Βιωματική εμπειρία
Αρκετά χρόνια πριν, περίπου μια επταετία, είχα κάποιες ενδείξεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν προάγγελοι της κρίσης πανικού που με επισκέφτηκε αλλά τα συμπτώματα ήταν πολύ αμυδρά και κράτησαν χρονικά πολύ λίγο γι' αυτό και δεν τους έδωσα καμιά, μα καμιά σημασία. Μπήκα λοιπόν ιδιαίτερα ήρεμη μέσα στο αεροπλάνο αλλά όχι χαρούμενη γιατί κάτι μέσα μου έλεγε ότι γυρνώντας στην Αθήνα κάτι δύσκολο θα αντιμετώπιζα…
Κάθισα όσο πιο αναπαυτικά μπορούσα στη θέση μου και περίμενα να νιώσω αυτή την όμορφη έξαψη που μου φέρνει πάντα η απογείωση όταν άρχισα να ιδρώνω χωρίς λόγο, να ανεβαίνει η θερμοκρασία μου και να θέλω να ουρλιάζω χωρίς αυτό να μπορώ να το εξηγήσω. Ήθελα να πεταχτώ πάνω, να πατήσω πάνω στα κεφάλια των συνεπιβατών μου και να βγω έξω ουρλιάζοντας με πολεμική ιαχή… Αέρα… Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν έκανα…
Κατάλαβα ότι βίωνα μια κρίση πανικού.
Έκλεισα τα μάτια και άρχισα να αναπνέω όσο πιο αργά και βαθιά μπορούσα. Ταυτόχρονα άρχισα να μιλώ με την εσωτερική μου φωνή στο σώμα μου και να το καθησυχάζω λέγοντας του ότι δεν είναι τίποτα σημαντικό αυτό που βιώνουμε και ότι θα περάσει γρήγορα…
Όσο πιο βαθιά ανέπνεα τόσο περισσότερο έμπαινα μέσα μου.
Και ξαφνικά στην εσωτερική μου οθόνη με βλέπω να ακροβατώ στην κόψη ενός μεγάλου και υψηλού γυάλινου παραπετάσματος που διαχώριζε το χάος από τη γαλήνη… Περπατούσα και δεξιά μου είχα την ηρεμία και αριστερά μου τον πανικό…
Ήταν σαν να μου έλεγε το σώμα μου: Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ… μπορείς να πας είτε από την μια είτε από την άλλη πλευρά…
Η προσγείωση ήταν ήσυχη και δεν ξανασκέφτηκα καθόλου την κρίση πανικού παρά μόνο ύστερα από δυο χρόνια που έπρεπε να ταξιδέψω αεροπορικώς για Ολλανδία. Δεν ανησύχησα καθόλου, ήξερα πολύ καλά ότι δεν χρειαζόταν να δώσω καθόλου χώρο στο μυαλό μου για να φοβηθεί και να δημιουργήσει αρνητικές εικόνες.
Απλά χαμογέλασα στο σώμα μου έχοντας τη σιγουριά ότι αυτό ξέρει και θα με οδηγήσει εκεί που πρέπει…
Πληροφορίες για την Νεοκρανιοϊερή θεραπεία θα βρείτε στο παρακάτω λινκ
🌺
namaste
despoina palamari
