Pulse of love 10/12/2013

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις

“Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο…” 

Πάμπλο Νερούδα


Τον τελευταίο καιρό μ’ απασχολεί πολύ το θέμα των σχέσεων. Βλέπω ολοένα και πιο συχνά γύρω μου τους ανθρώπους σαν να θέλουν να κερδίσουν την πιο όμορφη φιλική, ερωτική ή συναδερφική σχέση χωρίς όμως να χάσουν τίποτα από τη βολή τους, χωρίς να παραχωρήσουν χιλιοστό από το ζωτικό τους χώρο, χωρίς να επιτρέπουν ούτε μια ρωγμή στο προσωπείο που διάλεξαν να τους αντιπροσωπεύει στον έξω κόσμο. Κάποτε αυτό θα με πλήγωνε, τώρα πια αρχίζω να αποδέχομαι πως οι αληθινές σχέσεις – αυτές που για χάρη τους βάζεις το χέρι σου στη φωτιά – είναι λιγοστές.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά….
Διάλεξε εκείνον που η ψυχή του έλκεται απ’ την δική σου ξεκάθαρα, που σε βλέπει, που είναι τόσο γενναίος ώστε να μπορεί να φοβάται.

Δέξου το χέρι του και οδήγησε τον απαλά στο αίμα της καρδιάς σου. Εκεί που μπορεί την ζεστασιά σου επάνω του να νιώσει και την ανάπαυση εκεί. Και κάψε το βαρύ φορτίο του πάνω στις φλόγες της φωτιάς σου.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Αν νιώθεις κι εσύ την εσωτερική ακινησία μην νομίζεις ότι είσαι μόνος…

Βιωματική εμπειρία

Από πολύ μικρή είχα να επιλέξω ανάμεσα στο θυμό και τη θλίψη για να επιβιώσω και επέλεξα τον θυμό. Βλέπεις η εγκατάλειψη κτύπησε την πόρτα της καρδιάς μου στα πρώτα μου βήματα… όχι ότι στην πραγματικότητα με εγκατέλειψε κάποιος, απλά έτσι βίωνα την αναγκαστική απουσία του μπαμπά μου από το σπίτι.

Και ο θυμός, με άρπαξε βάναυσα και με πέρασε από συμπληγάδες… 
Μου έδωσε την όψη της δυνατής και τον τσαμπουκά του ατρόμητου άνθρωπου. Έκανε τη φωνή μου να ακούγεται ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα… και καθώς μεγάλωνα, μεγάλωνε μέσα μου και η απόσταση με την κάρδια μου και μέρα με τη μέρα εξαφανιζόταν η αγάπη για τον ευαίσθητο εαυτό μου …

Ώσπου έφτασε η στιγμή που δεν μπορούσα να μου κρυφτώ άλλο και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για μένα, γιατί μια ταφόπλακα που έγραφε το όνομά μου και καραδοκούσε για να με σκεπάσει, πλησίαζε επικίνδυνα…


Η μεγάλη παγίδα του "μη χείρον βέλτιστον"…

"Το μη χείρον βέλτιστον"…
Με αυτήν την π@π@ριά μεγαλώσαμε όλοι μας και περιορίσαμε την ευτυχία μας γιατί επαναπαυτήκαμε στο λίγο και ξεχάσαμε ότι αξίζουμε το πολύ… 

Συνδεθήκαμε με "το μη χείρον βέλτιστον" και το κάναμε κανόνα ζωής. Και με αυτό το μη χείρον ντύσαμε όχι μόνο την καθημερινότητά μας αλλά και τις επιλογές μας. Μας κατευθύνει στα πάντα. Στον τρόπο που ψηφίζουμε, στον τρόπο που σχετιζόμαστε, στον τρόπο που χρωματίζουμε την σχέση μας με τον εαυτό μας. 
Και με αυτόν το φτηνιάρικο τρόπο σκέψης επιλέγουμε τους λάθους πολιτικούς να μας κυβερνάνε, τους λάθους συντρόφους να γεμίσουμε τα κενά μας, τους λάθους ανθρώπους να δώσουν φτερά στα όνειρά μας, το λάθος τρόπο να ζήσουμε.


Γνωρίζοντας τη δίδυμη φλόγα μας

Τα στάδια της σχέσης της Δίδυμης Φλόγας.
1) Αναγνώριση και προσωρινή πνευματική αφύπνιση
2) Δοκιμασία
3) Κρίση
4) Τάσεις φυγής
5) Παράδοση
6) Λάμψη
7) Εναρμόνιση- Αρμονία.

Το κλειδί για να φτάσετε στην τελική αρμονία με τον λιγότερο δυνατό πόνο είναι να μπορέσετε να προσπεράσετε τα στάδια της Δοκιμασίας, της Κρίσης και της Φυγής.
Αυτό μπορείτε να το κατορθώσετε με την αποκλειστική παράδοσή σας στον Θεό καθόλη την διάρκεια που αυτές οι καταστάσεις λαμβάνουν χώρα.

-Στάδιο πρώτο: Αναγνώριση και προσωρινή αφύπνιση
Και οι δυο δίδυμοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον σε επίπεδο Ψυχής και νιώθουν σαν να έχουν συναντηθεί ξανά.
Συγχρονιστικά γεγονότα συμβαίνουν γύρω από την ένωσή τους. Τα τσάκρας της καρδιάς και των δυο ανοίγουν και ενώνονται σε μια Τρίτη ενέργεια. Και οι δυο δίδυμοι βιώνουν μια επιτάχυνση πνευματικής κατανόησης.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Μη Στεναχωριέσαι Μάτια Μου Κι Αυτό Θα Περάσει…

Τι κι αν οι δυσκολίες έρχονται να με προϋπαντήσουν στο κατώφλι μου για άλλη μια φορά… δεν θα τις αφήσω να χρωματίσουν τη μέρα μου με ανημπόρια, με δυστυχία... 
Γιατί ξέρω ότι η ΖΩΗ, ανεξάρτητα με το πώς νιώθω εγώ, είτε έχω ανέβει στο βάθρο του νικητή είτε κολυμπώ στη θάλασσα της λύπης... Εκείνη... κάθεται πάντα πάνω στο θρόνο της και προσφέρει ολόγιομα τα δώρα της… 
Χαμογελά ελεύθερη, ανεξάρτητα αν εγώ σέρνω τις αλυσίδες μου και κρύβομαι στα μπουντρούμια της δυστυχίας… 
Φλερτάρει πάντα με το καινούριο και ερωτοτροπεί με το άγνωστο καλώντας με να το ζήσω καθημερινά με το τραγούδι της…

Και είναι ΧΡΕΟΣ μου να ζω τη ΖΩΗ… Γι’ αυτό τις δύσκολες στιγμές πάντα ψιθυρίζω:
Μη Στεναχωριέσαι Μάτια Μου Κι Αυτό Θα Περάσει…
Και μ’ αγκαλιάζω τρυφερά….

namaste
despoina palamari