Η τελευ­ταία περνάει από την ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων.

η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο

Osho: Η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο είναι το γέλιο. Ναι, το γέλιο είναι η στάση του Ζεν απέναντι στο θάνατο και απέναντι στη ζωή επίσης, διότι η ζωή κι ο θάνατος δεν είναι χωριστά. Όποια είναι η στάση σου απέναντι στη ζωή θα είναι και η στάση σου απέναντι στο θάνατο, διότι ο θάνατος έρχεται ως το υπέρτατο άνθισμα της ζωής. Η ζωή υπάρχει για τον θάνατο. Η ζωή υπάρχει μέσω του θανάτου. Χωρίς το θάνατο, δεν θα υπάρχει καθόλου ζωή. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά η αποκορύφωση, το κρεσέντο. Ο θάνατος δεν είναι εχθρός, είναι φίλος. Επιτρέπει να υπάρχει η ζωή.

Ζωή και Θάνατος

Osho: Η Τέχνη του να πεθαίνεις

Ο θάνατος είναι ένα οργανικό, ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής και είναι πολύ φιλικός προς τη ζωή. Χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρχει η ζωή. Η ζωή υπάρχει λόγω του θανάτου. Ο θάνατος δίνει το φόντο. 

Ο θάνατος είναι, για την ακρίβεια, μια διαδικασία ανανέωσης και συμβαίνει κάθε στιγμή επίσης, όπως συμβαίνει κι η ζωή, διότι η ανανέωση είναι αναγκαία την κάθε μια στιγμή.  Τη στιγμή που εισπνέεις και τη στιγμή που εκπνέεις συμβαίνουν και τα δυο. Όταν εισπνέεις, συμβαίνει η ζωή΄ όταν εκπνέεις, συμβαίνει ο θάνατος. Γι΄αυτό κι όταν γεννιέται ένα παιδί, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να εισπνεύσει, τότε η ζωή ξεκινά. Κι όταν πεθαίνει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να εκπνεύσει, τότε η ζωή αναχωρεί.

Μηνύματα από επιθανάτιες εμπειρίες

Συχνά ακούμε φράσεις όπως: «ο θάνατος είναι η στιγμή της αλήθειας» ή «ο θάνατος είναι η στιγμή που ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό μας».
Άνθρωποι που έχουν βιώσει επιθανάτιες εμπειρίες αναφέρουν ότι η ζωή τους περνάει μπροστά από τα μάτια τους και ότι συχνά τους γίνονται ερωτήσεις όπως:

«Τι έκανες μέχρι τώρα στην ζωή σου;» ή «τι έκανες για τους άλλους;» ή «τι έκανες για τον εαυτό σου πραγματικά;»
Με το θάνατο είτε μας αρέσει είτε όχι, το εγώ πεθαίνει και η αληθινή μας φύση αποκαλύπτεται. Τη στιγμή του θανάτου μας, μας αποκαλύπτονται και οι δυο όψεις της ύπαρξης μας ταυτόχρονα. Η απόλυτη και η σχετική μας φύση. Το πώς είμαστε πραγματικά και το πώς ήμασταν σε αυτή τη ζωή.

«Αποχαιρετώντας ένα αγαπημένο πρόσωπο που έχει φύγει από αυτή τη ζωή»

Από το «το Θιβετιανικό Βιβλίο για την Ζωή και τον Θάνατο» του Σογκυαλ Ρινποτσε

Διαλογιστική άσκηση : 

1) Επίκληση: Επικαλεστείτε κάποιο φωτισμένο ον που σας εμπνέει περισσότερο (Αγγέλους, Αρχαγγέλους, Πνευματικούς δασκάλους και οδηγούς, Αγίους κ.λ.π.). Αν μπορείτε φανταστείτε το να υπάρχει στο χώρο. Αν όχι νιώστε απλώς την παρουσία του. Επικαλεστείτε την άπειρη δύναμη ευσπλαχνία και ευλογία του
 

2) Κάλεσμα: Ανοίξτε τη καρδιά σας και καλέστε Τον με όλο τον πόνο και την δυστυχία που νιώθετε. Αφήστε ελεύθερο το συναίσθημα σας, τα δάκρυα σας και ζητήστε βοήθεια. Να ξέρετε ότι πάντα είναι εκεί κάποιος που σας ακούει με απέραντη αγάπη και ευσπλαχνία χωρίς να σας κρίνει.

Η διαδικασία του θανάτου

Η διαδικασία του θανάτου ουσιαστικά αποτελείται από δυο φάσεις διάλυσης. Την εξωτερική όπου οι αισθήσεις και τα στοιχεία διαλύονται και την εσωτερική όπου διαλύονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις.

Όλη μας η ύπαρξη καθορίζεται από τα πέντε στοιχεία γη, νερό, φωτιά, αέρα και αιθέρα. Μέσα από αυτά σχηματίζεται το φυσικό μας σώμα και όταν διαλύονται πεθαίνουμε.

Η γη σχηματίζει τη σάρκα, τα οστά και τα όργανα της όσφρησης καθώς και τις μυρωδιές. Το αίμα, όλα τα υγρά του σώματος, τα όργανα της γεύσης καθώς και οι γεύσεις προέρχονται από το στοιχείο του νερού. 

Η θερμότητα, τα όργανα της όρασης, τα χρώματα και οι μορφές σχηματίζονται από το στοιχείο της φωτιάς. Η αναπνοή, τα όργανα αφής καθώς και οι φυσικές αισθήσεις σχηματίζονται από το στοιχείο του αέρα. 

Οι κοιλότητες του σώματος, τα όργανα ακοής και οι ήχοι σχηματίζονται από το στοιχείο του αιθέρα. Ο νους μας ενσωματώνει και τις πέντε στοιχειακές ιδιότητες. Η ένωση νου/σώματος μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τον εξωτερικό κόσμο.

Απλά λόγια για το Θάνατο

Ο άνθρωπος πάντα ονειρευόταν να καταστρέψει το θάνατο επειδή η λογική του μυαλού λέει: Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, τότε η ζωή θα ήταν περισσότερη. 

Η διαλεκτική όμως που είναι πιο κοντά στη ζωή λέει: Αν θέλεις περισσότερη Ζωή, τότε να είσαι πιο έτοιμος για το Θάνατο. 

Μπορεί αυτό να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι, παρατήρησε όμως τι συμβαίνει όταν οδηγείς ένα αυτοκίνητο και η ταχύτητα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Εσύ δίνεσαι ολοκληρωτικά στην ταχύτητα και έρχεται ένα σημείο που μπορεί να συμβεί ο θάνατος ανά πάσα στιγμή. Τότε νιώθεις πραγματικά ζωντανός. Νιώθεις εκστατικός. Εκείνη τη στιγμή αγκαλιάζεις πραγματικά τη ζωή. Στη ανθρώπινη φύση υπάρχει τεράστια έλξη για περιπέτεια, για θάρρος. Γιατί όταν ο θάνατος σε φιλάει είναι σαν να σου δίνει ένα φιλί η ζωή.