Pulse of love 10/12/2013

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Μην γίνεσαι ο δούλος της εποχής σου!

Είσαι δούλος της εποχής σου! Όλο τρέχεις και δεν προλαβαίνεις ποτέ!

Η ταχύτητα έχει αντικαταστήσει την ευελιξία και το άφημα, και οι δικαιολογίες πολλές. Το ανικανοποίητο κυριαρχεί στις στιγμές σου και δεν τις αφήνει να εξελιχτούν. Να βαθύνουν μέσα σου.

Με μυαλό γεμάτο κοιτάς την εμπειρία που έρχεται και πριν της επιτρέψεις να σε αγγίξει, να σε τυλίξει με τα αρώματά της, με τα συναισθήματά της, αποφασίζεις ότι αφού το είδες κι αυτό, γιατί να χάνεις χρόνο και βρίσκεσαι ήδη στο επόμενο βήμα, ψάχνοντας μια εμπειρία πιο συγκλονιστική ώστε να νιώσεις ότι υπάρχει μαγεία στη ζωή σου.

Πηδάς από τη μια στιγμή στην άλλη σκοτώνοντάς τες και αναρωτιέσαι που έχει πάει η αγάπη, που έχει πάει ο έρωτας, που έχει πάει η ανθρωπιά. Και αντί να ψάχνεις τον πραγματικό ένοχο ψάχνεις για εξιλαστήρια θύματα για να τους φορτώσεις τα φονικά σου…

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Οι ενοχές δεν αφήνουν την ψυχή σου να αναπνεύσει

Ισως σήμερα, κάτι μέσα σου άρχισε να αλλάζει. Ίσως δειλά στην αρχή — σαν ψίθυρος που μπαίνει σιγά-σιγά σε λέξεις. Ίσως όχι ξεκάθαρα ακόμα — αλλά αληθινά. Άρχισες να ακούς τη δική σου φωνή. Όχι αυτή που έμαθες να υιοθετείς για να μην ενοχλείς, αλλά τη δική σου. Εκείνη που ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας να την ακούσεις.

Μην τη φοβάσαι.
Η φωνή σου δεν είναι απειλή. Είναι παρουσία.

Η δύναμή σου, όταν συνοδεύεται από σεβασμό, από ενσυναίσθηση, από επίγνωση, δεν πληγώνει. Θεραπεύει. Δεν περιορίζει. Ελευθερώνει.

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Γνωρίζοντας την ντροπή μας ενισχύουμε την Αυτοαγάπη και την Αυτοπεποίθηση μας

Το συναίσθημα της ντροπής αποτελεί ένα αρκετά περίπλοκο και διαβρωτικό συναίσθημα. Αυτός  που ντρέπεται, καταστέλλει την επιθυμία του να εκφράσει τα συναισθήματα του γιατί φοβάται ότι θα ρεζιλευτεί περιορίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ικανότητα του να αισθανθεί  ελεύθερο και χαρούμενο για αυτό που πραγματικά είναι. 

Το αίσθημα της ντροπής δεν καταπιέζει μόνο τις επιθυμίες αλλά και τα αρνητικά συναισθήματα όπως είναι ο φόβος, η λύπη, η ανησυχία, στερώντας στον άνθρωπο που ντρέπεται την δυνατότητα να αποφορτιστεί συναισθηματικά. Ζει λοιπόν, σε μια καθημερινότητα όπου επικρατεί έντονο άγχος το οποίο πηγάζει από τον έντονο φόβο της απόρριψης από τους άλλους.

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΩΤΗΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ...

Πως περιμένεις να σε καλέσει η Ζωή, η Αγάπη όταν έχεις κατεβάσει το ακουστικό σου κι έχεις αποσυρθεί στις σκοτεινές χαράδρες του Δεν…

Δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν αξίζω… Δεν, δεν, δεν όλες οι αρνητικές νότες της ζωής έξυπνα δεμένες μεταξύ τους που δημιουργούν όχι μια όμορφη αλλά μια αρνητική συμφωνία ζωής που φαλτσάρει στ΄ αυτιά σου και συρρικνώνει τις ανάσες σου…

Παγώνει και ακινητοποιείται εξαιτίας της το σώμα σου και σε βάζει σε μια μόνιμη αναμονή. Γίνεσαι με τη σειρά σου η ωραία κοιμωμένη ή για να είμαι πιο ακριβής η ωραία παγωμένη κοιμωμένη της ζωής... ο ωραίος μαρμαρωμένος βασιλιάς…

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Να χαίρεσαι και να χαμογελάς όταν δεν μοιάζεις με τους πολλούς

Όταν έρθει ο καιρός που θα νιώσεις τη μοναξιά να βαραίνει τα βήματά σου και να πλακώνει το στήθος σου…

Όταν εξακολουθείς να νιώθεις μόνος ακόμα κι όταν περιτριγυρίζεσαι από μια πληθώρα ανθρώπων…

Όταν νιώσεις ότι κανένας δεν σε καταλαβαίνει…

Όταν ακόμα κι εσύ ο ίδιος νιώσεις ότι δεν μπορείς να καταλάβεις τον εαυτό σου… όταν νιώσεις μπερδεμένος… όταν δεν ξέρεις τι θες… δεν ξέρεις που να ψάξεις… που να στραφείς…

Όταν έχει εξαφανιστεί η χαρά από τη ζωή σου, το γέλιο βγαίνει ξεκούρδιστο και ξεχαρβαλωμένο από τα χείλη σου κι εσύ χάνεσαι στη θάλασσα της λύπης…

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026

Βιωματική εμπειρία: Αν νιώθεις κι εσύ την εσωτερική ακινησία μην νομίζεις ότι είσαι μόνος/η…

Από πολύ μικρή είχα να επιλέξω ανάμεσα στο θυμό και τη θλίψη για να επιβιώσω και επέλεξα τον θυμό.

Βλέπεις η εγκατάλειψη κτύπησε την πόρτα της καρδιάς μου στα πρώτα μου βήματα… όχι ότι στην πραγματικότητα με εγκατέλειψε κάποιος, απλά έτσι βίωνα την αναγκαστική απουσία του μπαμπά μου από το σπίτι.

Και ο θυμός, με άρπαξε βάναυσα και με πέρασε από συμπληγάδες…

Μου έδωσε την όψη της δυνατής και τον τσαμπουκά του ατρόμητου άνθρωπου. Έκανε τη φωνή μου να ακούγεται ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα… και καθώς μεγάλωνα, μεγάλωνε μέσα μου και η απόσταση με την κάρδια μου και μέρα με τη μέρα εξαφανιζόταν η αγάπη για τον ευαίσθητο εαυτό μου …

Ώσπου έφτασε η στιγμή που δεν μπορούσα να μου κρυφτώ άλλο και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για μένα, γιατί μια ταφόπλακα που έγραφε το όνομά μου και καραδοκούσε για να με σκεπάσει, πλησίαζε επικίνδυνα…