«Γλυκανάλατες σαχλαμάρες» σε άκουσα να λες ...
«Έχω βαρεθεί κάθε μέρα τις χαμογελαστές καλημέρες σας, τις αγάπες και τις αγκαλιές σας, τις ευλογίες που μοιράζετε δεξιά κι αριστερά. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το ¨νινί¨ χτενίζεται…
Αμάν πια! Νισάφι!
Ανοίξτε τα μάτια να δείτε την πραγματική ζωή!…»
Κι όμως φίλε μου ανοικτά έχουμε τα μάτια. Κι όχι μόνο αυτά που μπορείς εσύ να αντικρίσεις, αλλά και τα μάτια της ψυχής μας, ορθάνοιχτα είναι… Βλέπεις ξεφύγαμε από το στερεοτυπικό κοίταγμα της ζωής και ¨κυττάμε¨ την ουσία της…
Κι εσύ που μας κράζεις, που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να χαίρεται, να αγαπά, να μοιράζεται, τι έχεις να αντιπαραθέσεις; Μήπως έχεις ξεφύγει από τις δυσκολίες ή χωρίς να το καταλαβαίνεις δημιουργείς περισσότερες;





