Υπάρχει ένας ήχος που προηγείται από κάθε σκέψη, από κάθε λέξη, από κάθε «εγώ». Ένας ήχος που δεν τον ακούμε με τα αυτιά αλλά με την ύπαρξη. Είναι ο παλμός. Πριν μάθουμε τον κόσμο ως έννοια, τον γνωρίζουμε ως ρυθμό. Ως εναλλαγή. Ως κίνηση ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η καρδιά δεν είναι απλώς όργανο· είναι η πρώτη μας εμπειρία κοσμικής τάξης. Ένα μικρό κέντρο βαρύτητας που οργανώνει το χάος της ύλης σε ζωή...
Και όμως, αυτός ο παλμός δεν ξεκίνησε μέσα μας.Ξεκίνησε πολύ πριν υπάρξει σώμα για να τον φιλοξενήσει.
Το σύμπαν δεν γεννήθηκε σιωπηλά. Γεννήθηκε ως έκρηξη μεταβολής. Ως διαστολή. Ως κίνηση που δεν σταμάτησε ποτέ. Οι γαλαξίες απομακρύνονται, τα άστρα γεννιούνται και σβήνουν, η ύλη συμπυκνώνεται και διαλύεται. Το κοσμικό τοπίο δεν είναι στατικό· είναι μια αδιάκοπη αναπνοή.
Η καρδιά μας είναι η εσωτερική αντήχηση αυτής της αρχέγονης κίνησης. Κάθε συστολή και διαστολή της θυμίζει ότι η ύπαρξη δεν είναι πράγμα — είναι γεγονός. Δεν είμαστε αντικείμενα μέσα στον κόσμο είμαστε διαδικασίες του κόσμου.!! Ό,τι συμβαίνει στο βάθος των νεφελωμάτων, συμβαίνει — σε άλλη κλίμακα — μέσα στο στήθος μας.
Συνηθίζουμε να φανταζόμαστε τον εαυτό μας ως παρατηρητή του σύμπαντος. Σαν να στεκόμαστε απέναντί του. Μα αυτή είναι η μεγάλη ψευδαίσθηση της συνείδησης: η αίσθηση του διαχωρισμού... Η καρδιά διαψεύδει αυτή την ψευδαίσθηση χωρίς λόγια. Δεν χτυπά για να επιβεβαιώσει την ατομικότητά μας· χτυπά για να μας εντάξει σε ροή.
Το αίμα δεν γνωρίζει σύνορα, όπως η ενέργεια δεν γνωρίζει παύσεις. Κυκλοφορεί. Συνδέει.... Μεταφέρει ζωή όπως τα άστρα μεταφέρουν φως μέσα στη σκοτεινή έκταση.
Έτσι και η ύπαρξη: δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι ρεύμα.
Υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράδοξο. Η καρδιά, αυτό το σύμβολο συναισθήματος, είναι ταυτόχρονα αυστηρή φυσική. Ιόντα, ηλεκτρικά δυναμικά, βιοχημικοί ρυθμοί. Όμως από αυτή τη μαθηματική ακρίβεια αναδύεται το βίωμα: φόβος, αγάπη, προσμονή, απώλεια. Το σύμπαν κάνει το ίδιο. Από απρόσωπους νόμους προκύπτει το προσωπικό. Από ψυχρές εξισώσεις, θερμές εμπειρίες. Η συνείδηση δεν έρχεται σε αντίθεση με την ύλη είναι η πιο λεπτή της έκφραση....
Όπως ο παλμός δεν είναι «κάτι άλλο» από την καρδιά — είναι η καρδιά σε δράση. Ίσως, λοιπόν, το σύμπαν να μην είναι απλώς ο χώρος όπου εμφανίστηκε η ζωή. Ίσως η ζωή να είναι ο τρόπος με τον οποίο το σύμπαν αποκτά εσωτερικότητα.
Η καρδιά είναι ένα από τα σημεία όπου η κοσμική διαδικασία γίνεται αίσθηση του εαυτού της. Ο χρόνος, για εμάς, δεν μετριέται σε αιώνες αλλά σε παλμούς. Η αγωνία επιταχύνει τον ρυθμό. Η γαλήνη η ειρήνη τον μαλακώνει. Ο έρωτας τον μεταμορφώνει. Ο φόβος τον σφίγγει.
Ο χρόνος του σύμπαντος επίσης δεν είναι ευθύγραμμος είναι ιστορία μεταβολών. Εποχές άστρων, περίοδοι σκοταδιού, εκρήξεις δημιουργίας. Ό,τι για εμάς είναι δευτερόλεπτο, για τον γαλαξία είναι εποχή. Κι όμως, η αρχή είναι κοινή: τίποτα δεν υπάρχει χωρίς αλλαγή. Η καρδιά μάς θυμίζει ασταμάτητα ότι η στασιμότητα δεν είναι ειρήνη είναι απουσία ζωής.
Και τότε γεννιέται η πιο σιωπηλή σκέψη:Ίσως δεν είμαστε μικροί μέσα στο σύμπαν....Ίσως είμαστε ο τρόπος με τον οποίο το απέραντο γίνεται οικείο.
Μέσα σε έναν κόσμο δισεκατομμυρίων ετών φωτός, υπάρχει ένας χώρος λίγων εκατοστών όπου η ύλη αισθάνεται, αγαπά, φοβάται, ελπίζει. Εκεί, ο παλμός δεν είναι απλώς κυκλοφορία αίματος. Είναι δήλωση παρουσίας. «Εδώ, το σύμπαν ζει ως εμπειρία.»
Όταν ακουμπάς το χέρι στο στήθος σου, δεν αγγίζεις μόνο σώμα. Αγγίζεις την ιστορία των άστρων που έγιναν σίδηρος, των εκρήξεων που έγιναν κύτταρα, της ύλης που έμαθε να πάλλεται με νόημα.
Ο παλμός δεν λέει «εγώ υπάρχω».Λέει «η ύπαρξη συνεχίζεται μέσα από εμένα».Και μέσα σε αυτή τη διαδοχή, το άπειρο δεν είναι πια μακρινό....
Απο web
