Pulse of love 10/12/2013

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Μήπως ήρθε ο καιρός να πετάξεις την πανοπλία σου;

Φοράς μια πολύ βαριά και δυνατή πανοπλία. 
Σε βαραίνει σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου κίνηση. Πιέζει το στήθος και την καρδιά σου, εμποδίζει την αναπνοή σου, την απόλαυση σου...

Όμως δεν την αφήνεις, δεν την αποχωρίζεσαι. 
Τρέφεσαι από αυτήν και συγχρόνως την τρέφεις, την δυναμώνεις.
Νομίζεις ότι σε προστατεύει από τους κινδύνους; 
Από τους ανθρώπους που θεωρείς απειλή; 
Από τις πράξεις των άλλων κι από τα συναισθήματα που αυτές σου γεννούν;

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Το "σκοτάδι" μας βοηθά να ανακαλύψουμε το αιώνιο Φως της Ψυχής μας

Αν θέλουμε πραγματικά να θεραπεύσουμε τις πληγές μας το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ανοιχτούμε προς τα βάθη της καρδιάς μας και να ακολουθήσουμε μόνο ότι πηγάζει μέσα από εκείνη...

Αν κάποια στιγμή μπορέσουμε να κοιτάξουμε πίσω από την προσωπικότητα και κατορθώσουμε να αντικρίσουμε την αιώνια ψυχή μας τότε θα μπορέσουμε να Ενθυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε...

Γεννηθήκαμε για να μοιραστούμε την Αγάπη σε όλα τα επίπεδα. Να δώσουμε και να πάρουμε Αγάπη. Να παραδοθούμε στην άνευ όρων Αγάπη. Κι αν η προσωπικότητα μας, το εγώ μας, φωνάζει ότι δεν αξίζουμε την Αγάπη τότε οφείλουμε να εξαφανίσουμε αυτή τη φωνή μέσα από το κεφάλι μας ανακαλύπτοντας ποιοι πραγματικά είμαστε.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

"ΘΕΛΩ": Άγγελος ή Δαίμονας;

Θέλω – Δεν Πρέπει...
Πόση αγωνία... πόσες εσωτερικές μάχες δόθηκαν
και πόσες ακόμα θα δοθούν με μόνιμα ηττημένο Eσένα. 

Παλεύεις να αποφύγεις τι; Το λάθος, το σωστό...
Ποιος όμως ξέρει να σου πει τι είναι λάθος και τι σωστό;

Κι όσο παλεύεις... 
το θέλω γίνεται επιθυμία και η επιθυμία λαχτάρα 
και η λαχτάρα πόθος που κυριεύει κάθε σου κύτταρο...

και η μάχη μέσα στο κεφάλι σου κορυφώνεται... 
και χτυπάς αλύπητα τον εαυτό σου... και ζεις... 

Αλήθεια που ζεις μαχόμενος; Και ποιον στην ουσία μάχεσαι;

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Γιατί δημιουργούμε εφιάλτες στη ζωή μας αφού θέλουμε να ζούμε με χαρά και νόημα;

Πολύ συχνά, ο τρόπος που ζούμε και αγαπάμε δεν είναι παρά ένα προσωπείο πίσω από το οποίο κρύβουμε τον πόνο μας — τον πόνο που προκαλεί η παραμέληση και η χειραγώγηση, την αγωνία της μοναξιάς και της άγνοιας του εαυτού μας, τη θλίψη από τις διαλυμέ­νες σχέσεις που καθρεφτίζουν τα άλυτα θέματα των σχέσεων με τους γονείς μας, τους σεξουαλικούς φόβους και τις σεξουαλικές απογοητεύ­σεις μας και την πίκρα για μια ζωή που μοιάζει να μην έχει υψηλότε­ρο νόημα. 
Ο χρυσός, άλλοτε σύμβολο μεταμόρφωσης για τους αλχημιστές, σήμερα δεν εκφράζει παρά το χρώμα του χρήματος. Είναι ένα σύμβολο δίχως νόημα, για το οποίο φαίνεται πως πρέπει να θυσιάσου­με την ολότητά μας και να εργαζόμαστε μέχρι να πεθάνουμε, συνθλίβοντας μέρα με τη μέρα και το παραμικρό ίχνος ζωής.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…

Τη Ζωή δεν την φτιάχνουμε με λέξεις τη φτιάχνουμε με πράξεις!!!
Κι αν κάτι σε κρατά και μένεις δέσμιος στις σκέψεις… και βολοδέρνεις μέσα στη κύματα της αναποφασιστικότητας, θυμήσου: 
Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…
Βόλεμα σε μια θέση, σε μια σχέση, σε μια κατάσταση, σε ένα ρόλο, σε ένα προσωπείο…

Και καθώς έχεις απλωθεί και σαν γάτα γουργουρίζεις στα παχιά μαξιλάρια της συνήθειας, νομίζοντας ότι οι μέρες σου θα κυλήσουν ήρεμα, ήσυχα, βολεμένα έρχεται ο μεγαλύτερος εχθρός του βολέματος, η Ζωή, για να σε ταρακουνήσει…. 
Κι αν είσαι τυχερός, αν δεν είσαι πολύ βολεμένος δηλαδή, θα έρθει με έναν ήπιο τρόπο… Θα τη δεις να σεργιανίζει δίπλα σου, αγκαλιά με μια οικονομική αναποδιά, με έναν χωρισμό, με μια συγκυρία που θα σε βγάλει από το βόλεμα…


Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Τολμήστε να ρισκάρετε

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που, επειδή φοβούνται ή στερούνται αυτοπεποίθησης, ψάχνουν απεγνωσμένα για πατρικές φιγούρες, αρχηγούς που υπόσχονται απλές απαντήσεις και λύσεις στα περίπλοκα διλήμματα της ζωής. Ζητάνε να βρουν σε εξωτερικές αρχές υποκατάστατα της δικής τους καθηλωμένης θέλη­σης. Αν όμως, ακολουθώντας τους άλλους, καλοπροαίρετους ή κακοπροαίρετους, παίρνουμε χρήσιμα μαθήματα, τουλάχιστον τα ίδια μπορούμε να μάθουμε ορίζοντας οι ίδιοι την πορεία μας στη ζωή και αποδεχόμενοι την ευθύνη για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας. Έτσι, αφήνουμε τον τακτοποιημένο κόσμο των τύπων και της συμ­βατικότητας και μπαίνουμε στον πραγματικό κόσμο, έναν κόσμο θαυμαστό, απρόβλεπτο και γεμάτο δυνατότητες για μια ζωή με έκ­σταση.