Μπορείς να απελευθερωθείς απο τον ρόλο του θύματος

Ξέρω πως δεν διάλεξες συνειδητά να γίνεις αυτό που κάποιοι λένε «θύμα». Αυτός ο ρόλος δεν είναι αδυναμία ούτε «χαρακτήρας». Είναι η αντανάκλαση παλιών πληγών — πόνων που δεν αναγνωρίστηκαν, ορίων που δεν μπήκαν, φροντίδας που δεν δόθηκε. Έμαθες να προστατεύεσαι υποχωρώντας, σιωπώντας, μεταφέροντας την ευθύνη έξω από σένα, γιατί μέσα σου υπήρχε ένας φόβος: αν τολμήσω να σταθώ, ίσως με συνθλίψουν.

Εγώ και ο φόβος μου

Μια ιστορία με μεγάλη σημασία...

"Πως μπόρεσες να απελευθερωθείς από τον δαίμονα της απελπισίας;" ρώτησε ο Δάσκαλος.
"Τον σκότωσα, νομίζω" απάντησε ο μαθητής.
"Σκότωσες τον δαίμονα;"
"Τον σκότωσα, έτσι νομίζω."
Ο Δάσκαλος χαμήλωσε το βλέμμα του και κοιτούσε το δάπεδο για μια ολόκληρη αιωνιότητα...
"Εάν σκότωσες, σκότωσες ένα μέρος του εαυτού σου".
"Του εαυτού μου;"

"Ναι, του εαυτού σου. 

Η αγάπη είναι ο βούρδουλας του φόβου.

Όταν κάποιος αγαπάει δεν φοβάται. Νιώθει μια απεριόριστη δύναμη να τον πλημμυρίζει. Δεν υπάρχει τίποτα να τον περιορίσει. Νιώθει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα! Αψηφά ακόμα και τον θάνατο γιατί η ζωή του είναι γεμάτη.

Όταν όμως δεν αγαπάει, φοβάται ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα. Ακόμα και οι πιο ασήμαντοι φόβοι του θεριεύουν και αναζητά την ασφάλεια ολοένα και περισσότερο, περιορίζοντας τον εαυτό του και τις δυνατότητες του.

Δεν είναι για τους δειλούς ο φόβος, επιτρέψτε του να υπάρχει

Ο φόβος είναι μέρος της ευφυΐας σας· δεν είναι κάτι κακό. Ο φόβος απλώς δείχνει ότι υπάρχει θάνατος, και εμείς, τα ανθρώπινα πλάσματα, είμαστε εδώ μόνο για μερικά λεπτά. Αυτό το ρίγος λέει ότι δεν θα είμαστε εδώ για πάντα, δεν είμαστε εδώ αιώνια, μερικές ημέρες ακόμη, και θα έχετε φύγει.

Στην πραγματικότητα λόγω του φόβου του θανάτου τα ανθρώ­πινα πλάσματα αναζητούν σε βάθος τι σημαίνει η θρησκευτικό­τητα· διαφορετικά δεν θα είχε κανένα νόημα. Κανένα ζώο δεν είναι θρησκευόμενο, επειδή κανένα ζώο δεν ζει στον φόβο. Κανένα ζώο δεν μπορεί να είναι θρησκευόμενο, επειδή κανένα ζώο δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τον θάνατο. 

Τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν συνείδηση του θανάτου. Κάθε λεπτό ο θάνατος είναι εκεί, σας πε­ριβάλλει από παντού - οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να φύγετε. Αυ­τό σας δίνει ένα ρίγος. Γιατί να αισθάνεστε αμηχανία, ριγήστε! Αλλά και πάλι το εγώ λέει, ‘Όχι - εσύ, φοβάσαι; Όχι, αυτό δεν είναι για εσένα, αυτά είναι για τους δειλούς. Εσύ είσαι γενναίος”.

Είναι καιρός να κάνουμε ένα βήμα πέρα από τον φόβο

Ο φόβος του θανάτου είναι αυτό που διαμόρφωσε τον τελευταίο χρόνο της ζωής μας. 

Όταν κοιτάζω γύρω μου, βλέπω έναν κόσμο που ενεργεί σαν να είναι γραφτό να ζούμε για πάντα. 

Βλέπω πόσο αποστασιοποιημένοι είμαστε από τον φυσικό κύκλο ζωής και θανάτου. Βλέπω πόσο αντιστεκόμαστε σε αυτό που δεν μπορεί να αποφευχθεί, και ζούμε από μια θέση φόβου και ελέγχου, που μας οδηγεί σε πόνο και ταλαιπωρία...

Όπως με όλα στη ζωή, αυτό που δεν δεχόμαστε και δεν αγκαλιάζουμε ως μέρος της ζωής, δημιουργεί ένα μονοπάτι ταλαιπωρίας για εμάς.

Όταν έχεις κατανοήσει την "Γνώση" σου τότε το άγνωστο δεν το φοβάσαι

Δεν υπάρχει τίποτα για να φοβάσαι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις λίγη περισσότερη επίγνωση. Έτσι, όποιος κι αν είναι ο φόβος σου, πιάσε τον, κοίταξέ τον λεπτομερώς με τον τρόπο που κοιτάζει ένας επιστήμονας και θα εκπλαγείς! Αρχίζει να λιώνει σαν παγάκι. Μέχρι να τον κοιτάξεις πλήρως, έχει φύγει. Και όταν υπάρχει ελευθερία χωρίς κανένα φόβο, αυτό φέρνει τέτοια ευλογία, που δεν υπάρχουν λόγια να το εκφράσεις.

Ο φόβος που τον αποδέχεσαι γίνεται ελευθερία. Ο φόβος που τον αρνείσαι, που τον απορρίπτεις, που τον επικρίνεις, γίνεται ενοχή. 

Παράτα το φόβο! Μαζεύεις φόβο από τα παιδικά σου χρόνια, ασυνείδητα. Τώρα πέταξέ τον συνειδητά και ωρίμασε. Και τότε η ζωή μπορεί να γίνει ένα φως, το οποίο εξακολουθεί να βαθαίνει, όσο συνεχίζεις να ωριμάζεις. Απλώς λίγο περισσότερη κατανόηση όλων σου των συναισθημάτων, των ψυχικών σου διαθέσεων.

Δεν είναι για τους δειλούς ο φόβος, επιτρέψτε του να υπάρχει!

Κοιτάξτε τον παραλογισμό των ερωτήσεων που κάνουν οι άνθρωποι: Πώς να αγαπήσω, πώς να χορέψω, πώς να διαλογιστώ; Πώς να ζήσω; 

Παράλογες ερωτήσεις, αλλά δείχνουν τη φτώχια, την εσωτερική φτώχια του ανθρώπου. Ανέβαλε τα πάντα και σιγά-σιγά λησμόνησε.

Κάθε παιδί γνωρίζει πώς ν’ αγαπά, και κάθε παιδί γνωρίζει να χορεύει, και κάθε παιδί γνωρίζει πώς να ζει. Κάθε παιδί έρχεται στον κόσμο αυτόν πλήρες, με όλα πάνω του έτοιμα. Απλώς πρέπει ν’ αρχίσει να ζει.

Το έχετε παρατηρήσει; 

Εάν κλαίτε και ένα μικρό παιδί σας πα­ρακολουθεί, θα σας πλησιάσει. Δεν μπορεί να πει πολλά, δεν μπο­ρεί να σας πείσει να σταματήσετε να κλαίτε, αλλά θα βάλει το χέρι του στο χέρι σας. Έχετε αισθανθεί το άγγιγμα;

Εσωτερικός κριτής, αυτή η φωνή που κάνει τη ζωή μας δύσκολη.

Εσωτερικό κριτή ονομάζουμε την εσωτερική φωνή που μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Που μας ασκεί συνέχεια αρνητική κριτική και δημιουργεί τις αρνητικές σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας. Η φωνή του εσωτερικού κριτή είναι η φωνή  των γονιών και των δασκάλων μας που πολύ καλά εκπαιδευμένοι από την τελειομανή κοινωνία που ζούμε, μας ζητούσαν συνέχεια να είμαστε πρώτοι, να είμαστε οι καλύτεροι και μας συγκρίνανε συνεχώς με όλους τους άλλους γύρω μας.

Ο εσωτερικός κριτής είναι συνήθως απέναντι μας ανικανοποίητος και η φωνή του είναι πολύ αυστηρή, θυμωμένη, δυνατή και ακατάπαυστη. Έχει τόση μεγάλη δύναμη και εξουσία πάνω μας που μπορεί εύκολα να μας ρίξει μέσα σε μια ψυχολογική κόλαση και να μας βασανίζει είκοσι τέσσερεις ώρες το 24ωρο εμποδίζοντας τη δημιουργική ανάπτυξη μας. 

Ο φόβος που τον αποδέχεσαι γίνεται ελευθερία. Ο φόβος που τον απορρίπτεις γίνεται ενοχή.

Δεν υπάρχει τίποτα για να φοβάσαι. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη περισσότερη επίγνωση. Έτσι, όποιος κι αν είναι ο φόβος σου, πιάσε τον, κοίταξέ τον λεπτομερώς με τον τρόπο που κοιτάζει ένας επιστήμονας και θα εκπλαγείς! Αρχίζει να λιώνει σαν παγάκι. Μέχρι να τον κοιτάξεις πλήρως, έχει φύγει. Και όταν υπάρχει ελευθερία χωρίς κανένα φόβο, αυτό φέρνει τέτοια ευλογία, που δεν υπάρχουν λόγια να το εκφράσεις.
Ο φόβος που τον αποδέχεσαι γίνεται ελευθερία. Ο φόβος που τον αρνείσαι, που τον απορρίπτεις, που τον επικρίνεις, γίνεται ενοχή. 
Αν αποδεχτείς το φόβο σαν μέρος της κατάστασης... Είναι μέρος της κατάστασης. Ο άνθρωπος είναι ένα μέρος και το όλο είναι τεράστιο. Ένα ελάχιστο μέρος, μια σταγόνα - και το όλο είναι ολόκληρος ωκεανός. Αρχίζεις να τρέμεις: "Μπορεί να χαθώ μέσα στο όλο. Η ταυτότητά μου μπορεί να χαθεί." Αυτός είναι ο φόβος του θανάτου. Και ο φόβος του θανάτου είναι ο φόβος της εκμηδένισης.

Αν κάποιος δεν φοβάται, μπορεί να δεχτεί τη ζωή όπως έρχεται

Όπως τόσοι άλλοι σύγχρονοι άνθρωποι, έχω υπάρξει πολύ εγωιστής, πολύ ναρκισσιστής. Μου χρειαζόταν να κατέβω από τη θέση πάνω στην οποία νόμιζα ότι υπερείχα και την είχα επιλέξει με σκοπό να αρνηθώ τον εξευτελισμό που υποχρεώθηκα να υποστώ σαν παιδί. 

Κουρνιασμένος σ' αυτό το ψηλό επίπεδο, φοβόμουν να πέσω ή να αποτύχω, γιατί η ταυτότητά μου ήταν ένα με τη μεγαλοσύνη μου. Ευτυχώς, διατήρησα κάποια ταύτιση με το σώμα μου, που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η όποια θέση που ήλπιζα να αποκτήσω βρισκόταν στο βασίλειο του σώματος και της σεξουαλικότητάς μου. 

Το να πατήσω τα πόδια μου στο έδαφος, για μένα ήταν μια μεγάλη και δύσκολη διαδικασία, αλλά όταν ένιωσα αυτή την επαφή, ήταν μια εμπειρία χαράς.

Η Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής

Υπάρχουν φορές που τριγυρνάμε στο σκοτάδι και αναρωτιόμαστε: «Πού είναι το φως; Είναι αληθινό; Τι πρέπει να κάνω για να το βρω;» Είναι από εκείνες τις φορές που νιώθουμε ότι έχουμε περάσει πολλά, ότι έχουμε δοκιμαστεί και ότι προσπαθήσαμε, και νιώθουμε μπερδεμένοι και χαμένοι.

Βαθιά σ’ αυτό το άγνωστο δάσος ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη «σκοτεινή νύχτα της ψυχής». Είναι η στιγμή που κάθε φιλική σχέση και παρηγοριά χάνει τη σημασία της, όταν το παρελθόν αποσυντίθε­ται και το μέλλον είναι άγνωστο, και απομένουμε μόνοι στο σκοτεινό καράβι της λαχτάρας. 

Ο φίλος μου Raz Ingrasci, διευθυντής του Ινστιτούτου Hoffman Quadrinity, λέει γι’ αυτή τη σκοτεινή νύχτα: «Συχνά, όταν υποφέρουμε, νομίζουμε ότι είμαστε εκατομμύρια μίλια μακριά από το Θεό. Νομίζουμε ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει».

Ζήσε, σαν να μην υπαρχει αύριο...

Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη ώστε τελικά αυτό που της δίνει και ομορφιά και ουσία είναι να βουτάς στο άγνωστο και να ζεις τη στιγμή χωρίς προσδοκίες, προϋποθέσεις και «υπογεγραμμένα συμβόλαια». Τη βαθύτερη σοφία, για να σταθούμε μπροστά στο άγνωστο χωρίς φόβο, η ψυχή μας τη διαθέτει από τότε που γεννιόμαστε ή μάλλον από τη στιγμή της σύλληψής μας. Γι’ αυτό τα παιδιά έχουν αυτό που εμείς, οι ενήλικες, ονομάζουμε «άγνοια κινδύνου». 

Αν παρατηρήσει κανείς τη συγκεκριμένη έκφραση, θα διαπιστώσει ότι και οι δύο λέξεις έχουν φοβικό επίχρισμα. Η «άγνοια» υποδηλώνει μία κατάσταση στην οποία το υποκείμενο δε διαθέτει τα κατάλληλα γνωστικά εργαλεία ώστε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δεδομένης, κάθε φορά, κατάστασης. Έτσι είναι ανυπεράσπιστο σε οτιδήποτε, θετικό και -κυρίως- αρνητικό, θα προκύψει. Επιπλέον, ο «κίνδυνος» είναι εξ ορισμού αρνητική έννοια που το άκουσμά της προκαλεί αναπόφευκτα φόβο. 

Κάθε φορά που φοβόμαστε φτιάχνουμε τα δεσμά μας

Ελευθερία Καρδιάς

Της Αγγελικής Μπολουδάκη

Η κάθε επιθυμία ζητάει τρόπο να σπάσει τα δεσμά και να ελευθερωθεί, να αναδυθεί από τα βάθη και να γίνει πράξη.

Να διερευνήσει τα συναισθήματα που την συνοδεύουν, για να διαπιστώσει, εάν έρχεται σε συμμαχία με το υγιές κομμάτι του εαυτού μας.

Κάθε φορά που νιώθουμε δέσμιοι των φόβων μας, πλάθουμε φανταστικά ή πραγματικά δεσμά. Δημιουργούνται μέσα μας εσωτερικοί περιορισμοί, που ενεργοποιούνται όταν έρχεται σε σύγκρουση αυτό που πραγματικά θέλουμε, αυτό που επιθυμεί η ψυχή μας, με αυτό που μας έχουν επιβάλει οι άλλοι, οι σημαντικοί άνθρωποι του παρελθόντος μας, αλλά και του περιβάλλοντός μας, οι οποίοι στην ουσία εκφράζουν τους φόβους μας.

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι…

Ένας άγγελος που ξεχάστηκε είσαι… Ξεχάστηκε και χάθηκε στους λαβύρινθους της σκέψης… 

Κοίταξες τους άλλους, τους είδες διαφορετικούς και σκέφτηκες ότι είσαι λάθος…
Ότι χρειάζεται να έχεις συγκεκριμένη συμπεριφορά για να μπορείς να ζήσεις ανάμεσα τους… και χάθηκες… 

Δεν κατάλαβες ότι χρειαζόταν να παραμείνεις διαφορετικός… 

Ότι χρειάζεται να γίνεις διαφορετικός μήπως και καταφέρεις να τους ξυπνήσεις από το λήθαργο που τους έφερε η ύλη… Μήπως καταφέρεις και τους κάνεις να ενθυμηθούν από πού έρχονται,  ποιοι ήταν κάποτε και πώς μπορούν να μεταμορφώσουν τις σκιερές τους στιγμές σε φωτεινές…

Μετανάστες στην ύλη όλοι μας αφήσαμε πίσω την κοινή πατρίδα και ντυθήκαμε ρούχα από χώμα και νερό… κυλήσαμε στην γη δακρύζοντας… 

Ο Φόβος είναι απλώς ένα σύμπτωμα

Από το βιβλίο «το Φιλί της Πεταλούδας» της Δέσποινας Παλαμάρη

Ο φόβος είναι ένα πολύ έντονο συναίσθημα και παράγει μια δυνατή ενέργεια που μας δυσκολεύει και ουσιαστικά μας εμποδίζει να ζούμε. Αν προσπαθήσουμε να τον πολεμήσουμε ή να φύγουμε μακριά του, θα διαπιστώσουμε ότι αυτός μας ακολουθεί και αυτό συμβαίνει επειδή συνδεόμαστε μαζί του με έναν περίεργο τρόπο. 

Γεννήθηκε από μας και διατηρεί τη ζωή του ρουφώντας τη δική μας ενέργεια. Εμείς τον τρέφουμε και τον μεγαλώνουμε. Στην αρχή ήταν ένας μικρός σπόρος στη σκέψη μας που σταδιακά μεγάλωνε, ακριβώς όπως κάνει και ένα φυτό. 

Ο διαχωρισμός sex και Αγάπης αφορά τον διαχωρισμό Εγώ και σώματος

Ο φόβος του θανάτου είναι αποτέλεσμα ενός φόβου για τη ζωή. Δεν μπορεί να αφεθεί κανείς στη ζωή ή στο σώμα, γιατί αυτό θα σήμαινε εγκατάλειψη των ελέγχων του Εγώ, κάτι που θα έφερνε το άτομο πρόσωπο με πρόσωπο με το γεγονός της πιθανότητας να πεθάνει. Αυτός ο φόβος προέρχεται από μια εμπειρία θανάτου ή πιθανότητας έλευσής του κατά την πολύ πρώιμη ζωή, η οποία προκαλεί τον οργανισμό να αυτοθωρακιστεί, σαν ένα αμυντικό μέτρο, ώστε να μην είναι ευάλωτο σ' αυτή την πιθανότητα στο μέλλον. 

Αλλά το να είναι κανείς οπλισμένος ή θωρακισμένος, σημαίνει ότι αποδέχεται την πιθανότητα να δεχτεί επίθεση ή απειλή απώλειας της ζωής του. Αυτή είναι η ψυχολογική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει. Η ενέργεια που επενδύεται στην προσπάθεια επιβίωσης, δεν διατίθεται για την απόλαυση της ζωής. Αλλά αυτό, επίσης σημαίνει ότι ο φόβος θανάτου ενός ατόμου το εμποδίζει να ζήσει ολοκληρωμένα και τον φέρνει πιο κοντά σ' αυτόν.