Γιατί έχουμε πολλά πρόσωπα;

Γιατί φοράμε μάσκες; Ποια ανάγκη υπάρχει και ποιος είναι ο φόβος να τις πετάξουμε; Πρέπει να καταλάβεις, ολόκληρο το μηχανισμό. Μόνο τότε αυτά τα λόγια θα σου γίνουν ξεκάθαρα.

Καταρχήν, ποτέ δεν αγάπησες τον εαυτό σου. Μισείς τον εαυτό σου. Και, όταν μισείς τον εαυτό σου, κρύβεις το πρόσωπό σου. Αν μισείς τον εαυτό σου, πώς θα αποκαλύψεις το πρόσωπό σου στους άλλους. Εσύ ο ίδιος τον μισείς, εσύ ο ίδιος δεν θέλεις να το δεις οπότε, πώς θα το αποκα­λύψεις στους άλλους; 

Πώς συνέβη και μισείς τον εαυτό σου; Ολόκληρο το κατεστημένο τής κοινωνίας βασίζεται πάνω στη δημιουργία μίσους για τον εαυτό σου, αυτοκαταδίκης, ενοχής. Οι θρησκείες, οι ιερείς, η κοι­νωνία και κάθε είδους εκμετάλλευση στηρίζεται πάνω στο βασικό σπόρο ότι μισείς τον εαυτό σου. Γιατί να πας σ’ ένα ιερέα, αν δεν μισείς τον εαυτό σου; Ποια η ανάγκη; 

Πίστεψε σε σένα και βούτα μέσα σου για να βρεις την δύναμή σου…

 Αν είσαι στην έρημο και δεν μπορείς να βρεις την όαση, κάλεσε την όαση να έρθει να σε βρει…

Είτε το ξέρεις είτε όχι σημασία έχει ότι η δύναμη είναι μέσα σου και ήρθες σε αυτόν τον κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες…

Όταν λες: δεν είμαι, δεν έχω, δεν κατέχω απλώς περιορίζεις τον εαυτό σου. Δίνεις την εξουσία αποκλειστικά στο μυαλό σου να επιλέξει τι μπορεί και τι δεν μπορεί, βασισμένο σε αυτά που ήδη ξέρει και έχει τοποθετήσει μέσα στα κουτάκια του. Περιορίζεσαι στο μυαλό και δεν ανοίγεσαι στο Πνεύμα που είναι άπειρο, ανεξάντλητο και απεριόριστο…

Η γνώση είναι επανάσταση.

Η μεταμόρφωση είναι δυνατή μόνον όταν παρατήσεις τις φαντασιώσεις. Όταν φτάσεις στο σημείο να καταλάβεις ότι δεν είσαι τίποτα, όταν φτάσεις το σημείο να καταλά­βεις το κενό σου, όταν φτάσεις το σημείο να καταλάβεις την μη αυθεντι­κή σου ζωή, τότε αμέσως το εγώ αρχίζει και πέφτει.

Η γνώση είναι επανάσταση. 
Όχι η γνώση που μαζεύεις με το νου, αλλά η γνώση που κατακτάς όταν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου. Η αυτογνω­σία είναι μια δύναμη μεταμόρφωσης. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να γίνει. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό: Οι άνθρωποι σκέφτονται: “Πρώτα θα μάθουμε κι ύστερα θα αλλάξουμε.” Όχι! Τη στιγμή που γνώρισες, η αλλαγή συμβαίνει. Η ίδια η γνώση μεταμορφώνει. Δεν πρόκειται πρώτα να μάθεις κι ύστερα να κάνεις κάτι για να αλλάξεις. Η γνώση δεν είναι μια μέθοδος, δεν είναι ένα μέσο. Η γνώση είναι και το ίδιο το τέλος.

Γιατί φοβάσαι να γνωρίσεις τον εαυτό σου;

Το πρώτο πράγμα στην μεταμόρφωση είναι να αντιμετωπίσουμε άμεσα το νου. Για να συμβεί όμως αυτή η αντιμετώπιση, πρέπει να καταλάβεις δυο τρία πράγματα. Κατόπιν, θα είσαι σε θέση να σκεφτείς το πώς μπορεί να αλλάξει ο νους. Το πρώτο πράγμα για την άμεση αντιμετώπιση του νου είναι ότι πρέπει να αφήσεις όλους σου τους φόβους σχετικά με το να γνωρίσεις τον εαυτό σου.

Γιατί φοβάσαι να γνωρίσεις τον εαυτό σου;

Φοβάσαι ότι μπορεί να είσαι κακός άνθρωπος. Φοβάσαι ότι μπορεί να ανακαλύψεις πως είσαι κακός άνθρωπος, αφού έχεις καλλιεργήσει μια εικόνα καλού ανθρώπου. Φαίνεσαι καλός, ευγενικός, αθώος, αυθεντικός, αληθινός. Φοβάσαι ότι μπορεί να ανακαλύψεις πως μέσα σου δεν είσαι αυθεντικός, αλλά ψεύτικος. Φοβάσαι ότι θα ανακαλύψεις πως είσαι πονηρός και υποκριτής. Φοβάσαι ότι η εικόνα του εαυτού σου, αυτό που νομίζεις ότι είσαι, μπορεί να αποδειχθεί πως είναι ψεύτικο.

Ο τόπος που ψάχνεις δεν είναι έξω από εσένα.

 Για να βρούμε το θάρρος να "απειθαρχήσουμε" πρέπει να μπορούμε να αντέξουμε το ενδεχόμενο να μείνουμε μόνοι...

πρέπει να μη φοβόμαστε να κάνουμε λάθος,

πρέπει να έχουμε την ικανότητα να ξαναρχίσουμε από την αρχή αν είναι ανάγκη και

πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε το αντίτιμο την ανυπακοής μας

Μπροστά σε ένα απολύτως αυτόνομο άτομο, η κοινωνία διαισθάνεται να κινδυνεύει από μια ελευθερία που αμφισβητεί τους κανόνες και μπορεί να γίνει επιλογή πολλών.

Οι άνθρωποι που αναζητούν παύουν να ανήκουν στο κοπάδι και δεν παραπέμπουν πια στην καμήλα, αλλά μάλλον θυμίζουν τα λιοντάρια που πότε-πότε διασταυρώνονται το ένα με το άλλο. 

ΕΧΩ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΝΑ ΜΑΘΩ

Επέλεξα να μάθω,  να μεγαλώσω, να αμφισβητήσω τον εαυτό μου, να αλλάξω γνώμη, να αφήσω κάθε άποψη, να υπερβώ όλες τις πεποιθήσεις, συμπεριλαμβανομένων αυτών που θεωρώ δεδομένες και στις οποίες προσκολλώμαι ασυναίσθητα για να προστατεύσω μια ταυτότητα που δεν μου ανήκει.

Επέλεξα να μάθω, να είμαι μαθητής της ζωής, να ακούσω τα μαθήματα αγάπης και να κατακτήσω μια ολοένα βαθύτερη ωριμότητα, ποτέ δεν συμβιβάζομαι με το σημείο που ήρθα, ποτέ δεν προσάραξα, επιλέγοντας να προχωρήσω, πράγματι, να πάω πιο βαθιά μέσα μου, γιατί έχω διαπιστώσει ότι η πνευματική συνειδητοποίηση είναι μόνο μια αρχή, η αρχή μιας διαδρομής ανάπτυξης, ωρίμανσης, σύνδεσης σταδιακά βαθύτερη, μιας ολοένα πιο σταθερής  στις ρίζες της ύπαρξης, μιας όλο και πιο ριζοσπαστικής παράδοσης στην αλήθεια της αγάπης.

Μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας

Μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας
Η διαδικασία της επαφής μας με τον εξωτερικό κόσμο αρχίζει μέσα από τη μήτρα. O τρόπος με τον οποίο η μητέρα αντιλαμβάνεται το περιβάλλον επηρεάζει και το μωρό. Τα συναισθήματα της περνάνε στον πλακούντα και από εκεί μέσω του ομφάλιου λώρου στο μωρό.

Γεννιόμαστε και είμαστε πολύ ανοικτοί στα πάντα. Ό,τι μάθουμε μέχρι τα τρία μας χρόνια σχηματίζουν μια δομή στην προσωπικότητά μας και πιστεύουμε ότι όλα τα πράγματα είναι έτσι. Αν βιώσουμε ένα τραύμα μέχρι τα επτά μας χρόνια, τότε αυτό μένει ενεργειακά μέσα στο σώμα μας. 

Μετά τα επτά έχει ήδη διαμορφωθεί η προσωπικότητα και δεν επηρεαζόμαστε τόσο πολύ από το περιβάλλον.  Αν όμως συμβούν κι άλλα τραυματικά γεγονότα, τότε κι αυτά με τη σειρά τους επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο.

Βούτα σε ότι σε δυσκολεύει για να αναδυθείς άνθρωπος ολόκληρος.

Μην άγεσαι και φέρεσαι λες και δεν έχεις δύναμη.

Όταν έρχεσαι  αντιμέτωπος με την ευθύνη, κοιτάζοντας την μέχρι τώρα πορεία σου, μην νιώθεις αδύναμος. 

Μην κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνεις… 

Μην γίνεσαι απαθής αποφεύγοντας να νιώσεις τον πόνο των επιλογών σου… 

Μην επιτρέπεις στην απελπισία να σε μουδιάζει και να σε ακινητοποιεί. 

Μην άγεσαι και φέρεσαι λες και δεν έχεις δύναμη.

Θωρακίζεσαι με πανοπλίες για να μην πονέσεις. Έτσι έχεις μάθει. Κι αυτό είναι μια μεγάλη παγίδα γιατί κάθε φορά που απωθείς τον πόνο, απωθείς και τη δυνατότητα να νιώσεις και να νοιαστείς. Αγαπάς ολοένα και με λιγότερη ένταση. Οι χαρές σου σιγά, σιγά εξαφανίζονται. Η αναπνοή σου ρηχαίνει. 

Όσο κι αν μεγαλώνω τη γεύση της "αλητείας" δεν την χάνω ποτέ από τα χείλη μου

Άκου λοιπόν…

Όσο κι αν μεγαλώνω τη γεύση της "αλητείας" δεν την έχασα ποτέ από τα χείλη μου….  

Πούλησα τον καθωσπρεπισμό σε όσους ήθελαν να τον αγοράσουν και από τότε περπατώ ξυπόλητη στα μαρμαρένια αλώνια της ζωής μου…

Όσο για τη δυστυχία… 
Ευτυχώς έμαθα γρήγορα ότι η δυστυχία μέσα μας κάνει τα βήματά μας δυστυχισμένα… 

Έτσι, απλώνω τα χέρια και με ένα Ζορμπίστικο τσαμπουκά χορεύω το δικό μου χορό. Με το δικό μου ρυθμό ζωγραφίζω τα βήματά μου και χαμογελώ πλατιά στην κάθε μέρα που αντικρίζω…

Γιατί; Τι νομίζεις ότι χρειαζόμαστε για να νιώσουμε πιο χαρούμενοι, πιο ελεύθεροι; Λίγη θάλασσα το βλέμμα μας και μια γεύση ουρανού τα χείλη μας…

Μήπως ήρθε η ώρα να παραιτηθείς από το κατάλοιπο της ταυτότητας που οι άλλοι σου όρισαν;

«Ο αληθινά σοφός δεν δραπετεύει από την κοινωνία, απλώς προσπαθεί να παραιτηθεί από το κατάλοιπο της ταυτότητας που άλλοι του όρισαν…»

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, άντρες και γυναίκες ζούμε κατά κάποιον τρόπο φυλακισμένοι μέσα στις ταυτότητες μας, στις κουλτούρες μας, στους περιορισμούς, στους φόβους και στις ενοχές μας. Οι φυλακές που κλείνουν μέσα τις άκαμπτες προσωπικότητες μας δεν αποκαλούνται «φυλακές». Τις έχουμε βαφτίσει με πιο ωραία και απατηλά ονόματα: τις λένε ναούς, θρησκεία, πολιτικά κόμματα, ιδεολογία, κουλτούρα, πολιτισμός, φήμη, εξουσία και τιμές … 

Πάντως, μην τρομάζεις άδικα. Ποτέ δεν μπήκες φυλακή. Γεννήθηκες μέσα, και σε διέταξαν να μείνεις εκεί-όπως κι εμένα-, προτού αποκτήσεις συνείδηση (και ίσως κανείς απ’ τους δυο μας να μην την απόκτησε ακόμα).

Η αυτογνωσία δεν είναι ένα είδος ηρεμιστικού. Περνάς από δοκιμασίες για να γνωρίσεις τον εαυτό σου

"Γνώρισε τον εαυτό σου γιατί αυτή είναι η μόνη σοφία!" 

Φοβάσαι να βγεις από τη στολισμένη σου γωνία, γιατί δίπλα κοχλάζει το ηφαίστειο. Από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί. Έτσι οι άνθρωποι μιλούν για την αυτογνωσία, συζητούν, γράφουν, φτιάχνουν συστήματα γι' αυτήν, αλλά ποτέ δεν την επιχειρούν στην πράξη. Αλλά, η αυτογνωσία είναι υπαρξιακή εμπειρία, δεν είναι θεωρία.

Οι θεωρίες δεν βοηθούν. Οι θεωρίες απλώς στολίζουν κι αυτές τον κόσμο σου. Δεν σπάζουν τον πάγο, δεν θρυμματίζουν την περιφέρεια, δε σε οδηγούν στο κέντρο.

Μη σκοτίζεσαι για το πώς φαίνεσαι στους άλλους.

Ο νους έχει γίνει πληγή. Αυτά που κρύβουν εκεί μέσα οι άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που λένε απ’ έξω. Αυτό που βλέπεις στο πρόσωπό τους είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει μέσα τους. Είναι πιθανό να μιλάνε για αγάπη, αλλά μέσα τους να είναι γεμάτοι μίσος. Μπορεί να λένε σε κάποιον «καλημέρα, χαίρομαι που σε βλέπω,» μέσα τους όμως να λένε, «γιατί πρέπει να βλέπω αυτή την ηλίθια φάτσα κάθε πρωί;»

Αν υπήρχαν παράθυρα για να κοιτάξουμε μέσα στα κε­φάλια των ανθρώπων, θα μπαίναμε σε μεγάλους μπε­λάδες. Η ζωή θα γινόταν αφόρητη. Εμείς μπορεί να μι­λάμε σε κάποιον με φιλικό τρόπο, μέσα μας όμως να σκεφτόμαστε: «Πότε θα πεθάνει αυτός ο τύπος;» Υ­πάρχει ένα πράγμα στην επιφάνεια και κάτι άλλο από κάτω και δεν τολμάμε καν να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε. 

Θα ήθελες να απολαύσεις όλα τα δώρα που σου προσφέρει η Ύπαρξη;

Η αλλαγή, η μεταμόρφωση χρειάζεται συνειδητότητα. Χρειάζεται να βουτήξεις βαθιά μέσα στη λίμνη της ζωής σου για να βρεις ποιος είσαι. Και λέω λίμνη την ζωή σου  γιατί πιστεύεις ότι είναι περιορισμένη. Γέννηση – Ζωή – Θάνατος. Έτσι το έχεις στο μυαλό σου. Έτσι εκπαιδεύτηκες να το έχεις. 

Μέσα στο μυαλό σου  περιορισμένες είναι και οι δυνατότητες σου. Όλα αυτά που μπορείς να κάνεις ακόμα και ο τρόπος που μπορείς να ανυψωθείς γιατί έχεις μάθει να σε βλέπεις μέσα από τα κατασκευασμένα μάτια της ύλης κι όχι από τα αετίσια μάτια του Πνεύματος. Έχεις μάθει να κοιτάς το δέντρο και να πιστεύεις ότι αυτό είναι όλο το δάσος.

Όταν άρχισα το ταξίδι στην ζωή μου εύχομαι κάποιος να μου είχε πει...

Εύχομαι, όταν πρωτοξεκίνησα το ταξίδι στη δική μου ζωή, κάποιος, να μου είχε πει: Ότι αυτό που χρειαζόταν, ήταν να καθίσω στο πάτωμα με τα μάτια κλειστά!

Εύχομαι, κάποιος, να μου είχε πει: Ότι το πρώτο βήμα που κάποιος χρειάζεται να κάνει, είναι προς τα μέσα!

Εύχομαι, κάποιος, να μου είχε πει όταν ένιωθα ότι δεν είχα τίποτα να προσφέρω στον κόσμο: Ότι το μόνο που χρειαζόταν να κάνω ήταν, να καθίσω και να αναπνέω. Ότι αυτό που χρειαζόταν να μάθω ήταν να ανακαλύπτω τον Αληθινό Εαυτό και να ανοιχτώ σε αυτό! Αυτόν τον Εαυτό που υπάρχει μέσα μου, καθισμένος ήσυχα και ότι από εκεί και πέρα όλα τα υπόλοιπα έρχονται τόσο εύκολα!

Το δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού

Το ανθρώπινο ον παριστάνει ένα δέντρο με τις ρίζες, με έναν κορμό, κλαδιά, φύλλα, λουλούδια και καρπούς. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ρίζες, έναν κορμό και κλαδιά, αλλά πολύ λίγους τους επισκέπτεται η άνοιξη. Οι περισσότεροι είναι δέντρα χωρίς καρπούς, χωρίς λουλούδια και μάλιστα χωρίς φύλλα, είναι χειμωνιάτικα δέντρα, θλιβερά, μαύρα και χωρίς στολίδια. 

Βέβαια, μέσα σε κάθε ον μπορούν να φυτρώσουν λουλούδια, μόνο που θα πρέπει να εργαστεί, να έχει μια μεγάλη γνώση και να θυσιάσει πολύ καιρό για να μπορέσουν τα λουλούδια αυτά ν' ανθίσουν, ν' αναδώσουν τα αρώματα τους και να δέσουν καρπούς. Οι καρποί είναι τα έργα που γίνονται από τις διάφορες αρετές.

Μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά είσαι ήδη τέλειος

Xαιρετώ το θεϊκό που υπάρχει μέσα σου. 

Μπορεί να μην το ξέρεις, μπορεί να μην είχες καν ονειρευτεί ότι είσαι τέλειος, ότι κανείς δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, ότι η κατάσταση του Βούδα είναι το επίκεντρο του είναι σου. Δεν είναι κάτι που πρό­κειται να συμβεί στο μέλλον έχει ήδη συμβεί. Είναι η πηγή απ’ όπου έρχεσαι. Είναι μαζί η αρχή και ο στόχος. Ερχόμαστε από το φως και βαδίζουμε προς το φως. Εσύ, όμως, κοιμάσαι βαθιά, δεν ξέρεις ποιος είσαι.

Δεν είναι ότι πρέπει να γίνεις κάποιος, αλλά ότι πρέπει με έναν μοναδικό τρόπο να το αναγνωρίσεις, πρέπει να επιστρέ­φεις στην πηγή σου, πρέπει να κοιτάξεις μέσα στον εαυτό σου. Αν έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον ίδιο σου τον εαυ­τό, θα σου αποκαλυφθεί η κατάσταση του Βούδα που υπάρχει μέσα σου.

Την ημέρα που καταφέρνει κανείς να δει μέσα του, φωτίζεται ολόκληρη η ύπαρξη.

Αν η αγάπη και η ελευθερία είναι τα δυο φτερά της Ψυχής, η ταπεινότητα είναι η φορεσιά της.

Ταπεινότητα είναι η ευγένεια της ψυχής και όποιος την έχει αποδέχεται τους άλλους χωρίς να τους κρίνει επιτρέποντας τους να είναι ο εαυτός τους. 

Είναι η μεγαλοψυχία της ψυχής να μην συγκρίνει και να μην συγκρίνεται ξέροντας ότι ακόμα και το ψέμα, μπορεί να εκφράζει μια αλήθεια που ο άλλος, δεν είναι ακόμα έτοιμος να αντικρίσει.
Ο πραγματικά ταπεινός ξέρει ότι ο καθένας από μας είναι μια αντανάκλαση του θεϊκού πνεύματος και ότι όλοι έχουμε μέσα μας την θεϊκή σπίθα η οποία μας ενώνει. Ο άνθρωπος που γνωρίζει ποιος είναι και ότι όλα τα ταλέντα, του δόθηκαν απλόχερα από την Ύπαρξη, από τον Θεό για να τα μοιραστεί με όλους τους άλλους γύρω του, δεν έχει ούτε έπαρση ούτε χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Η ταπεινότητα είναι ο πραγματικός καταστροφέας του εγώ...

Κανένας δεν γνωρίζει από την αρχή το πώς πρέπει να ζήσει. Ζώντας το γνωρίζει.

Πρέπει να αντικρίσεις το σκοτάδι για να γνωρίσεις το πρωί και στο πιο βαθύ της νύχτας, λίγο πριν την χαραυγή, ξέρεις ότι πλησιάζει το πρωί.

Όταν κάποιος είναι δυστυχισμένος το κάθε τι μέσα του είναι μπλοκαρισμένο. Η ενέργεια του είναι παγωμένη. Νιώθει στερεοποιημένος σαν βράχος, ακίνητος…

Όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος, είναι χαρούμενος, τότε η ενέργεια ρέει μέσα στο σώμα του. Νιώθει ευεξία και ζωντάνια. Συμβαίνει ένας εσωτερικός χορός ενέργειας μέσα του που είναι απαραίτητος για την μεταμόρφωση του.

Η ευτυχία είναι το μυστικό της μεταμόρφωσης. Κάθε πρωί όταν ένας άνθρωπος ξυπνά έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δυο καταστάσεις. Η μια είναι να είναι ευτυχισμένος και η άλλη να μην είναι ευτυχισμένος. Ανάλογα το τι θα επιλέξει αυτό και θα βιώσει. Γι’ αυτό το πραγματικό ζήτημα είναι: Τι θέλεις; Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος;

Τι κάνει μια γυναίκα ξεχωριστή

Αυτό που κάνει τις γυναίκες να διαφέρουν μεταξύ τους και κάποιες να χαρακτηρίζονται κυρίως από τους άντρες, «Κυρίες με Κ κεφαλαίο», δεν είναι ούτε η ηλικία τους ούτε το χρώμα το μαλλιών τους ούτε το ύψος ούτε το μέγεθος τους και φυσικά ούτε ο τρόπος που ντύνονται αλλά ο τρόπος που συμπεριφέρονται. 

Και η συμπεριφορά των γυναικών οφείλεται στο πόσο έχουν επιτρέψει να εξελιχτούν σε πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο κρατώντας την καρδιά τους «ανοιχτή». Στο πόσο μπορούν να μοιράζονται αισθήματα ομορφιάς, ευγένειας, συμπόνιας, κατανόησης και αποδοχής. 

Ο Τορκόμ Σαρανταριάν  έλεγε ότι η δικαιοσύνη μιας γυναίκας, το αίσθημα της ομορφιάς, η ευγένειά της, η χρησιμότητα και η χάρη της κρύβονται στην καρδιά της. Αν κάποιος καταστρέψει την καρδιά της, μπορεί εύκολα να δημιουργήσει ένα τέρας. Αν όμως διευρύνει την καρδιά της, τότε θα έχει για πάντα διαθέσιμη μια πηγή ευσπλαχνίας, μια ζωντανή θυσία, μια αγωνιζόμενη ομορφιά. 

Στο μονοπάτι της γνώσης, ο Πολεμιστής πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί

Ζούσες σε ένα ψέμα. 

Δεν είχες μια σταθερή βάση. Ήσουν μετέωρος. Όλον αυτόν τον καιρό είχες μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πραγματικότητα. Ενέργησες ανάλογα και αυτό ήταν ορθό. 

Ωστόσο, στο μονοπάτι της γνώσης, ο Πολεμιστής πρέπει να διεισδύει όλο και βαθύτερα στον εαυτό του και στην ζωή του. 

Στο μονοπάτι της γνώσης, ο Πολεμιστής πρέπει να πεθαίνει μόνο για να ξαναγεννηθεί, έχοντας αποκτήσει νέα ενόραση.

Είναι καιρός να ξυπνήσεις. 

Ξαφνικά, συνειδητοποίησες πόσο εύθραυστες ήταν οι πεποιθήσεις σου. Ό,τι σε στήριζε πρωτύτερα, τώρα δεν είναι παρά ξεθωριασμένες σκέψεις. Ο Παντοδύναμος έκανε πάλι το παλιό αστείο του - τράβηξε την καρέκλα στην οποία καθόσουν κάθε μέρα. 

Πληγώθηκες, πόνεσες, και αυτό εμπεριέχει καλό από μια άποψη. Αν είχες πέσει πάνω σε κάτι μαλακό, δεν θα είχες δώσει σημασία.