Αγκαλιά…

Υπάρχουν στιγμές που δεν χωράνε σε λόγια. Που καμία εξήγηση, καμία συμβουλή, καμία λέξη δεν φτάνει. Και τότε… το μόνο που μένει, είναι μια αγκαλιά.

Όχι σαν χειρονομία. Αλλά σαν πράξη ύπαρξης.

Σαν ανάσα κοινή, σαν «είμαι εδώ» που δεν υπόσχεται, αλλά υπάρχει.

Η αγκαλιά είναι γλώσσα. Γλώσσα σιωπηλή, παλιά, προγενέστερη του λόγου. Μιλά με την παλάμη, με την πλάτη, με το στήθος που ακούει χτύπους άλλης καρδιάς. Και εκεί μέσα, μέσα στη σιωπή της, μπορεί να χωρέσει όλος ο κόσμος.

Γιατί στην αγκαλιά δεν είσαι μόνος. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Δεν σε κρίνει, δεν σε αναλύει. Απλώς σε κρατά — ακριβώς όπως είσαι. Και αυτό, καμιά φορά, είναι πιο θεραπευτικό απ’ όλες τις ψυχαναλύσεις του κόσμου.

Η αγκαλιά έχει μνήμη. Κρατάει μυρωδιές, συναισθήματα, παλμούς. Μπορεί να σου θυμίσει τη μητέρα σου, τον έρωτά σου, την απώλεια, τη γέννηση. Μπορεί να κλείσει πληγές χωρίς να τις αγγίξει.

Μπορεί να πει «σ’ αγαπώ» πιο καθαρά απ’ τα χείλη.

Κι όμως, σε μια εποχή που όλα είναι διαθέσιμα, η αγκαλιά έχει γίνει σπάνια. Κρύβεται πίσω από αμήχανες κινήσεις, πίσω από φόβους, πίσω από οθόνες. Σαν να ξεχάσαμε πώς είναι να κρατάς και να κρατιέσαι.

Μα όλοι τη χρειαζόμαστε.

Ο δυνατός που δεν το δείχνει.

Ο κυνικός που δεν το παραδέχεται.

Ο ευαίσθητος που κουράστηκε να ζητά.

Η αγκαλιά δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Όπως το νερό, όπως το φως. Μια μικρή πράξη με τεράστια δύναμη: να ενώσει δύο μοναξιές σε μία στιγμή αλήθειας.

Δώσε μια αγκαλιά. Ίσως δεν αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να σώσει έναν!

Georgia Vorsouka