H ύπαρξη δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι ρεύμα.

Υπάρχει ένας ήχος που προηγείται από κάθε σκέψη, από κάθε λέξη, από κάθε «εγώ». Ένας ήχος που δεν τον ακούμε με τα αυτιά αλλά με την ύπαρξη. Είναι ο παλμός. Πριν μάθουμε τον κόσμο ως έννοια, τον γνωρίζουμε ως ρυθμό. Ως εναλλαγή. Ως κίνηση ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η καρδιά δεν είναι απλώς όργανο· είναι η πρώτη μας εμπειρία κοσμικής τάξης. Ένα μικρό κέντρο βαρύτητας που οργανώνει το χάος της ύλης σε ζωή...

Και όμως, αυτός ο παλμός δεν ξεκίνησε μέσα μας.

Ξεκίνησε πολύ πριν υπάρξει σώμα για να τον φιλοξενήσει.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΔΥΝΑΤΗ ΑΥΡΑ

Το φως σου κάνει αυτούς που ζουν στις σκιές να νιώθουν άβολα.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να μιλήσουν για να τους προσέξουν. Η παρουσία τους είναι ενέργεια. Η αύρα τους μπαίνει σε ένα δωμάτιο πριν από αυτούς.

Και αυτού του είδους τα όντα δεν περνάνε απαρατήρητα Από μικρή ηλικία, αυτές οι ψυχές αναπτύσσουν μια εσωτερική δύναμη που δεν έμαθαν από ένα βιβλίο. Είναι διαίσθηση, ευαισθησία, σύνδεση. Μια καθαρή ενέργεια που ακούσια αποκαλύπτει αυτό που προσπαθούν να κρύψουν οι άλλοι. Και εκεί ξεκινάει η σύγκρουση.

Οι δάσκαλοι δε χρειάζονται – Eυτυχώς που υπάρχουν οι δάσκαλοι

Αν πεις ότι δεν χρειάζεσαι δάσκαλο είναι ψέμα. Αν πεις ότι χρειάζεσαι δάσκαλο είναι πάλι ψέμα. Συνοδοιπόροι λέμε πως είμαστε, με τον ίδιο προορισμό, αλλά τουλάχιστον σ’ αυτή την ενσάρκωση δεν έχουμε ξεκινήσει όλοι από την ίδια αφετηρία. 

Μπορεί το κέντρο της ύπαρξής μας να αποτελείται από την ίδια ουσία, μπορεί όλοι να είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας όμως υπάρχουν αυτοί που προχωρούν εντελώς στα τυφλά, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν ξεκάθαρα το τέρμα. Αυτός που απέχει λίγα μέτρα από τον προορισμό ή έχει φτάσει εκεί, μπορεί να σου πει αν βαδίζεις σωστά ή χάνεις το χρόνο σου. Μπορεί να σου δείξει την κατεύθυνση προς το Φως. Μπορεί, αν είσαι τυχερός, να σου απλώσει το χέρι.

Η αγκαλιά είναι η μήτρα των πάντων

Η ΑΓΚΑΛΙΑ δεν είναι απλά το άνοιγμα των χεριών, είναι μια αυθόρμητη κίνηση της ψυχής, είναι ο τρόπος της να αγγίξει και να αγγιχτεί από μια άλλη ψυχή

Η Αγκαλιά δεν είναι μία κίνηση του σώματος. Είναι μία κίνηση της ψυχής, που αγκαλιάζει τα σώματα. Το σώμα εκείνου που την προσφέρει κι εκείνου που τη λαμβάνει.

Η αγκαλιά είναι η μήτρα των πάντων. Είναι η προτύπωση της πρωτογενούς Πηγής της Ζωής για ό,τι υπάρχει και ανασαίνει.

Είναι η ανταλλαγή της Αρσενικής με τη Θηλυκή Αρχή και της αρσενικής γραμμής της ζωής με τη θηλυκή.

Είναι η στιγμή της συνάντησης του ανθρώπου με τον Ανώτερο του Εαυτό. Είναι η στιγμή που ενώνονται οι Διαστάσεις και σταματάει ο γήινος χρόνος.

Αν θέλεις μια υγιή σχέση με τον σύντροφο σου οφείλεις να έχεις μια υγιή σχέση με τον εαυτό σου

Όλοι οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες και όλες οι γυναίκες φοβούνται τους άντρες κι ο φόβος αυτός δεν είναι ένα φαινόμενο προσωπικό αλλά παγκόσμιο, σχεδόν συμπαντικό. Αυτό συμβαίνει γιατί και οι άντρες και οι γυναίκες φοβούνται τον Έρωτα. Φοβούνται μην χάσουν τον εαυτό τους μέσα στον έρωτα. Μην γίνουν κάτι άλλο από αυτό που “πιστεύουν”  ότι είναι.

0 έρωτας απαιτεί οι δυο σύντροφοι να παραδοθούν ο ένας στον άλλον. Να βγάλουν τη στολή του Εγώ, να σκοτώσουν την προσωπικότητα τους και να παρουσιαστούν γυμνοί ο ένας στον άλλον μόνο με την αλήθεια τους. Τον αληθινό εαυτό τους.

Μα πώς να συμβεί αυτό όταν οι περισσότεροι από εμάς φοβούνται τον εαυτό τους; Φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια τους γιατί, κάνοντας το αυτό, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γκρεμιστούν εκείνα που με πολύ κόπο και πολύ μυαλό έχτιζαν όλα αυτά τα χρόνια. 

Καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να βάλει φωτιά στη φωτιά μας.

Αν φοβόμαστε τις ευθύνες και τους κινδύνους, αν φοβόμαστε τα λάθη, την κριτική, την απόρριψη και αποφεύγουμε να πάρουμε ρίσκα στη ζωή μας, αν αναζητάμε κάποιον άλλον να σηκώσει τα βάρη μας, να μας σώσει, να σταθεί εκείνος δυνατός στη δική μας θέση τότε θα υπάρχει πάντα κάποιος επιτήδειος "δάσκαλος", γκουρού, καθοδηγητής, ακόμα και εραστής ή "φίλος" που ενώ θα νομίζουμε ότι μπορεί δίπλα του να ενδυναμωθούμε και να πάρουμε λίγο από τη ζεστασιά και τη λάμψη του αντίθετα θα τον τρέφουμε με τη δική μας ενέργεια και θα αποδυναμώνουμε ολοένα και περισσότερο τον εαυτό μας.

Ένας δάσκαλος ανοίγει δρόμους για να τους περπατήσουμε εμείς φορώντας τα δικά μας παπούτσια, βασιζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις, τρέφοντας και ενδυναμώνοντας τον εαυτό μας μέσα από την εμπειρία, το βίωμα…