Να ξεμάθει τη συστολή, τη ντροπή, το μάζεμα. Να ξεμάθει πως για να είναι ασφαλής πρέπει να είναι μικρή. Μεγάλωσε ακούγοντας πώς «πρέπει» να είναι ένα καλό κορίτσι — ήσυχο, συγκρατημένο, αποκομμένο από το σώμα του. Κι έτσι, για χρόνια, κράτησε την ανάσα της. Έκλεισε την επιθυμία της σε στενά δωμάτια. Στένεψε τη θηλυκότητά της για να χωρέσει. Και μαζί της, έβαλε σε σιωπή και το πάθος — όχι γιατί δεν υπήρχε, αλλά γιατί δεν της επέτρεψαν να το εμπιστευτεί.
Κάποτε πίστεψε πως η παράδοση σημαίνει απώλεια, πως αν αφεθεί θα χαθεί. Της έμαθαν να αμφισβητεί την κρίση της, να κοιτά έξω για άδεια, να υποτάσσεται αντί να συνδέεται. Να δίνει αντί να συναντά. Να σωπαίνει όταν κάτι μέσα της φώναζε. Να φοβάται τη φωτιά της, να την κρατά χαμηλά, ελεγχόμενη, σχεδόν σβηστή. Όμως βαθιά μέσα της, κάτω από τις φωνές που δεν ήταν δικές της, κάτι περίμενε. Ένας πυρήνας ζωντανός, αλώβητος. Μια σπίθα που δεν είχε μάθει το πάθος — το θυμόταν.
Όταν άρχισε να τον εμπιστεύεται, όλα άλλαξαν. Το «αφήνομαι» δεν σήμαινε πια εγκαταλείπω τον εαυτό μου, αλλά επιστρέφω σε αυτόν. Η παράδοση έγινε πράξη βαθιάς επίγνωσης. Ένα άνοιγμα που ξεκινούσε από μέσα και απλωνόταν προς τα έξω. Η σύνδεσή της έπαψε να είναι στιγμιαία, έγινε παλμός. Ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα της. Μια παρουσία που αφουγκράζεται, που νιώθει, που μένει — ακόμη κι όταν η ένταση μεγαλώνει, ακόμη κι όταν το πάθος ζητά χώρο.
Άρχισε να κατοικεί το σώμα της. Να το ακούει. Να αισθάνεται την ανάσα της να βαθαίνει, την ενέργεια να κυλά, το συναίσθημα να ανεβαίνει όχι πια σαν απειλή, αλλά σαν κάλεσμα. Δεν το έδιωχνε. Δεν το εξηγούσε. Το άφηνε να την διαπερνά και να της μιλά. Και τότε το πάθος πήρε μορφή: όχι βιασύνη, όχι απώλεια ελέγχου, αλλά ένταση με ρίζες. Έγινε σοφία ενσώματη. Δύναμη που δεν την τραβούσε έξω από το κέντρο της, αλλά την εγκαθιστούσε πιο βαθιά σε αυτό.
Αφήνεται μόνο εκεί όπου νιώθει ασφάλεια. Όχι την ασφάλεια της έγκρισης, αλλά εκείνη τη βαθιά, εσωτερική, που αντέχει τη φωτιά χωρίς να καίγεται. Ασφάλεια να ανοίξει χωρίς να χαθεί. Να εκτεθεί χωρίς να διαλυθεί. Γιατί τώρα γνωρίζει: το πάθος δεν απαιτεί υποταγή. Δεν απαιτεί να μικρύνει. Αντίθετα, της ζητά να είναι ολόκληρη. Η επιθυμία της την οδηγεί σε τόπους όπου ο εαυτός της δεν εξαφανίζεται, αλλά ανασαίνει πιο πλατιά, τεντώνεται, πάλλεται, αναγνωρίζεται ξανά και ξανά.
Η παράδοσή της είναι ζωντανή. Συνειδητή. Δεν γεννιέται από έλλειψη, αλλά από πληρότητα. Κάθε φορά που προσφέρεται, δεν αδειάζει, γεμίζει. Δεν αφαιρεί κάτι από το είναι της, το βαθαίνει. Το πάθος της δεν τη διασκορπίζει — τη συγκεντρώνει. Το φως της δεν λιγοστεύει όταν μοιράζεται — απλώνεται. Εκεί που κάποτε ένιωθε πως πρέπει να δώσει για να αξίζει, τώρα δίνει γιατί καίει από ζωή.
Η θηλυκότητά της είναι φωτιά. Όχι φωτιά που την καταπίνει, αλλά φωτιά που τη ζεσταίνει, που φωτίζει το πρόσωπό της από μέσα. Φωτιά που δεν την έμαθε από κανέναν, αλλά αναδύθηκε όταν σταμάτησε να τη φοβάται. Φωτιά που γνωρίζει πότε να φουντώνει και πότε να γαληνεύει. Είναι ερωτική και ιερή μαζί. Δεν φωνάζει. Δεν αποδεικνύει. Πάλλεται.
Και ό,τι κι αν συμβεί, μένει στο κέντρο της. Δεν εξαρτά την αξία της από το βλέμμα του άλλου ούτε την αλήθεια της από το αποτέλεσμα. Νιώθει. Και γνωρίζει. Όχι με το μυαλό, αλλά με ολόκληρο το σώμα της.
Είναι η γυναίκα που πέρασε μέσα από τον περιορισμό και θυμήθηκε. Που εμπιστεύτηκε ξανά τον εαυτό της. Κι εκεί, η σεξουαλικότητα — και το πάθος που τη διατρέχει — δεν είναι πράξη, αλλά τρόπος ύπαρξης. Ένας παλμός ζωής που την κρατά ακέραιη, ανοιχτή και βαθιά αληθινή.
Αγγελική Μπολουδάκη
