Δεν υπάρχει σταθερός δρόμος για τη θεραπεία. Δεν υπάρχει καθορισμένος τρόπος για την ευτυχία, δεν υπάρχει δρόμος για την αφύπνιση.
Υπάρχουν μόνο οι μέρες.
Οι ανάσες. Τα βήματα.
Οι στιγμές του βασανιστικού πόνου.
Οι απογοητεύσεις. Οι νίκες.
Οι καιροί της έκστασης, οι χαρές και όλα τα ενδιάμεσα.
Το μονοπάτι δεν οδηγεί σε έναν προορισμό, αλλά πιο βαθιά στην παρουσία, την ευγνωμοσύνη και την ΜΗ ΓΝΩΣΗ.





