Έρωτας, ο οργασμός της Ψυχής

Είναι στο χέρι σου να μεταμορφώσεις τον έρωτά σου από την εκσπερμάτωση της στιγμής σε οργασμό Ψυχής.

Κάθε φορά που ερωτευόμαστε μας ερωτεύεται και η ζωή και νιώθουμε τη Ζωή να φτερουγίζει μέσα στην καρδιά μας ζωντανεύουμε, ενθουσιαζόμαστε, γινόμαστε πιο δημιουργικοί και ανοίγουμε στις άπειρες δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας. Πετάμε! Γινόμαστε Ουράνιοι Χορευτές! Ο έρωτας μας παρασύρει ώστε να γοητεύσουμε, να καταπλήξουμε και να μην μαγέψουμε μόνο μέσα στην κρεβατοκάμαρα, αλλά σε κάθε μας στιγμή.

Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι από εμάς είναι ότι ο Έρωτας γεννιέται πάντα για να πεθάνει. Να μεταμορφωθείς, να μετουσιωθείς σε κάτι θεϊκό. Πεθαίνει για να σπάσει τα όρια του υλικού σώματος που χωρίζουν τους δυο εραστές και να τους ενώσει μέσα από την ποιότητα της ψυχής τους.

Κάθε σχέση είναι καθρέφτης που αποκαλύπτει την ταυτότητά μας

Ένας άνθρωπος που δεν έχει ισορροπίες στη ζωή του, που δεν έχει ανακαλύψει τον εαυτό του και βιώνει δυστυχία στην καθημερινότητά του, αν ψάξει να βρει την ευτυχία μέσα στον έρωτα, τότε θα βιώσει διπλά τη δυστυχία. Θα βρει κάποιον που θα ψάχνει κι αυτός κάποιον άλλον για να του δώσει χαρά, ευτυχία. Και όταν δυο δυστυχίες συναντιούνται, δεν μπορούν να μεταμορφωθούν σε ευτυχία.

Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να γίνουν μια διπλή δυστυχία.

Μόνο ο άνθρωπος που είναι απελευθερωμένος από το παρελθόν του, που έχει ανακτήσει τις ισορροπίες στη ζωή του και νιώθει ευτυχία, μπορεί να μπει μέσα στον έρωτα μετατρέποντας την ευτυχία του σε ευδαιμονία.

Αυτό που μας εμποδίζει να νιώσουμε ευτυχία είναι ότι προσπαθούμε να μην πονέσουμε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι οι πληγές μας δεν υπάρχουν. Ακριβώς σαν τη στρουθοκάμηλο κρύβουμε το κεφάλι και πιστεύουμε πως ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει και ότι και οι άλλοι δεν μπορούν να δουν πάνω μας, μέσα μας, αυτό που εμείς αποφεύγουμε να αντικρύσουμε.

Αν θες “ησυχία”, περπάτα ήσυχα στη ζωή

Αν θες “ησυχία”, περπάτα ήσυχα στη ζωή μικρές σκέψεις, μικρά όνειρα, μικρά βήματα… μην ψάχνεις, μην αναζητάς, μην αναμοχλεύεις καταστάσεις περπάτα σκυφτός πάνω σε ζωγραφιστά μονοπάτια μην τα λαξεύεις μονάχος σου και προπάντων μη τα ποτίζεις με τα δάκρυά σου

Kράτα τα μάτια χαμηλά, καρφωμένα κάτω και μην αφήνεις τη ματιά σου να την κλέβει ο ουρανός, μην αφήνεις το “μπλε” να σε ξελογιάσει και να σε κάνει να πιστέψεις ότι έχεις φτερούγες…

Kαι κυρίως απόφυγε αγάπες κι έρωτες θα σε παραμυθιάσουν, θα σε ξεσηκώσουν, θα νομίσεις ότι είσαι θεός για λίγο και μετά θα κλειστείς πάλι στο καβούκι σου θρηνώντας τη Ζωή που δεν κέρδισες….

H ύπαρξη δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι ρεύμα.

Υπάρχει ένας ήχος που προηγείται από κάθε σκέψη, από κάθε λέξη, από κάθε «εγώ». Ένας ήχος που δεν τον ακούμε με τα αυτιά αλλά με την ύπαρξη. Είναι ο παλμός. Πριν μάθουμε τον κόσμο ως έννοια, τον γνωρίζουμε ως ρυθμό. Ως εναλλαγή. Ως κίνηση ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η καρδιά δεν είναι απλώς όργανο· είναι η πρώτη μας εμπειρία κοσμικής τάξης. Ένα μικρό κέντρο βαρύτητας που οργανώνει το χάος της ύλης σε ζωή...

Και όμως, αυτός ο παλμός δεν ξεκίνησε μέσα μας.

Ξεκίνησε πολύ πριν υπάρξει σώμα για να τον φιλοξενήσει.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΑΥΡΑ

Το φως σου κάνει αυτούς που ζουν στις σκιές να νιώθουν άβολα.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να μιλήσουν για να τους προσέξουν. Η παρουσία τους είναι ενέργεια. Η αύρα τους μπαίνει σε ένα δωμάτιο πριν από αυτούς.

Και αυτού του είδους τα όντα δεν περνάνε απαρατήρητα Από μικρή ηλικία, αυτές οι ψυχές αναπτύσσουν μια εσωτερική δύναμη που δεν έμαθαν από ένα βιβλίο. Είναι διαίσθηση, ευαισθησία, σύνδεση. Μια καθαρή ενέργεια που ακούσια αποκαλύπτει αυτό που προσπαθούν να κρύψουν οι άλλοι. Και εκεί ξεκινάει η σύγκρουση.

Οι δάσκαλοι δε χρειάζονται – Eυτυχώς που υπάρχουν οι δάσκαλοι

Αν πεις ότι δεν χρειάζεσαι δάσκαλο είναι ψέμα. Αν πεις ότι χρειάζεσαι δάσκαλο είναι πάλι ψέμα. Συνοδοιπόροι λέμε πως είμαστε, με τον ίδιο προορισμό, αλλά τουλάχιστον σ’ αυτή την ενσάρκωση δεν έχουμε ξεκινήσει όλοι από την ίδια αφετηρία. 

Μπορεί το κέντρο της ύπαρξής μας να αποτελείται από την ίδια ουσία, μπορεί όλοι να είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας όμως υπάρχουν αυτοί που προχωρούν εντελώς στα τυφλά, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν ξεκάθαρα το τέρμα. Αυτός που απέχει λίγα μέτρα από τον προορισμό ή έχει φτάσει εκεί, μπορεί να σου πει αν βαδίζεις σωστά ή χάνεις το χρόνο σου. Μπορεί να σου δείξει την κατεύθυνση προς το Φως. Μπορεί, αν είσαι τυχερός, να σου απλώσει το χέρι.