Υπάρχουν μόνο οι μέρες.
Οι ανάσες. Τα βήματα.
Οι στιγμές του βασανιστικού πόνου.
Οι απογοητεύσεις. Οι νίκες.
Οι καιροί της έκστασης, οι χαρές και όλα τα ενδιάμεσα.
Το μονοπάτι δεν οδηγεί σε έναν προορισμό, αλλά πιο βαθιά στην παρουσία, την ευγνωμοσύνη και την ΜΗ ΓΝΩΣΗ.
Είναι ένα μονοπάτι χωρίς μονοπάτι μέχρι εκεί που βρίσκεσαι. Επομένως, η θεραπεία δεν είναι μια γραμμική διαδικασία. Δεν υπάρχει ευθεία γραμμή από το «εδώ» στο «εκεί», δεν υπάρχει άμεση οδός για να «θεραπευθείς». Μόνο στο μυαλό, μόνο στη φαντασία.
Ο πόνος σου δεν είναι παθολογία. Θα έχεις καλές μέρες, σίγουρα. Θα γευτείς τις κορυφές φυσικά. Θα νομίζεις ότι «γίνεσαι καλύτερος». Και τότε, ξαφνικά, ένας παλιός πόνος θα ξαναεμφανιστεί. Ένας φόβος. Έντονη αμφιβολία. Μια λύπη. Ένας πόνος.
Και θα σκεφτείς, «Όλη μου η πρόοδος ήταν για το τίποτα.
Είμαι πίσω στο πρώτο τετράγωνο. Ποτέ δεν θα θεραπευτώ, ποτέ δεν θα ξυπνήσω. Είμαι αποτυχημένος, σπασμένος, καταδικασμένος».
Να ξέρεις ότι αυτά είναι απλώς σκέψεις.
Το μονοπάτι είναι βραχώδες και σίγουρα αχαρτογράφητο,.
Το μονοπάτι ανεβοκατεβαίνει, στρίβει και γυρίζει.
Νομίζεις ότι ανεβαίνεις, μετά πέφτεις.
Τότε ξαφνικά, σηκώνεσαι ξανά και υποκλίνεσαι στο δέος της Φύσης.
Η πορεία της θεραπείας είναι απρόβλεπτη.
Ωστόσο, υπάρχει ένα μέρος μέσα σου που έχει ήδη θεραπευτεί.
Και δεν χρειάζεται προορισμούς.
Προσκάλεσε την προσοχή σου μακριά από τον στόχο, λοιπόν. Περπάτησε, αλλά να είσαι παρών στη βόλτα σου σήμερα. Γίνε περίεργος για το που βρίσκεσαι.
Κάνε χώρο για την έκσταση και την αγωνία, τις κορυφές και τις λακκούβες, την ελπίδα αλλά και τις απογοητεύσεις.
Κράτα τα όλα στην απέραντη καρδιά σου!
Δεν έχεις θεραπευτεί «ακόμα»,
γιατί δεν υπάρχει «ακόμα».
Με κάθε ανάσα που παίρνεις,
με κάθε ιερό βήμα,
μαθαίνεις να αγαπάς τη ζωή.
Και η ζωή είναι ο στόχος,
η καταγωγή, το μονοπάτι, το περπάτημα, η στάση, η ελπίδα, η ήττα, η άνοδος και η πτώση… Η θεραπεία και το θαύμα.
- Τζεφ Φόστερ
