Υπάρχουν στιγμές που δεν χωράνε σε λόγια. Που καμία εξήγηση, καμία συμβουλή, καμία λέξη δεν φτάνει. Και τότε… το μόνο που μένει, είναι μια αγκαλιά.
Όχι σαν χειρονομία. Αλλά σαν πράξη ύπαρξης.
Σαν ανάσα κοινή, σαν «είμαι εδώ» που δεν υπόσχεται, αλλά υπάρχει.
Η αγκαλιά είναι γλώσσα. Γλώσσα σιωπηλή, παλιά, προγενέστερη του λόγου. Μιλά με την παλάμη, με την πλάτη, με το στήθος που ακούει χτύπους άλλης καρδιάς. Και εκεί μέσα, μέσα στη σιωπή της, μπορεί να χωρέσει όλος ο κόσμος.


.png)


