Αν δεν δακρύζεις πες μου από πού ραγίζεις...Όταν υψώνουμε τείχη προστασίας χρειάζεται να ξέρουμε ότι δεν κρατάμε μόνο τους άλλους απ’ έξω αλλά κρατάμε και εμάς τους ίδιους γερά κλειδωμένους μέσα.
Κι αναρωτιέμαι μέσα που; Μέσα στην αγάπη, την ελευθερία, στην Ανώτερη μας Ποιότητα; Που άραγε; Γιατί αν ήταν να μπορούμε να κλειδωνόμαστε μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες ποιότητες τότε καλά θα κάναμε να μην φεύγαμε ποτέ από εκεί.
Όμως η αγάπη και η ελευθερία δεν θέλουν τα τείχη. Δεν χρειάζονται τα τείχη. Δεν περιορίζονται, γίνονται ζωή. Τα τείχη, τα μνήματα είναι μόνο για τους πεθαμένους…




