Οι γυναίκες που αγάπησαν, αλλά δεν μπόρεσαν να μείνουν, που σιώπησαν, γιατί δεν είχαν δικαίωμα να μιλήσουν. Οι γυναίκες που ήταν δυνατές, γιατί αλλιώς δεν θα επιβίωναν· ανοίγει επίσης και η ιστορία εκείνων που λύγισαν.
Η κόρη είναι πύλη. Γεννιέται με κυτταρική μνήμη, με ένα σώμα μέσα από το οποίο το γένος είναι ξανά. Γι' αυτό κάποιες φορές έρχεται στον κόσμο ένα παιδί, μια κόρη, που κουβαλά μια θλίψη που δεν έζησε ποτέ, έναν φόβο που δεν είναι δικός της. Κουβαλά ντροπή, ενοχή ή βάρος για τα οποία δεν υπάρχει προσωπική της ιστορία. Είναι γιατί η μνήμη όλων των γυναικών αποθηκεύεται συστημικά στην κόρη.
Με τον ερχομό της κόρης, παίζει η μνήμη των γυναικών που προηγήθηκαν. Στέκονται, πλησιάζουν, κοιτούν ή περιμένουν. Όλοι περιμένουν τη θέση που τους ανήκουν, θέλουν να ιδωθούν και να αναγνωριστούν.
Κάθε κόρη που γεννιέται φέρει μαζί της το ερώτημα του συστήματος του γένους όλων των γυναικών, των ματιών που έχουν δει συχνά και δύσκολα πράγματα. Για παράδειγμα, η πρωτότοκη κόρη έχει μια ιδιαίτερη θέση στο οικογενειακό σύστημα. Συχνά είναι πιο έντονα μπλεγμένη στη μοίρα των γονιών της, πιο κοντά στο σύστημα και επιρρεπής στο να αναλαμβάνει ευθύνες που δεν ανήκουν. Μπορεί να ασυνείδητα να στέκεται στη θέση του συντρόφου, της μητέρας, ή ακόμη και να φέρει το βάρος των προηγούμενων παιδιών.
Η κόρη δεν έχει κληθεί να «κουβαλήσει» ολόκληρο το γένος. Ούτε υπάρχει για να είναι δυνατή αντί για εκείνες που προηγήθηκαν. Υπάρχει για να μπορέσει η γυναικεία γραμμή να συνεχιστεί διαφορετικά, με τάξη.
Η κόρη είναι φορέας της μνήμης του γένους, αλλά μέσα από τη συμφιλίωση μπορεί να προχωρήσει ως μια ανεξάρτητη, ελεύθερη γυναίκα. Δεν κουβαλά πια βάρος, κουβαλά δύναμη, ταλέντο, ενότητα και την αγκαλιά όλων των γυναικών του συστήματος. Με τη γέννηση μιας κόρης γεννιέται μια εύθραυστη ιστορία τρυφερότητας, επιθυμίας για προστασία και εμπιστοσύνη στην αγάπη.Τώρα, τότε και για πάντα…
Pavla Aligová
